juke-box

ΤΣΙΤΣΑΝΗ ΔΙΑΛΟΓΟΙ

2008-04-28T12:35:00.001+03:00

O δίσκος αυτός είναι ένα μουσικό ταξίδι του Σταύρου Ξαρχάκου στην παραγωγικότερη περίοδο του Βασίλη Τσιτσάνη, τα χρόνια που πέρασε αυτός στη Θεσσαλονίκη.

Το ρεμπέτικο τραγούδι δεν είναι το «φόρτε» μου, αλλά όσα σχετικά έχω διαβάσει συμφωνούν ότι η καλύτερη «περίοδος» στην καριέρα του Βασίλη Τσιτσάνη είναι τα χρόνια που έζησε και δούλεψε στη Θεσσαλονίκη.
Γράφει ο ίδιος ο Σταύρος Ξαρχάκος στο ένθετο του δίσκου : « Μυστικές συναντήσεις λοιπόν του νεαρού συνθέτη, που έγραψε μαγικά τραγούδια στην πρώτη περίοδο, την πιο πηγαία και αθώα της ζωής του.»......... « Αγαπώ και θαυμάζω το σύνολο του έργου του, αλλά θα με συναρπάζει πάντοτε αυτή, η πρώτη περίοδος της Μουσικής δημιουργίας που εκφράζει με τόσο ιδιάζον μουσικό ύφος την κοινή γλώσσα της μουσικής».... « Ο συνθέτης ταξιδεύει στο ποτάμι του..... χρόνου για να συναντήσει μυστικά το Θερμαϊκό».
Ο Ξαρχάκος συνθέτει μαγικά, πατώντας σε γνωστά τραγούδια του Τσιτσάνη, γραμμένα αυτή την περίοδο (π.χ. στου Αλευρά τη μάντρα, Μεσ’ την πολλή σκοτούρα μου, Καλαμπακιώτισσα, Αρχόντισα κλπ) και μέσα από τις μουσικές του ξεπηδούν συναντήσεις του νεαρού τότε Βασίλη Τσιτσάνη με σημαντικές προσωπικότητες της μουσικής, πραγματικές και φανταστικές.
Η φαντασία στη μουσική δημιουργία σ’ όλο της το μεγαλείο.

Προσωπικά έχω εντυπωσιαστεί από τις «Μάντρες των ξεχασμένων κήπων» , έκτο κομμάτι της Α’ Πλευράς. Ιδιαίτερα νοσταλγικά τα κύματα του Θερμαϊκού, που ακούγονται, για να θυμίζουν σε όλους μας την πάλαι ποτέ ομορφιά αυτής της πόλης. Επίσης το : «Ο νεαρός από τα Τρίκαλα στο Cotton club», πρώτο στη Β’ πλευρά, μια εξαιρετική τζαζίστικη μελωδία, όχι τόσο μακρινή και ξένη από τα δικά μας ακούσματα. ΄Ολα τα μουσικά κομμάτια αυτού του δίσκου είναι ιδιαίτερα αξιόλογα και αποδεικνύουν γιατί οι κρατικές ορχήστρες (όπως η ΚΟΕΜ στην προκειμένη περίπτωση) πρέπει να διευθύνονται από καταξιωμένους συνθέτες, να παράγουν κανούρια έργα κι όχι ν’ αρκούνται σε επανεκτελέσεις ήδη γνωστών μουσικών έργων.

Το juke-box εύχεται σ' όλους Χρόνια Πολλά και μια άνοιξη ενδιαφέρουσα, γεμάτη χρώματα και μουσικές.

ΤΙ ΠΑΘΟΣ....

2008-04-17T14:28:00.001+03:00

"Πάντα με προβλημάτιζε η σχέση του πάθους με την ανθρώπινη ύπαρξη. Βέβαια το πάθος έχει πολλές εκφάνσεις και εκδοχές. Πάθος λέει ο λαός και την ροπή στις γυναίκες, στα τυχερά παίγνια ή στο αλκοόλ, γενικά την εξάρτηση.

Εκείνο όμως που μάλλον είναι πιο ενδιάφερον είναι το πάθος που εκδηλώνει ο άνθρωπος για τον άνθρωπο. Δεν είναι απαραίτητα μόνο ο έρωτας βέβαια.

Εχω επιλέξει τρία παραδείγματα ακραίου πάθους.

Ο Αλή πασάς που φούνταρε στη λίμνη την κυρά Φροσύνη. Μεγάλη η καψούρα του, έφαγε και καμιά χιλιάδα κατάρες γι αυτό. Γνωστή ιστορία. Το εντυπωσιακό εδώ όμως είναι ότι παρά το γεγονός ότι στα σχολιά μας έμαθαν να τον αντιμετωπίζουμε ως αιμοβόρο κτήνος η λαϊκή μούσα δεν τον αντιμετώπισε έτσι:

Μεσ’ το καλντερίμι κλαίει ο αραμπάς, με καρδιά συντρίμμι κλαίει ενας πασάς, κλαίει για τη Φροσύνη ο Αλή πασάς...

Υπάρχει συμπάθεια σίγουρα, δεν είναι το κτήνος που τη σκότωσε, ορμώμενος από ταπεινά κίνητρα και μετά πήγε να το γλεντήσει.

Στο ρεφραίν μάλιστα ολοκληρώνεται αυτή η συμπάθεια και εξισώνεται το μέγεθος του πόνου του με των άλλων που τη θρηνούν, αν και μισητός αλλόθρησκος κλαίει μαζί με τη Ρωμιοσύνη:

Κλαίει ο μαχαλάς, κλαίει ο πασάς, η κυρά Φροσύνη κλαίει κι ο αραμπάς όλη η Ρωμιοσύνη κι όλος ο ντουνιάς

και παρακάτω βέβαια το τραγικό:

Τι παραφροσύνη έκανες πασά, έπνιξες στη λίμνη τον τρελλό σεβντά, τώρα τι θα μείνει μέσα στον οντά

Θύμα της καψούρας του λοιπόν ο πασάς, την οποία έπνιξε στη λίμνη αναζητώντας τη λύτρωση. Αποτρόπαια πράξη σίγουρα, πλην όμως υπάρχει η άλλη όψη. Τι είχε μέσα του αυτός όταν πήρε αυτή την απόφαση; Δεν ήταν στιγμιαίο έγκλημα. Το αποφάσισε, την πήγε με τη βάρκα στο κέντρο της λίμνης, είχε δηλαδή όλο το χρόνο να ανακαλέσει την απόφασή του. Μετά μάλιστα την έκλαψε και η ζωή του καταστράφηκε. Το πάθος έπνιξε λοιπόν κι όχι τη Φροσύνη.

Στη δημοτική παράδοση υπάρχει ο Μενούσης. Προφανώς ήταν υπαρκτό πρόσωπο, άλλωστε τα δημοτικά τραγούδια συνήθως βασίζονται σε πραγματικές ιστορίες. Αυτός πάλι σε μια κρασοκουβέντα, του΄πε ένας φίλος του ότι έχει όμορφη γυναίκα, την είχε δει στο πηγάδι, της έδωσε το μαντήλι του κι αυτή το 'πλυνε κι όπως έσκυψε να το πλύνει είδε το μεσοφόρι της... μεγάλη δουλιά... Σούρωσε ο Μενούσης πήγε την έσφαξε και το πρωί ξεσουρωμένος πήγε και την έκλαψε.... Αυτό είναι έγκλημα πάθους λόγω ζήλιας... τεράστιο πάθος η ζήλια, όμως κι αυτός έγινε τραγούδι, δεν είναι αποδιοπομπαίος από τη λαϊκή συνείδηση. Αλλωστε το τραγούδι τιτλοφορείται ο Μενούσης κι όχι η γυναίκα του Μενούση. Ενέχεται κι εδώ συμπάθεια προς το θύτη αν και το έγκλημα του είναι αποτρόπαιο και σίγουρα αδικαιολόγητο για τους περισσότερους.

Στη σύγχρονη εποχή αντίστοιχο ίσως έγκλημα είναι του Ακη Πάνου. Αγαπούσε υπερβολικά την πρώτη του κόρη, είχε δώσει αγώνα να την κρατήσει στη ζωή όταν ήταν κυοφορούμενη, δεν άντεξε να τη βλέπει μ΄ ένα απόβρασμα, τον καθάρισε.

Καθ΄όλα αποτρόπαιο και προμελετημένο έγκλημα σ΄όλες του τις λεπτομέρειες. Ανθρωπος του πάθους όμως ο Ακης Πάνου, με κώδικα τιμής αρχέγονο, σίγουρα προκαλεί συμπάθεια. Κίνητρο του το πάθος για την κόρη του. Δικαιολογείται απόλυτα αν κάποιος ακούσει το τραγούδι που έγραψε γι αυτήν όταν γεννήθηκε και τιτλοφορείται Ο Κόσμος ο δικός σου. Πρόσφατα μάλιστα έμαθα ότι σε πρώτη εκτέλεση αυτό το είπε η Ζανέτ Καπούγια... αν είναι δυνατό!!!!

Γράφτηκαν όμως πολλά γι αυτό δεν θέλω να πλεονάσω.

Η δικαστική εξουσία είναι προέκταση της λαϊκής, έτσι τουλάχιστο θα έπρεπε να είναι. Ο νομοθέτης ορθά αναγνώρισε σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις τα λεγόμενα ελαφρυντικά. Του προτέρου εντίμου βίου, του ακαταλόγιστου, του βρασμού ψυχής, της βάναυσης πρόκλησης από το θύμα, την επήρρεια από σούρα ή ναρκωτικά κλπ. Σ΄όλα βέβαια τα εγκλήματα που προανέφερα κανένα από αυτά δεν κολλάει, πλην ίσως της σούρας του Μενούση, αν και δεν πιστεύω ότι η σούρα μόνο αυτή καθ΄αυτή μπορεί να σε οπλίσει το χέρι και αφοπλίσει το μυαλό.

Νομοθετικά δηλαδή αναγνωρίστηκε αυτή η λαϊκή συμπάθεια, όπως εκφράζεται μέσα απο τραγούδια ή ως κοινή γνώμη σε συζητήσεις, άσχετα αν ο δικαστής μες την τακτική του δουλεία είναι υποχρεωμένος να δικαιώσει το θύμα και τα ελαφρυντικά ελάχιστα επηρεάζουν την τελική επιμέτρηση της ποινής. "

JUKE-BOX: Το ως άνω κείμενο το έγραψα το Δεκέμβριο του 2005 και αναρτήθηκε στο τότε ιστολόγιο του φίλου Πάνου "τα Μυστικά του Κόλπου". Μπορείτε να διαβάσετε και τα σχόλια που είχαν γίνει τότε εδώ
Όπως λέει εύστοχα κι ο φίλος Καλυβάρχης, είναι ένα δείγμα "πρώιμης μπλογκοδιηγηματογραφίας". Το θυμήθηκα με την ευκαιρία της παρουσίασης στο Ράδιο Ονειρο του δευτέρου μέρους του αφιερώματος στον Ακη Πάνου, το Σάββατο 19 Απριλίου και ώρα 20.30 με 22.30. Σκοπός η εκ νέου νεκρανάσταση του Λαζάρου και μετά θα συνεχίσουμε αλλού...
Όσοι πιστοί/ες και παθο-λόγοι/ες λοιπόν προσέλθετε....

ΟΙ ΜΙΣΟΙ ΚΑΛΟΙ

2008-04-03T21:15:00.000+03:00

Την ερχόμενη Δευτέρα (7 Απριλίου), συμπληρώνονται 8 χρόνια από το θάνατο του μεγάλου λαϊκού συνθέτη Ακη Πάνου.

Η δημιουργία του και γενικότερα η ζωή του είναι συνώνυμη με τη λέξη "πάθος".
Με πάθος αγαπούσε : γυναίκες, παιδιά, ανθρώπους, τη μουσική.
Με πάθος μισούσε, δισκογραφικές εταιρίες, το δήθεν, το ψεύτικο.
Με πάθος έζησε: φτώχια, τζόγο, ζωντανές εμφανίσεις (λίγες, αλλά ιδιαίτερα σημαντικές)
Με πάθος υπερασπίστηκε τις αξίες και αρχές του, το σπίτι, την οικογένεια (με την αμερικάνικη εκδοχή βέβαια, όπως πολύ εύστοχα είπε ο Μανώλης Ρασούλης : "μπήκες σπίτι μου απρόσκλητος, φάε ένα τηγάνι στο κεφάλι στην καλύτερη ή μια πιστολιά στη χειρότερη")....
Με πάθος έγραψε τα τραγούδια του και κατασκεύαζε μόνος του τα μουσικά όργανα που έπαιζε.
Με πάθος έγραψε την τελευταία του σελίδα, μ' ένα "αδικαιολόγητο" και "αποτρόπαιο" για τους πολλούς φονικό.

Η δισκογραφία του Ακη Πάνου, είναι τελείως σκόρπια και δυσεύρετη, μια και όπως είπα παραπάνω, ήταν πάντα το "κακό παιδί" για τις δισκογραφικές εταιρίες.
Κορυφαία του δισκογραφική στιγμή, τα έξι (6) τραγούδια που έγραψε για το Στέλιο Καζαντζίδη, τον οποίο θεωρούσε άλλωστε τον σημαντικότερο Ελληνα τραγουδιστή. Περιλαμβάνονται όλα στο δίσκο " Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΛΗ" στην πρώτη πλευρά.
Διάλεξα ένα απ΄αυτά, για να τιμήσω από δω τη μνήμη του μεγάλου συνθέτη, που μας έκανε ν' αγαπήσουμε το λαϊκό τραγούδι, που πάει "κουστούμι" με τη ζωή του :

ΟΙ ΜΙΣΟΙ ΚΑΛΟΙ

Μη ζητάς να βρεις καλό
μπέσα μη ζητάς
στων ανθρώπων τις καρδιές
μέσα μην κοιτάς.

Οι μισοί καλοί
σε μοναστηριού κελί
κι οι άλλοι στο τρελάδικο
από κακό κι απ'άδικο

Μη ζητάς να βρεις καλό
μη βαρυγκομάς
και τα πάθη η ζωή
τα'φτιαξε για μας

JUKE-BOX : Ετοίμασα κι ένα μαμούθ-αφιέρωμα στον Ακη Πάνου που θα παρουσιάσω από το Ράδιο-Ονειρο σε δύο μέρη. Τη Δευτέρα, 7-4-2008, επέτειο του θανάτου του, θα ξεκινήσω με το πρώτο μέρος.Θ' ακουστούν συνολικά 60-65 τραγούδια του μεγάλου συνθέτη. Πάρτε τα κρασιά σας κι ελάτε...να μιλήσουμε για πάθη....

ΡΑΔΙΟ ΟΝΕΙΡΟ

2008-03-31T15:10:00.001+03:00

Το ραδιόφωνο, για όλους εμάς τους προχωρημένης σχετικά ηλικίας είναι κάτι μαγικό. Μέσο επικοινωνίας, ενημέρωσης και ψυχαγωγίας μας κράτησε συντροφιά, ατέλειωτα πρωινά και βράδια. Παρέα στα γλέντια, στη μελέτη στις οικογενειακές και φιλικές συγκεντρώσεις.
Υπήρξε βέβαια και μέσο ενάσκησης της κρατικής προπαγάνδας, πατροναρισμένο δε, όσο αφορά τα μουσικά πράγματα, από τις μεγάλες δισκογραφικές εταιρίες τα χρόνια πριν την ελεύθερη ραδιοφωνία.

Από το κρατικό ραδιόφωνο ήταν αποκλεισμένοι συνθέτες και σπουδαία έργα τους, με πρώτο και καλύτερο το Μίκη βέβαια. Αυτό μάλιστα κράτησε ως το 1981, ενώ στο μεταξύ στις συχνότητες οργίαζαν οι λεγόμενοι τότε "πειρατικοί σταθμοί", που είχαν εμφανιστεί στη δεκαετία του 1970. Αυτοί ήταν ερασιτεχνικοί, φτιαγμένοι από κάποιους τεχνοκράτες της εποχής, τελούντες υπό διωγμό βέβαια από τα ραδιογωνιόμετρα της αστυνομίας. Η ποιότητα του σήματος και των εκπομπών ήταν άστα να πάνε, οργίαζαν οι αφιερώσεις στη Σούλα, Βούλα, Μπούλα κλπ,όμως εκεί μάθαμε ότι υπήρχαν κι άλλα τραγούδια, εκτός εκείνων που παίζονταν στο κρατικό ραδιόφωνο.

Πρωτοποριακό το άσμα των Νίκου Παπάζογλου-Μανώλη Ρασούλη, από την Εκδίκηση της Γυφτιάς, γραμμένο το 1978 :

Κυρ διευθυντά των δίσκων

έχω ένα νταλκά βαρύ

όργανο γλυκό θα πιάσω

τραγουδάκι να της φτιάσω

κάντο δίσκο ν' ακουστεί.

Να το πω από το ράδιο

να της έδινα κουράγιο

να μ' ακούσει, να με νιώσει

το μυαλό της να διορθώσει

Κυρ εταιριάρχη βιάσου

άντε νάχεις την υγειά σου

έχω να της πω πολλά

με μιαν όμορφη πενιά

κι ας με ρίξεις στα λεφτά

κι ας μην πάρω ποσοστά

Δεν μπορώ να περιμένω

είμαι βρέφος πεινασμένο

μη μου λες για αναβολή

και με τυραννάς κι εσύ

Κυρ διευθυντά των δίσκων

έχω ήχο και υλικό

να 'βγω να το τραγουδήσω

ίσως και τη μεταπείσω

στα κανάλια να το πω

Την αγάπη μου δεν ξέρεις

μα απ΄αυτή κι εσύ υποφέρεις

κι όταν πίνεις κι είσαι μόνος

κλαίει ο κρυφός σου πόνος

Η ραδιοφωνία έγινε ελεύθερη πολύ αργότερα, αλησμόνητες οι σκηνές να κυνηγάν οι μπάτσοι τον τότε δήμαρχο Θεσ/νίκης Σωτήρη Κούβελα,που έστησε τότε δημοτικό σταθμό και φάνταζε σαν αντάρτης στο βουνό.

Τα χρόνια άλλαξαν, η τεχνολογία έχει ξέφρενους ρυθμούς και μια ομάδα φίλων στο εξαιρετικό blog-forum της Οδού Ονείρων, στήσανε το ιντερνετικό τους ραδιόφωνο. Η ποιότητα και το μεράκι τους για την καλή μουσική εγγυώνται την ποιότητα των εκπομπών του.

Μπορείτε να το ακούτε εδώ

Το juke-box ευχαριστεί ιδιαίτερα τους φίλους της Οδού Ονείρων, για το βήμα που του προσέφεραν, καθώς και την τεχνική τους βοήθεια (κυρίως αυτό !!!!).

Απόψε στις 21.00 θα κάνω την πρώτη ραδιοφωνική εκπομπή.....

".....Θα το πω από το ράδιο" λοιπόν κι όσοι πιστοί προσέλθετε....

ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ

2008-03-12T23:01:00.000+02:00

Το juke-box -για πολύ λίγο βέβαια- αποφάσισε να βγει από το δρόμο του και σας παρουσιάζει έναν καινούριο δίσκο. Τον άκουσα με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και νομίζω ότι αξίζει της προσοχής και της ακοής μας.....

Μια καινούρια πρόταση, βήμα προς την αποτελμάτωση.... ιδού ο δίσκος

Ο Μπάμπης, θα μου επιτρέψετε να τον αποκαλώ έτσι λόγω της παλιάς προσωπικής μας γνωριμίας, είναι ο κιθαρίστας του πάλαι ποτέ ροκ συγκροτήματος " ΤΡΥΠΕΣ".

Εχει συνεργαστεί με τους Νίκο Παπάζογλου, Σωκράτη Μάλαμα και Θανάση Παπακωνσταντίνου. Αυτό βέβαια θα σήμαινε ότι έχει χαμπάρι από σύγχρονη ελληνική μουσική, προσωπικά πιστεύω πως δεν έχει. Ομως έχει αυτί, ευαισθησίες, " πολύ χαμπάρι" από μουσική και το αποδεικνύει με αυτό το δίσκο, που οι πιο ειδικοί από μένα τον αποκαλούν " solo artist", με συγκερασμό rock, ambient, jazz-electronic (και του διαόλου τα κέρατα θα προσέθετα....) *

*Οι κατηγοριοποιήσεις στη μουσική ποτέ δεν μου άρεσαν, ούτε μ' ενδιέφεραν (π.χ. έντεχνο και μη έντεχνο τραγούδι....)

Για μένα το άκουσμα ήταν ιδιαίτερα ευχάριστο, δεν είναι ψυχεδελικό, ούτε ψυχοπλακωτικό και σίγουρα ενέχει καινούρια πρόταση. Το εξώφυλλο προδιαθέτει για το αντίθετο, αλλά το άκουσμα πράγματι είναι όπως το περιγράφω.

Τα λοιπά δεν τα ξέρω, διαβάστε τα στην οδό ονείρων και στο φίλο που παρουσίασε το δίσκο εδώ.

Αν λείπαν και κάτι σκυλιά που ψευτογαυγίζουν (ηλεκτρονικά βέβαια) σε κάποια κομμάτια, θα ήταν τέλειο....

Μου άρεσαν ιδιαίτερα τα : " Μετά", "372", "κάτι για το δρόμο" και " au revoir"

Ο δίσκος είναι ταξιδιάρικος, με τη σύγχρονη έννοια του "ταξιδιού" .....

Πας ταξίδι, γιατί δεν έχεις τι άλλο να κάνεις και φοβάσαι να μείνεις σπίτι μόνος.

Πας ταξίδι, γιατί πάνε όλοι και τα ταξίδια είναι της μόδας, στοιχείο κατανάλωσης...

Νομίζεις ότι βλέπεις καινούρια πράγματα, όμως όλα είναι ένας κύκλος ενοποιημένος....

Φαντασιώνεσαι ότι ταξιδεύεις, όμως στην πραγματικότητα κάνεις γυρωβολιά....

Αυτό κατάλαβα εγώ από το δίσκο...

Juke-Box : Φίλε Μπάμπη, εύχομαι καλό ταξίδι στον αχανή κόσμο της μουσικής.... το απλό και γνήσιο είναι πολύ όμορφο....

ΜΑΣΚΕΣ

2008-03-07T18:00:00.001+02:00

H Θεσσαλονίκη στην επικαιρότητα, συλλαλητήρια και λοιπά καραγκιοζλίκια, ταυτόχρονα και Αποκριές για να είμαστε επίκαιροι..... μάσκες παντού...

Ενας εξαιρετικός δίσκος, όπου με ευλάβεια καταγράφηκαν δισκογραφικά τα τραγούδια που ακούγονται σ' όλη την Ελλάδα αυτές τις μέρες:

Τα " ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΑ" από μια σπουδαία κυρία: την κυρία ΔΟΜΝΑ ΣΑΜΙΟΥ:

Οταν τα πρωτάκουσα πριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια πέθανα στα γέλια... αθάνατο ελληνικό χιούμορ... Από τότε κάθε Αποκριά τ' ακούω με τ' ανήψια μου, ντυμένοι όλοι καρναβάλια.....

Εξαιρετικά τραγούδια, διονυσιακού περιεχομένου, καλοπαιγμένα, σε μια προσεγμένη δουλιά απ΄όλες τις απόψεις, που θα μείνει σίγουρα στη δισκογραφική ιστορία μας.
Ξαναγέλασα, σχετικά πρόσφατα, όταν άκουσα ότι τη μήνυσε ένας ιερομόναχος .....

Σκοτάδι μαύρο και πηχτό.... " Η σεμνοτυφία αρετή που τη δόξασαν στις εκκλησιές και την ευλόγησαν" (για να παραφράσω τον Ελύτη)....

Τιμή σου κυρία Δόμνα, να μηνύεσαι από αδαείς και παντός είδους μασκαράδες... οι οποίοι θα έπρεπε, αντί να γράφουν μηνύσεις, να σου φιλούν τα χέρια γιατί περιέσωσες ένα σημαντικό τμήμα της παράδοσής μας, το κατέγραψες και το έκανες γνωστό σε όλους :

Με τη θειά μου την Κοντύλω
επηγαίναμε στο μύλο
(μπιγιρνέ-μπιγιρνε-
μπίγι-μπίγι-μπίγιρνε)
Κούντα γω και κούντα κείνη
δίν' ο Θεός και πέφτ' εκείνη
πάνω γω από κάτω εκείνη

"Αχου Θειά και να' σουν ξένη,
και το τι' θελε να γένει"
"Κάμε, γιέ μου, τη δουλειά σου,
κι εγώ είμαι πάλι θειά σου"

Να κι ο μπάρμπας από πέρα,
τράκα τρούκα τη μαχαίρα:
"Βρ' ανιψιέ, καταραμένε,
κι ίντα πολεμάς, καημένε;"

"Μπάρμπα, θερμασιά την πιάνει
και την πλάκωσα να γιάνει"
"Πλάκωσ' την καλά, παιδί μου,
όπου να' χεις την ευχή μου".

Αλλες αρετές που δοξάζονται τις μέρες αυτές, ο πατριωτισμός και η λογοκρισία. Οι μάσκες πολλές, οι μασκαράδες άπειροι...

Διάβασα ένα ωραίο, επίκαιρο post της φίλης Οίστρος και το τιμώ δεόντως εδώ

Αφιερώνω στους μακεδονομάχους και λοιπούς γνήσιους απογόνους του Φαλμεράϋερ και άδω ταυτόχρονα το σπουδαίο άσμα :

Ο Γιάνναρος επόθανε κι ήφησε διαθήκη
να μην τον θάψουν σ' εκκλησιά μήτε σε μοναστήρι,
μονάχα να τον θάψουσι πάνω σε σταυροδρόμι
ν' αφήσουν και την πούτσα του τρεις πιθαμές απάνω,
για να περνά ο βασιλιάς να δένει τ' άλογό του.

Τρεις καλογριές τ' ακούσασι και παν να τον ε (δ)ούσι.
Η πρώτη φέρνει το κερί κι άλλη το λιβάνι,
κι η τρίτη ξεβρακώνεται, να πα' να κάτσει απάνω.

Καλές Αποκριές, να 'μαστε καλά, να μας ζήσουν οι κάθε λογής καρνάβαλοι που μας περιβάλλουν, αλλά και ταυτόχρονα μας διασκεδάζουν.

Να συμπληρώσω ότι κορυφαία "αποκριάτικα" είναι τα Κοζανίτικα, όπως λέγονται κι ακούγονται αυθεντικότατα στους "φανούς"....

Χαρακτηριστικό δείγμα, το περιεχόμενο στο δίσκο, μέγα άσμα:

" Σαράντα μ'νιά με κύκλουσαν τουν πούτσου να με φάνε....

κι ου πουτσους μου καμαρωτούς τ' αρχίδια μου ρουτάει....

για πέτε σεις αρχίδια μου ,μπουρώ να τα γαμήσω ?????"

Ελπίζω να μη συλληφθώ, ως δείγμα εφαρμογής των νέων μέτρων.....

ΓΙΑΤΙ ΚΑΛΕ ΓΕΙΤΟΝΙΣΣΑ

2008-02-09T20:05:00.000+02:00

Κλειστό το παντζούρι μου κι εγώ καθισμένος σε μια καρέκλα πίσω από τις γρίλλιες να κυττώ με αγωνία το απέναντι μπαλκόνι. Το πικάπ έτοιμο, η βέλόνα ανασηκωμένη, σε κατάσταση αναμονής, έτοιμη να πέσει πάνω στη μαύρη χαρακιά του βινυλίου. Την περιμένω. Θα ξυπνήσει στην ώρα της και θα ανοίξει το παντζούρι της. Θα ξεπροβάλει νυσταγμένη ακόμα και τότε θα ρίξω το μεγάλο άσμα να το ακούσει να ευφρανθεί η όμορφη ψυχή της.

Βρήκα την πόρτα σου κλειστή

και το κλειδί παρμένο

κοντεύουνε χαράματα κι απ' έξω περιμένω.

Γιατί καλέ γειτόνισσα αφού σου τηλεφώνησα

και είπες πως θ' αφήσεις το κλειδί,

γιατί σκληρή γειτόνισσα παιδεύεις την καρδούλα μου

γιατί με βασανίζεις δηλαδή.......

Πότε μου λες πως δε με θες

και πότε με γυρεύεις

ας ήξερα πώς σκέπτεσαι

και τι θεό λατρεύεις.

Γιατί καλέ γειτόνισσα αφού σου τηλεφώνησα

και είπες πως θ' αφήσεις το κλειδί

γιατί σκληρή γειτόνισσα παιδεύεις την καρδούλα μου

γιατί με βασανίζεις δηλαδή...........

Την όμορφη γειτόνισσα που την καρτερούσα χρόνια να ξυπνήσει, για να παίξει γι αυτήν στη διαπασών το άσμα, τα αχ και τα βαχ μου όταν την έβλεπα να ξεπροβάλει στο απέναντι μπαλκόνι, θυμήθηκα με αφορμή μια συζήτηση με μια φίλη που επέμενε να μάθει ποιό είναι το πλέον αγαπημένο μου ζεϊμπέκικο. Απάντηση δεν πήρε δια ζώσης, την παίρνει μέσω του juke-box.

Ενα σπουδαίο τραγούδι με μοναδική εισαγωγή και δωρικό ρυθμό. Αυτό είναι ζεϊμπέκικο !!

Το άσμα ανήκει στον Ακη Πάνου και το έχει πει σε πρώτη εκτέλεση ο Στράτος Διονυσίου. Δεν θυμάμαι να υπάρχει δεύτερη εκτέλεση, παρά το γεγονός ότι ο μεγάλος συνθέτης δεν εκτιμούσε ιδιαίτερα τους τραγουδιστές και τα περισσότερα τραγούδια του τα έχει πει κάθε "πικραμένος".

Μην το πάρετε τοις μετρητοίς το παραπάνω, δεν είμαι απόλυτος, μη μας βγει η συνεργάτης Μαρίκα πάλι και μας παρουσιάσει 5-6 άλλες εκτελέσεις !!!!

JUKE-BOX : Το άσμα βέβαια αφιερώνεται στην όμορφη γειτόνισσα (καλή της ώρα όπου κι αν βρίσκεται) και στο θείο Ισίδωρο, ευχόμενος να είναι καλά και να ξαναβρούμε και οι δυό σύντομα τα κέφια μας....

ΚΩΣΤΑΣ ΒΙΡΒΟΣ ΤΡΙΑ (ΙΙΙ)

2007-12-28T19:21:00.000+02:00

Ο Κώστας Βίρβος με το Γρηγόρη Μπιθικώτση

Εκείνα τα μεγάλα τραγούδια που έγραψε ο Κ. Βίρβος και δεν θα σβηστούν ποτέ από τη μνήμη μας τα ερμήνευσε ο Sir. Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης μπορεί βέβαια να έγινε γνωστός και καταξιώθηκε από τις ερμηνείες του στα τραγούδια των μεγάλων συνθετών, όμως διαθέτει κι ένα αξιοπρόσεκτο έργο με δικές του συνθέσεις και είναι τεράστια η συμβολή του στο σύγχρονο λαϊκό τραγούδι.

Η ωραιότερη περιγραφή σκηνής σε ταβέρνα που έχει γραφεί : "ΣΤΟΥ ΜΠΕΛΑΜΗ ΤΟ ΟΥΖΕΡΙ" :

Στου Μπελαμή το ουζερί

Τα ούζα έπινε σερί

Το παλικάρι το χλωμό, το πικραμένο

Όπως κι εγώ κάποια φορά

όταν με πρόδωσαν σκληρά

και από τότε με πιοτό αργοπεθαίνω

Στου Μπελαμή το ουζερί

Λόγια πικρά, κορμιά νεκρά,Βλέμμα σβησμένο

ζήση μου ψεύτρα και σκληρή

μου 'δειξες δρόμο σκοτεινό

και λαθεμένο..........

Παλικαράκι μου χλωμό άκου και με τι θα σου πω

δεν πρέπει αντρας για γυναίκα να δακρύζει.

Ξέχασ’ την και άλλη αγάπη βρες

πάψε να πίνεις και να κλαις

δες το φινάλε μου και πες μου αν αξίζει

Στου Μπελαμή το ουζερί

Λόγια πικρά, Κορμιά νεκρά, Βλέμμα σβησμένο

ζήση μου ψεύτρα και σκληρή

μου 'δειξες δρόμο σκοτεινό

και λαθεμένο............

Σπουδαία τραγούδια όπως : ο "ΚΥΡ-ΘΑΝΟΣ" , " ΤΟ ΘΥΜΑ Ο ΝΙΚΟΛΟΣ", "ΕΓΝΑΤΙΑΣ 406", " Ο ΜΠΑΤΙΡΗΣ Ο ΛΟΥΚΑΣ", "ΣΤΟ ΚΑΠΗΛΙΟ ΤΗΣ ΜΑΡΙΓΩΣ", "ΣΑΝΤΑ ΜΑΡΙΑ" και πολλά άλλα, είχαν συμπεριληφθεί κάποτε σε μια συλλογή με τίτλο " 36 ΣΥΝΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗ". Εγώ τα είχα γράψει σε μια κασέτα ( η περίφημη "πράσινη κασέτα", γιατί ήταν μια πράσινη BASF 90άρα, η οποία από τις λαδιές και την πολυκαιρία έχει γίνει εκρού πλέον και την περιέφερα τότε από σπίτι σε σπίτι να συνοδεύει τα γλέντια μας. Την κασέτα αυτή την έχουν σε αντίγραφο όλοι οι φίλοι μου από τότε (Καλυβάρχη σου σώζεται?)

Ο Μπιθικώτσης έλεγε ότι το καλύτερο τραγούδι απ΄όλα αυτά είναι το " ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΑΜΑΞΙ ΜΕ ΔΥΟ ΑΛΟΓΑ". Θα "διαφωνήσω" μαζί του, νομίζω ότι μεγάλο τραγούδι του Κ. Βίρβου με το Γρηγόρη Μπιθικώτση, είναι το " ΡΙΞΕ ΜΙΑ ΖΑΡΙΑ ΚΑΛΗ" :

Ρίξε μια ζαριά καλή και για μένα βρε ζωή

Φέρε και καμιά εξάρες,

φτάνουν πια ντόρτια και δυάρες

Φτάνουν πια τόσοι καϋμοί

Ρίξε μια ζαριά καλή και για μένα βρε ζωή

Φίλος και λαβωματιά κι ειν' η αγάπη μου φωτιά

Πού να πω τα βάσανά μου, πού να πω τα μυστικά μου

που μου καίνε την καρδιά

Ρίξε μια ζαριά καλή και για μένα βρε ζωή

Δεν είμαι παιδί κακό, γιατί θέλεις να πονώ

Έφτασε η ψυχή στο στόμα, μ' ένα ασσόδυο ακόμα

απ' τον κόσμο θα χαθώ

Ρίξε μια ζαριά καλή και για μένα βρε ζωή........

JUKE-BOX : Εύχομαι το 2008 να είναι "καλοτάξιδο" για όλους, αφιερώνω και το άσμα : " ΚΑΡΑΒΙ ΜΕ ΣΗΜΑΙΑ ΞΕΝΗ" :

Καράβι με σημαία ξένη
που πας ταξίδι μακρινό
αγάπη πια δεν με προσμένει
το σπίτι άδειο κι ορφανό
αγάπη πια δεν με προσμένει
μαζί σου πάρε με να μην πονώ.

Μπουένος Άυρες, Νέα Υόρκη, Βομβάη, Τόκιο και Μπαρμπαριά
ψεύτικα όνειρα, ψεύτικοι όρκοι
αχ! να τα ξέχναγα εκεί μακριά.

Του έρωτά μου η ορφάνια
κάνει το δάκρυ μου καυτό
μόνο σε μακρινά λιμάνια
εκεί μπορεί να γιατρευτώ,
να φύγω λίγο απ’ την αφάνεια,
να λησμονήσω να ξεχαστώ.

ΚΩΣΤΑΣ ΒΙΡΒΟΣ ΔΥΟ (ΙΙ)

2007-12-24T11:48:00.000+02:00

Παραμονή Χριστούγεννα και το post είναι αφιερωμένο σ' ολους τους ξενιτεμένους που θα κάνουν Χριστούγεννα μακριά από την πατρίδα και αγαπημένα πρόσωπα.

Ο Κώστας Βίρβος με το Στέλιο Καζαντζίδη

Θα πω μια ιστορία μέρες που είναι. Παραμονή Χριστούγεννα, σ' ένα ορεινό χωριό της Ρόδου, δεκαετία του 1960-70. Ηλθε η έγκριση, φεύγει Αυστραλία. Απ΄το πρωί χαιρετούρες κι ετοιμασίες. Στα χέρια του το διαβατήριο με την άδεια εργασίας, στην τράπεζα ώρες να κάνει συνάλλαγμα.
Πρέπει να περάσει όμως κι απ΄το καφενείο να χαιρετήσει τους φίλους. Μεσημεράκι πια, φτάνει στον καφενέ. Τα ΄χει τα χαρτιά στη τσέπη, κάθεται να πιει ένα ρακή. Οι φίλοι θέλουν να του αφιερώσουν τραγούδι, πέφτει το κέρμα στο juke-box κι ακούγεται το άσμα του Θόδωρου Δερβενιώτη, σε στίχους του Κώστα Βίρβου, με το Στέλιο Καζαντζίδη (φοβερή εισαγωγή με ακορντεόν):

Πικρό σαν δηλητήριο είναι το διαβατήριο
που πήρα για τα ξένα
μα τι να κάνω ο φτωχός, μπροστά μου βρίσκεται γκρεμός
και πίσω μαύρο ρέμα

Πικρό σαν δηλητήριο είναι το διαβατήριο
μα όταν ζεις χωρίς ελπίδα όπου γης είναι πατρίδα
Απ΄τους καυμούς που πέρασα μια μέρα δεν εγελασα
τα μάτια μου όλο κλαίνε
και πήρα την απόφαση να φύγω για την κόλαση
που ξενιτια τη λένε

Πικρό σαν δηλητήριο είναι το διαβατήριο .....

Μάνα κι αγάπη μου καλή πάτε κι ανάψτε ενα κερί
στης Παναγιάς τη χάρη
στην ξενιτιά να μη χαθώ, μα γρήγορα να ξαναρθώ
στην αγκαλιά σας πάλι

Βαλτοί οι φίλοι, ρίχνει στη μέση του καφενείου όλα τα χαρτιά του, διαβατήριο, αυστραλιανά δολλάρια κλπ και τα παραδίδει στην πυρά. Μέχρι σήμερα, ζει στο χωριό της Ρόδου, δεν έφυγε ποτέ. Ετσι μου τη διηγήθηκε πριν πολλά χρόνια ένας καλός φίλος, ενώ τον τύπο τον είχα γνωρίσει και προσωπικά.

Βέβαια το "διαβατήριο", δεν είναι και το καλύτερο που έγραψε ο Βίρβος για τον Καζαντζίδη.Τα : " Νυχτερίδες κι αράχνες" του Χρήστου Νικολόπουλου, " Ο Απόκληρος της Κοινωνίας ", του Στέλιου, "΄Ενα πιάτο άδειο στο τραπέζι" και " Οποιος γεννιέται καλός" του Δερβενιώτη, γίναν μεγάλες επιτυχίες. Η αφρόκρεμα των τραγουδιών που είπε ο Καζαντζίδης, ανήκουν στο Βίρβο. Προσωπικά θεωρώ κορυφαίο το " ΠΑΡΕ ΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΜΟΥ" του Θόδωρου Δερβενιώτη, αν κι έχω αντιρρήσεις ως προς τη χρήση του συνθεσάιζερ :

Πάρε τα χνάρια π' άφησαν τα μαύρα δάκρυά μου
κι έλα απόψε να με βρεις εκεί στην ερημιά μου

Βήμα - βήμα, δάκρυ - δάκρυ, θα με βρεις σε κάποιαν άκρη
να κλαίω για σέν' αγάπη μου, που χρόνια ζεις μακριά μου

Αντιλαλούν οι ρεματιές όταν αναστενάζω
και απ' την καρδιά μου βγαίνουν φωτιές για σένα όταν σπαράζω.
Πάρε τα 'χνάρια να με βρεις και σώσε με αφού μπορείς

Δακρύζουν μάτια και καρδιές όταν αναστενάζω
κι' από τα στήθια βγαίνουν φωτιές για σένα όταν σπαράζω.
Πάρε τα χνάρια να με βρεις και σώσε με αφού μπορείς.

Τέλος, για να θυμηθώ και τα νιάτα μου, ένα μεγάλο καψουροτράγουδο της εποχής, σε μουσική του Στέλιου Καζαντζίδη :

ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

Μη σκαλίζεις τη στάχτη να ξανάβρεις φωτιά
η δική μας αγάπη τώρα έσβησε πια.
Κι αν υπάρχουνε σπίθες που ακόμα κρατούν
μ' ένα φύσημα αγέρα και αυτές θα χαθούν.

Με μια αγάπη καινούργια θα χαράξω πορεία
εσύ ήσουνα για μένα μια παλιά ιστορία
εσύ ήσουνα για μένα μια παλιά ιστορία
με μια αγάπη καινούργια θα χαράξω πορεία.

Μια φορά εγελούσες όταν έκλαιγα εγώ
σαν σκυλί με τραβούσες πότε εκεί, πότε εδώ.
Μα περάσαν τα χρόνια κι ήρθαν άλλοι καιροί
τώρα εγώ θα γελάω μα θα κλάψεις εσύ.

Με μια αγάπη καινούργια θα χαράξω πορεία
εσύ ήσουνα για μένα μια παλιά ιστορία
εσύ ήσουνα για μένα μια παλιά ιστορία
με μια αγάπη καινούργια θα χαράξω πορεία.

Η δική σου εικόνα έχει πλέον χαθεί
την σκεπάζουν αράχνες και την κρύβει η ντροπή.
Προκειμένου να είσαι της ζωής μου σκιά
κοίτα βρες κάποιον άλλον πριν γεράσει η καρδιά.

Με μια αγάπη καινούργια θα χαράξω πορεία
εσύ ήσουνα για μένα μια παλιά ιστορία
εσύ ήσουνα για μένα μια παλιά ιστορία

με μια αγάπη καινούργια θα χαράξω πορεία.

Το JUKE-BOX εύχεται από καρδιάς σ' όλες κι όλους "Χρόνια πολλά".

ΚΩΣΤΑΣ ΒΙΡΒΟΣ ENA (I)

2007-12-13T23:05:00.000+02:00

Ξεκίνησα να γράφω για τον Κώστα Βίρβο και με συλλαμβάνω αντί να σκέφτομαι τι να γράψω, να σιγοτραγουδώ ένα παλιό πολυαγαπημένο μου λαϊκό τραγούδι, σε σύνθεση του Θόδωρου Δερβενιώτη, με τον Μπάμπη Τσετίνη :

ΙΣΩΣ

Ίσως ακόμα σ' αγαπώ δεν ξέρω ίσως
ίσως για σένα στη ζωή μου να πονώ
κι αν μ' εγκατέλειψες δεν σου κρατάω μίσος
συγγνώμη όμως να σου δώσω δεν μπορώ.

Ίσως με το καιρό,ίσως να λησμονήσω
μα τώρα δε μπορώ για να σε συγχωρήσω
είναι νωπά,είναι νωπά τα τραύματα μου
που 'χεις ανοίξει μέσα στην καρδιά μου.

Ίσως να τρέχει κάποιο δάκρυ μου για σένα
ίσως στον ύπνο μου να έρχεσαι συχνά
μα είν' τα στήθια μου ακόμα πληγωμένα
της προδοσίας σου η πίκρα δεν περνά.

Ίσως με το καιρό ίσως να λησμονήσω
μα τώρα δε μπορώ για να σε συγχωρήσω
είναι νωπά είναι νωπά τα τραύματα μου
που 'χεις ανοίξει μέσα στην καρδιά μου.

Τον Κώστα Βίρβο τον θυμάμαι πάντα ηλικιωμένο. Να' ναι καλά ο άνθρωπος βέβαια μια και είναι στη ζωή ακόμα. Οταν ακούω λαϊκά τραγούδια της δεκαετίας του '60, που συνήθως έχουν μέτριο έως κακό στίχο, ξεχωρίζω αυτά που ανήκουν στον Κώστα Βίρβο. Κάνουν μπαμ που λένε, και να μη ξέρεις ότι τα 'γραψε αυτός, τα καλύτερα σ' αυτόν τα αποδίδεις και δεν πέφτεις ποτέ έξω.

Εγραψε αμέτρητα τραγούδια για όλους. Η σημαντικότερη όμως προσφορά του στο τραγούδι, θεωρώ ότι είναι ο αγώνας που έδωσε να αναγράφεται το όνομα του στιχουργού στους δίσκους. Χάρη σ' αυτόν το κοινό ανακάλυψε ότι πίσω από ένα καλό τραγούδι δεν υπάρχει μόνο ο τραγουδιστής που το ερμηνεύει.

Κι επειδή το juke-box, όπως γνωρίζετε, είναι λάτρης της λάγνας Ανατολής, θα ήταν απίθανο να μη του άρεσε πολύ η περίφημη " ΖΑΙΡΑ" του Βασίλη Τσιτσάνη :

Γιαλαούμπι γιαλαούμπι γιελ για χαμπίμπι για (...)

Ζαίρα θα 'ρθω να σε κλέψω κάποια βραδιά

απ' την αγκαλιά του μαχαραγιά

σβήνω απ' τον πόθο μ' άλλον σαν σε νιώθω

αχ Ζαίρα μου γλυκιά

Γιαλελέλι γιαλελελελι γιαλελέλι

ωωω σβήνω απ' τον πόθο μ' άλλον σαν σε νιώθω

αχ Ζαίρα μου γλυκιά

Ζαίρα λάμπεις σαν αστέρι στην αραπιά

μ' άναψες φωτιά δεν αντέχω πια

κάστρα θα γκρεμίσω μα δε θα σ' αφήσω

σκλάβα του μαχαραγιά

Γιαλελέλι γιαλελελελι γιαλελέλι

ωωω κάστρα θα γκρεμίσω μα δε θα σ' αφήσω

σκλάβα του μαχαραγιά

Γιαλαούμπι γιαλαούμπι γιελ για χαμπίμπι για (...)

Τα λαϊκά του Βίρβου είναι τόσα πολλά, που αν κάτσω ν' αναφέρω το ποστ θα γίνει σε 50 συνέχειες και το juke-box δεν είναι για τέτοια. Αντ΄αυτού θα σας προτείνω να διαβάσετε την εξαιρετική παρουσίαση μιας συλλογής τραγουδιών του Κώστα Βίρβου από το φίλο Freattys, στην Οδό Ονείρων, εδώ . Από το δίσκο και η φωτογραφία:

Θα κλείσω το πρώτο αυτό μέρος του αφιερώματος στο μεγάλο λαϊκό στιχουργό, μ' ένα τραγούδι που το πρωτάκουσα από το Σπύρο Ζαγοραίο. Μου άρεσε πολύ θυμάμαι και προβληματιζόμουνα ποιός το έγραψε. Σκέφτηκα, μόνο ο Βίρβος θα μπορούσε να το 'χει γράψει κι είχα δίκιο. Το επιβεβαίωσα πρόσφατα από την " ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ".

Ενας μπαγλαμάς μουρμούρης

Οι πετεινοί λαλήσανε τα τραμ κυκλοφορήσανε

κι εγώ με το κορίτσι μου στους δρόμους περπατάμε,

παραπατώντας και οι δυό

για το τσαρδί μας πάμε.

Ένας μπαγλαμάς μουρμούρης μας ξεμυάλισε,

μας τα πήρε μέχρι φράγκο και μας άργησε.

Όλη τη νύχτα ο μπαγλαμάς

έπαιζε μοναχά για μας

κι όλο μας έλεγε γλυκά "γλεντάτε στα γεμάτα"

γιατί μονάχα μια φορά θα ζήσουμε τα νιάτα.

Οι πετεινοί λαλήσανε τα τραμ κυκλοφορήσανε,

τέτοιο ξενύχτι, κούκλα μου χίλιες φορές χαλάλι

και τ' άλλο Σαββατόβραδο θα σε γλεντήσω πάλι.

JUKE-BOX : Μακάρι τέτοια τραγούδια να γράφονταν και σήμερα και τέτοια Σαββατόβραδα να περνούσαμε όλοι μας....

ΑΜΑΝ-ΑΜΗΝ

2007-11-28T23:30:00.000+02:00

To Juke-box υποκλινόμενο στη συνεργάτιδα Μαρίκα (Miss AMAN-AMΗΝ) κάνει repost...

έτσι τα αποκαλεί ο freak του διαδικτύου "Καλυβάρχης" και υιοθετώ τον όρο...

Σχόλιο της συνεργάτιδας (στο post του Juke-box με τίτλο ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ) , είναι η αφορμή για το repost :

Η απορία σου για τον "Ξορκισμό" :Την θεωρώ κορυφαία σύλληψη-μεταγραφή τού Ξαρχάκου ενορχηστρωτικά! Η Πολάρα...υμνεί και προσεύχεται! Ο Μαντζόπουλος (και όχι Μαραγκόπουλος) αφρίζει από τα δαιμονικά! Τα μπαγλαμαδάκια και το πιάνο θυμιατίζουν (ακούς τα "κουδουνάκια";). Δεν είναι για πολλούς (σαν μια Λιτανεία), μα για προσωπική τελετουργία (σαν Εξορκισμός) !!!Κατανοητό τώρα;

Προσθέτω: Ακούγοντας το "ΑΜΑΝ -ΑΜΗΝ".... φεύγεις..... δεν είναι για πολλούς... ακολουθεί το re-post...

"Το " ΑΜΑΝ-ΑΜΗΝ" ανέβηκε το 1995 ως μουσική παράσταση βασισμένη στο ρεμπέτικο τραγούδι.

Είναι μια ολοκληρωμένη δουλιά του Σταύρου Ξαρχάκου, σε παραγωγή δική του, 10 χρόνια μετά τη μουσική για την ταινία "ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ" του Κώστα Φέρρη.

(Το εξώφυλλο του δίσκου είναι του Γιάννη Τσαρούχη από ιδιωτκή συλλογή).

Γράφει ο συνθέτης, μεταξύ άλλων, στο σημείωμα του δίσκου :

"Ετσι τ' άκουσα! Τα ρεμπέτικα τραγούδια του οράματος για μια καλύτερη ζωή , τα ρεμπέτικα τραγούδια της διάψευσης των ονείρων, τα ρεμπέτικα τραγούδια της αιώνιας νοσταλγίας της ομορφιάς, τα ρεμπέτικα τραγούδια της ιερότητας του πόθου, τα ρεμπέτικα τραγούδια της περιφρόνησης του τρόμου, τα ρεμπέτικα τραγούδια της πρόκλησης της μοίρας και της ατάραχης αντιμαχίας με το θάνατο.

Ετσι τ' άκουσα! Το ΑΜΑΝ του πάθους, των παθημάτων, των ερωτημάτων, των εκπλήξεων, του θαυμασμού, του οργασμού του εξιλασμού αίματος, της ψυχής και σώματος και χαρά θλιμμένη γι΄αυτό που χάνεται στη νόηση, στην παρανόηση, στην απελπισία και υψώνεται σαν έσχατη απειλή όταν προβάλει στο ΑΜΗΝ της ευχής, της προσευχής, της κραυγής, της σφαγής του α-σωμάτου. "

Στην παράσταση τραγουδούν οι Πόλυ Πάνου, Σωτηρία Λεονάρδου, Μαρία Σουλτάτου, Δήμητρα Μαυροδάκου, Κώστας Μαντζόπουλος, Νίκος Μαραγκόπουλος, Κώστας Τσίγκος και Σπύρος Λιόσης.

Η παράσταση ξεκινάει με τον ΠΡΟΛΟΓΟ, που τον αποτελεί το τραγούδι του ίδιου του Ξαρχάκου σε στίχο του Νίκου Γκάτσου " ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΕΛΛΑΣ ", που το τραγουδούσε εκπληκτικά στο ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ο Νίκος Δημητράτος. Εκπληκτικό πατριωτικό τραγούδι, που απορώ γιατί δεν παίζεται στις εθνικές γιορτές, στα σχολεία. Ισως ενοχλεί ο αμανέδικος ρυθμός του τραγουδιού, όμως ο στίχος "τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα μου τα ' πες με το πρώτο σου το γάλα...." νομίζω ότι είναι κλασσικός πλέον και ιστορικά ακριβής και σπουδαίος.

Ακολουθεί η ενότητα "ΤΟΥ ΧΑΡΟΥ" με τρία τραγούδια, το " ΒΟΥΝΟ" του Λουκά Νταράλα, "ΒΓΗΚΕ Ο ΧΑΡΟΣ ΝΑ ΨΑΡΕΨΕΙ" , του Παπαϊωάννου, με εκπληκτική ερμηνεία του Κώστα Μαντζόπουλου, σαν ν' ακούς τον ίδιο το Χάρος που 'ρχεται να σε πάρει και το πασίγνωστο " ΠΕΝΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΟΝ ΑΔΗ" των Παπαϊωάννου-Κώστα Μάνεση.

Ο Χάρος είναι προσφιλές θέμα, όπως και στο δημοτικό τραγούδι. Ενδιαφέρον έχει η προσω-ποποίηση του Χάρου, ειδικά στο δεύτερο τραγούδι όπου ο Χάρος φέρεται να : ... ψαρεύει δυστυχείς και πονεμένους μεσ' τις φτωχογειτονιές..... βγήκε ο Χάρος για ψυχές.....

Τρίτη ενότητα : " ΤΟΥ ΤΕΚΕ" η καθημερινότητα του ρεμπέτη. Εδώ ακούγονται δύο πανέμορφα τραγούδια του Τσιτσάνη "ΟΤΑΝ ΣΥΜΒΕΙ ΣΤΑ ΠΕΡΙΞ" και η "ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΤΟΥ ΜΑΓΚΑ" και δύο του Μάρκου " ΧΤΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ" και " ΟΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΙ".

" Σαν χριστιανός ορθόδοξος σ' αυτή την κοινωνία 'ποφάσισα ρε μάγκες μου να κάνω λιτανεία"

Εδώ απογειώνεται η παράσταση, τα μπουζούκια οργιάζουν. Περιττό να πω βέβαια ότι παίζουν εξαιρετικοί μουσικοί, αλλά μνεία θα κάνω στους μπουζουκτσήδες, που κυριολεκτικά παίζουν

" αγίους".

Αρχηγός ο Κώστας Παπαδόπουλος, γνωστός και μη εξαιρετέος, έχει παίξει σχεδόν σ' ολα τα σύγχρονα μουσικά λαϊκά έργα, συνοδοιπόρος του Λάκη Καρνέζη με τον Μίκη Θεοδωράκη. Επίσης οι ιδιαίτερα αξιόλογοι και εμπειρότατοι Χρήστος Κωνσταντίνου, Σπύρος Λιόσης (θεός σχωρέστον), Αγαπητός Μαγκανάρης, Μανώλης Καραντίνης και Γιώργος Ροκάς.

Αν ακούσετε το δίσκο θα καταλάβετε τι φτιάχνουν τόσα μπουζούκια μαζί. Απληστος ο Σταύρος !!

Ακολουθούν οι δύο "λυρικές" ενότητες της παράστασης (ελπίζω να μη διαφωνήσω με τον Ιχνηλάτη πάλι (!!!), "ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ" και "ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ".

Από την πρώτη θα ξεχωρίσω μια εκπληκτική εκτέλεση της "ΣΕΡΑΧ" του Βασίλη Τσιτσάνη, με κύρια φωνή την Πόλυ Πάνου. Η ενορχήστρωση σε στέλνει απευθείας στο "χαρέμι" να ψάχνεις γεμάτος πόθο τη Σεράχ :

Πίσω στα πυκνά τα καφάσια

σαν τη δαιμονισμένη γυρνά

Χρόνια το γλυκό παλικάρι

περιμένει τη Σεράχ κι αγρυπνά

Αστράφτει το σπαθί του καβαλάρη

σαν τη φωτιά - σαν φωτιάαααα

τα σίδερα λυγίζουν και σπαράζονται

τα κορμιά - τα κορμιάααααα

και αρπάζει τη Σεράχ

κι όλες λέν' Αλλάχ, Αλλάχ

Εϊ γκιουλέ ολσούν

Κλαίνε στα χαρέμια οι σκλάβες

τρέμουν την οργή του Πασά

κλαίνε στο σεράι οι αγάδες

ποθούσαν της Σεράχ την ομορφιά

* JUKE-BOX : ω ρε τι γίνεται στο σεράι και μεις είμαστε απέξω !!!

Επίσης στην ίδια ενότητα εξαιρετική η " ΓΚΙΟΥΛ-ΜΠΑΧΑΡ" του Τσιτσάνη, καθώς και το κορυφαίο τσιφτετέλι " ΜΠΟΥΡΝΟΒΑΛΙΑ" του Ξαρχάκου. Αργός ρυθμός, ανατολίτικος και αισθησιακός, αν τον χορεύει δε και κανένα ωραίο "πλάσμα", χάσαμε τ' αυγά και τα καλάθια !! (Αυτό το τραγούδι πάντως πρέπει πραγματικά να ξέρει το πλάσμα να το κουνά το κορμί, για να το χορέψει αξιοπρεπώς, δεν χορεύεται στην τύχη ) !!

Στην ενότητα "ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ" υπάρχουν τα δυό καλύτερα τραγούδια, σπουδαίες μελωδίες, του Μπαγιαντέρα : η Ξαβεριώτισσα και το Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη. Ενα άγνωστο ρεμπέτικο " Η ΚΑΠΡΙΤΣΙΟΖΑ (Αλανιάρα) " του Ιωάννη Δραγάτση ή Ογδοντάκη και τα δύο καλύτερα τραγούδια του Ξαρχάκου, σε στίχους του Νίκου Γκάτσου το " ΚΑΙΓΟΜΑΙ" με την εκπληκτική Σωτηρία Λεονάρδου και τη Μαρία Σουλτάτου και το περίφημο " ΔΙΧΤΥ" (εδώ το λέει η Πόλυ Πάνου κι ο θίασος, δεν είναι η καλύτερη εκτέλεσή του) :

Κάθε φορά που ανοίγεις δρόμο στη ζωή

μην περιμένεις να σε βρει το μεσονύχτι

έχε τα μάτια σου ανοιχτά βράδυ πρωί

γιατί μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ

Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς

κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει

μονάχος βρες την άκρη της κλωστής

κι αν είσαι τυχερός ξεκινά πάλι

Αυτό το δίχτυ έχει ονόματα βαριά

που είναι γραμμένα σ' επτασφράγιστο κιτάπι

άλλοι το λεν του κάτω κόσμου πονηριά

κι άλλοι το λεν της πρώτης άνοιξης αγάπη

Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς

κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει

μονάχος βρες την άκρη της κλωστής

κι αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι

* juke-box : Τα βρόχια των διχτυών μόνο οι καρχαρίες τα σκίζουν. Οι λοιποί απλά παλεύουν να βρουν την άκρη της κλωστής.... γάμησέ τα δηλαδή...

Στην ενότητα "ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ" εκτός από τα "ΜΑΝΤΑΛΑ" του Βασίλη Τσιτσάνη, που εκτενώς αναλύθηκε στο προηγούμενο post (ΜΑΡΜΑΡΕΝΙΕΣ ΣΚΑΛΕΣ), περιλαμβάνεται και το άσμα "ΤΗΣ ΓΕΡΑΚΙΝΑΣ ΓΙΟΣ" . Ο Τσιτσάνης το 1974 στη μεταπολίτευση όταν κυκλοφορούσαν όλα τα

"επαναστατικά" τραγούδια, εμπνευσμένα από τη μαύρη περίοδο των επτά χρόνων, συνεισέφερε κι αυτός, μ' αυτό το ωραιότατο τραγούδι. Επίσης ακούγεται " Ο ΣΑΚΑΦΛΙΑΣ" , όχι το γνωστό του Τσιτσάνη, αλλά ανωνύμου σε διασκευή. Το τραγουδά με θεατρικότατο τρόπο, συνοδεία κουμπουριών που πέφτουν, ο Κώστας Μαντζόπουλος.

Η ενότητα " ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ" έχει μόνο ένα τραγούδι το "ΙΜΙΤΛΕΡΙΜ" (Ελπίζω) , παραδοσιακό, σε διασκευή του Ξαρχάκου. Αργό, ανατολίτικο, το τραγουδάει όλος ο θίασος χωρίς τη συνοδεία μουσικών οργάνων. Κατάλληλο για " μαστούρα" και " νιρβάνα".

Στον ΕΠΙΛΟΓΟ ο συνθέτης ευλογάει τα γένια του. Υπάρχουν μόνο δικά του τραγούδια, όπως " ΤΑ ΓΕΡΟΝΤΙΑ", σε στίχους Ν. Γκάτσου, " ΣΤΟΥ ΘΩΜΑ" από το ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ, τα " ΚΟΚΚΙΝΑ ΦΑΝΑΡΙΑ" από την ομώνυμη ταινία σε στίχους του Αλέκου Γαλανού και η παράσταση κλείνει με το παραδοσιακό "της αμύνης τα παιδιά διώξανε το βασιλιά...."

JUKE-BOX

Η παράσταση " ΑΜΑΝ-ΑΜΗΝ" ήταν πραγματικά εντυπωσιακή. Την είχα παρακολουθήσει σε κινηματογράφο της Θεσσαλονίκης, παρουσία του συνθέτη, ο οποίος μάλιστα κάθονταν σε όλη τη διάρκεια της παράστασης στην κονσόλα της ηχοληψίας και την Ανθούλα Αλιφραγκή στη θέση της απούσας τότε Πόλυς Πάνου.

Ο δίσκος τη ζωντανεύει , ο Ξαρχάκος προσεγγίζει με σεβασμό και γνώση τα ρεμπέτικα τραγούδια, ενώ συνθέτει με ιδιαίτερη ικανότητα τα δικά του σε στίχο του Νίκου Γκάτσου, που μοιάζει να 'ναι γραμμένος σ' άλλες εποχές, από γνήσιο ρεμπέτη. Ο δίσκος κόσμημα για κάθε δισκοθήκη.

ΗΤΑΝ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ...

2007-11-17T12:40:00.000+02:00

Βαριά ημερομηνία η 17η Νοέμβρη. Εμείς που τα ζήσαμε λίγο-πολύ αυτά, έχουμε κι επίγνωση της σημασίας τους.

Στο μουσικό μέρος, είν' αλήθεια ότι τα τραγούδια εκείνης της εποχής κορεστήκανε. Ξεπεράστηκαν από το χρόνο και τις επελθούσες αλλαγές, θα ήταν η σωστή έκφραση.
Δεν πρέπει όμως σε καμιά περίπτωση να λησμονάμε, ότι τα τραγούδια αυτά ήταν απαγορευμένα και τ΄ακούσαμε για πρώτη φορά το 1974 με τη μεταπολίτευση, άσχετα αν μετέπειτα τα "βαρεθήκαμε".... Τότε, ακόμα δεν ακούγονταν από τα ραδιόφωνα και την τηλεόραση, παρά μόνο στις πορείες και στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας.

Μετά το 1981 άρχισαν να παίζονται στα ραδιόφωνα και γίνανε κτήμα μας... τ' αγαπήσαμε...
Από το 1974 μέχρι το 1981, ημι-παράνομα ήταν !!!
Το " ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ" και το περίφημο πλέον νόημά του, ήταν σίγουρα η παιδεία.

Η παιδεία διαμορφώνει νόες και χαρακτήρες.... πολίτες δηλαδή... και είναι ο κατ' εξοχήν χώρος διαμαρτυρίας...

Τα μηνύματα όμως που έστειλε ήταν και η κοινωνική αδικία, η διαμαρτυρία που είχε παγκόσμιο χαρακτήρα.

Διαλέγω έναν " μη κορεσμένο δίσκο " για σήμερα... μέρα που είναι....

Δεν τον έχω στη δισκοθήκη μου, μια παλιοκασέτα είναι, αλλά τον θυμάμαι από τότε :

"ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ" του Δήμου Μούτση. Κυκλοφόρησε το 1976, τραγουδά, η φρεσκότατη, τότε, Αλκηστη Πρωτοψάλτη και ο ίδιος ο συνθέτης, σε στίχους του θεατρικού συγγραφέα Γιώργου Σκούρτη.

Το Πολυτεχνείο πέρασε στην ιστορία ως μια κορυφαία επαναστατική πράξη και η απήχησή του φτάνει στο σήμερα, έστω κι αν έχει κακοποιηθεί μέσα από το χρόνο. Απαράδεκτη η πολιτεία που δεν έχει καθιερώσει γενική αργία αυτή τη μέρα.

Το τραγούδι είναι επίκαιρο..... και πάντα θα είναι !!! Το πήρα από μια συλλογή της Αλκηστης Πρωτοψάλτη, (ΠΑΜΕ ΣΑΝ ΑΛΛΟΤΕ), όπου συμπεριλήφθησαν 4 τραγούδια από το δίσκο αυτό, όχι όμως "Ο ΦΕΡΝΑΝΤΟ" που υπάρχει στον ίδιο δίσκο και είναι επίσης υπέροχο τραγούδι .. .

Ο ΜΩΧΑΜΕΝΤ ΑΠ΄Τ' ΑΛΓΕΡΙ

Ξεκινάει ο Μωχάμεντ απ΄τ' Αλγέρι
ξεκινάει με το σάκκο του στο χέρι
άδειος από σφαίρες είν' ο σάκκος *
κι ο Μωχάμεντ είναι ένα ράκος...
πάει στα εργοστάσια εργάτης
αυτός ο χτεσινός αντάρτης

Κι έγινε εργάτης ένας ήρωας maquis**
ο χτεσινός αντάρτης,
κάτω από έναν χτεσινό βασανιστή,
που είναι τώρα ΠΡΟΣΩΠΑΡΧΗΣ

Κι έχει ο Μωχάμεντ μαύρο χάλι
σαν να τον εφυλακίσαν πάλι....

Νύχτα φύγαν' οι ξένοι απ΄ τ' Αλγέρι
Νύχτα φύγαν μα γυρίσαν μεσημέρι
Νύχτα φύγανε σαν δολοφόνοι
μα γυρίσαν μεσημέρι σαν πατρόνοι...
πήραν το Μωχάμεντ για εργάτη, αυτόν το χτεσινό αντάρτη.....

....κι έχει ο Μωχάμεντ μαύρο χάλι ***
σαν να τον εφυλακίσαν πάλι....... ****

JUKE-BOX :
* Σιγά Μωχάμεντ, μη σου άφηναν σφαίρα μεσ' το σάκκο !!
** H Γαλλική λέξη για τον επαναστάτη-αντάρτη....
*** Λέτε να τον ήθελαν "ανεβασμένο" κιόλας, να χορεύει κανα τσιφτετέλι? Μακέλεψαν άπειρους Μωχάμεντ οι αποικιοκράτες, που τώρα το παίζουν "δημοκράτες" κι ενίοτε maquis....
**** Ωραιότατη μουσική του Δήμου Μούτση με βιολιά και φυσαρμόνικες στην ενορχήστρωση και μια "αλλιώτικη" Αλκηστη Πρωτοψάλτη, που εδώ "τραγουδά", δεν χοροπηδά......

1) Αφιερωμένο σ΄όλους τους σύγχρονους " Μωχάμεντ"

2) Τις σφαίρες από το σάκκο του Μωχάμεντ, ποιος τις αφαιρεί?
3) Γιατί οι επαναστάσεις " κάθε μορφής" πνίγονται πάντα στο αίμα και οι επαναστάτες συνήθως έχουν την τύχη του Μωχάμεντ?

ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ

2007-11-14T00:15:00.000+02:00

Είχα κατά νου να κάνω ένα αφιέρωμα στα " χασικλίδικα" , αλλά η επικαιρότητα με πρόλαβε.
Στα Ζωνιανά, όπως και σε πολλά άλλα μέρη το φυτό αυτό είναι "καλλωπιστικό". Φύεται εύκολα και συντηρείται ακόμα πιο εύκολα.
H επαρχία Μυλοποτάμου στην Κρήτη είναι τελικά μοναδικό φαινόμενο. ΄Οχι όμως μόνο για τα χασίσια...... Εχω ακούσει απίστευτα πράγματα για τη ζωή των κατοίκων εκεί, από πρώτο χέρι, αλλά αυτά είναι αντικείμενο άλλου post.

Η υποκρισία του κράτους είναι ανεπανάληπτη. Πρώτη φορά όλοι ακούν ότι στον Ψηλορείτη, το χασισόδενδρο αποτελεί την "κύρια βλάστηση" !!! Πρώτη φορά ακούγεται ότι εκεί είναι "κράτος εν κράτει" ...... Καλά...

Δεν είναι δα και η πρώτη φορά που οι πολιτικοί μας εμπαίζουν μπροστά στα μάτια μας...... ούτε και νομίζω ότι η έκταση που δίνεται στο γεγονός είναι απλά " ενημερωτική" και σε καμιά περίπτωση " ηθικοπλαστική" !!!
΄Οσο αφορά το χασισόδενδρο βέβαια δεν είναι η μόνη περιοχή την Ελλάδα,που αποτελεί την κύρια βλάστηση. Διαφοροποιούνται οι ποιότητες !!

Ακουσα μια ωραία μαντινάδα στην αποψινή εκπομπή του Λαζόπουλου. Το χιούμορ κι ο αυτοσαρκασμός του 'Ελληνα και ειδικά του Κρητικού, δεν παίζονται :
΄Ολοι.... όλοι αγαπούν τη φύση
μπήκαν τα ΕΚΑΜ και δεν αφήκανε
ρίζα από χασίσι.....

Βλέπετε οικολογική καταστροφή? Τι χάλι ειν' αυτό?

Οι φωτογραφίες είναι από το : http://www.sefeaa.gr/
Το χασίς πάντα εδιώκετο και πάντα ανθούσε ανά την επικράτεια. ΄Ενα από τα εξαιρετικά τραγούδια στο είδος : "Η ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΤΟΥ ΜΑΓΚΑ" του Βασίλη Τσιτσάνη. Το ανέβασα κι ακούγεται εδώ με την Πόλυ Πάνου, σε διασκευή του Σταύρου Ξαρχάκου, από το δίσκο
"ΑΜΑΝ-ΑΜΗΝ" (δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω το πρωτότυπο, όπου το ερμηνεύει εξαιρετικά ο συνθέτης!!)

Σαν χριστιανός κι ορθόδοξος
σ' αυτή την κοινωνία
εβάλθηκα ρε μάγκες μου
να κάνω λιτανεία

Ψωνίζω τις τζουρίτσες μου
και μια κομμάτα μαύρο
κι από νωρίς ξεκίνησα
να πάω στον Αγιο Μάμο

Σαν έφτασα στης εκκλησιάς
τις σκοτεινές καμάρες
και αρχινώ τις τσιμπουκιές
σαν να 'τανε λαμπάδες

Ξάφνου και ο Αρχάγγελος
με μια μεγάλη φούρια
απ΄τα ντουμάνια τα πολλά
τον έπιασε η μαστούρα

Στάσου μου λέει Χριστιανέ
δεν είναι αμαρτία
που μπήκες μεσ' την εκκλησιά
να κάνεις λιτανεία

Να 'σου κι ένας καλόγερος
μου λέει κάνε πίσω
γιατί κι εγώ έχω σειρά
μια τζούρα να τραβήξω

JUKE-BOX : Τα ΕΚΑΜ δεν αποδίδουν σε τέτοιου είδους επιχειρήσεις.... Θυμίζουν τον Αρχάγγελο του άσματος....

ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ ΤΡΙΑ (ΙΙΙ)

2007-11-06T16:16:00.000+02:00

Το τρίτο και τελευταίο μέρος για τη σπουδαία στιχουργό, θα το αφιερώσω σ΄όλους όσους θήτευσαν στις ταβέρνες και στα καπηλιά, τραγουδώντας τα άσματα της Ευτυχίας και πίνοντας "τελωνεία" από κρασιά....

Τα κλασικά της Ευτυχίας :

Σαν τον αιτό είχα φτερά

και πέταγα πολύ ψηλά

μα ένα χέρι λατρεμένο, ένα χέρι λατρευτό

μου τα κόβει τα φτερά μου,

για να μη ψηλά πετώ

Ειμ' αιτός χωρίς φτερά χωρίς αγάπη και χαρά

Το χέρι αυτό το λατρευτό

μεσ' τη ζωή θα τ' αγαπώ

όσα και να μου' χει κάνει

όλα του τα συγχωρώ

με φτερούγες τσακισμένες

πάντα εγώ θα τ' αγαπώ

Το "θεμελιώδες" αυτό άσμα της Ελληνικής μουσικής πρωτάκουσα, μαθητής, σ' ένα σφαιριστήριο της εποχής (αρχές του 1970) και από κει έμαθα την Ευτυχία και το συνθέτη του άσματος Μάνο Χατζιδάκι. To τραγούδι ερμηνεύθηκε "μοναδικά" από το Γρηγόρη Μπιθικώτση κι απ΄όσο γνωρίζω δεν έχει γίνει επανεκτέλεσή του στη δισκογραφία (ούτε από το Γ. Νταλάρα!!)

(Η φωτό από το βιβλίο του Λευτέρη Παπαπαδόπουλου , αφιερωμένο στην Ευτυχία, με το Γρηγόρη Μπιθικώτση, που τον εκτιμούσε ιδιαίτερα).

Ενα "μακάβριο" άσμα της Ευτυχίας το "Τώρα που φεύγω απ΄τη ζωή", με το Στέλιο Καζαντζίδη, σίγουρα έσπασε ταμεία όταν κυκλοφόρησε:

Το τελευταίο βράδυ μου απόψε το περνάω

κι όσους με πίκραναν πολύ, όλους τους συγχωρνάω

Ολα είναι ένα ψέμα, μια ανάσα, μια πνοή

σα λουλούδι κάποιο χέρι θα μας κόψει μιαν αυγή

Αυτό το πρωτάκουσα σε μια ταινία με το Θανάση Βέγγο !!! Εργάζονταν σ' ένα γραφείο κηδειών και πήγε να ντύσει τον υποτιθέμενο μακαρίτη. Ενώ του είχε περάσει το ένα μανίκι από το σακκάκι, τραγουδούσε αυτό, όμως, όταν πήγε να περάσει και το άλλο μανίκι, ο "πεθαμένος" σήκωσε ψηλά το άλλο χέρι κι ο Βέγγος τράπηκε σε φυγή !!!

Ιδιαίτερα σημαντικά τα τραγούδια που έγραψε ο Απόστολος Καλδάρας σε στίχους της Ευτυχίας:

Πήρα απ΄τη νιότη χρώματα

κι απ΄την αγάπη νήμα

κι έπλεξα ένα όνειρο,

όμορφο μα τι κρίμα

εσύ το ποδοπάτησες

στο πρώτο σου το βήμα

Το τραγούδησε η Βίκυ Μοσχολιού. Είναι από τα πιο όμορφα τραγούδια που έγραψε ο Απόστολος Καλδάρας.

Μ' ενα όνειρο τρελλό, όνειρο απατηλό

ξεκινήσαμε κι οι δυό μας

και στου δρόμου τα μισά

σβήσαν τ' άστρα τα χρυσά

ξαφνικά από τον ουρανό μας

Ποια μοίρα με ζηλεύει, ποιό μάτι φθονερό

και χάθηκε μια αγάπη προτού να τη χαρώ

σαν πλοίο που ναυάγησε, σαν νούφαρο που μάδησε

στης λίμνης μέσα το θολό νερό

Με ελπίδες λιγοστές, έστω και απατηλές

να γυρίσεις περιμένω

ίσως βγει αληθινό τ' όνειρο μου το τρελλό

τ΄όνειρο μου το ναυαγισμένο

Το τραγούδι αυτό το είπε ο Σταμάτης Κόκκοτας, οι λέξεις που χρησιμοποιεί ποιητικές, αλλά ταυτόχρονα τόσο απλές και περιεκτικές......

Ποιός θα με πληροφορήσει,

ποιός μπορεί να μου το πει

όταν ένας άντρας κλαίει

απ΄αγάπη ή αν είν' ντροπή

Οταν τα μάτια τ' αντρικά

τα δείτε δακρυσμένα

τι έχουν και δακρύζουνε

ρωτήσετε εμένα.

Το άσμα τραγούδησε ο Στέλιος Καζαντζίδης. Τα ρέστα της "η γριά" !!

Θα αναφέρω απλά και μερικά άλλα σπουδαία άσματα, λόγω περιορισμένου χώρου, όπως τα:
"Θα βρω μουρμούρη μπαγλαμά" (Πάνος Γαβαλάς), "Απ΄τα ψηλά στα χαμηλά" (Πάνος Γαβαλάς), "Πετραδάκι-πετραδάκι" (Μιχάλης Μενιδιάτης), "Γυάλινος κόσμος" (Στέλιος Καζαντζίδης), "Ρίξτε στο γυαλί φαρμάκι" (Μανώλης Αγγελόπουλος), "Φαντασία" και
" Τρομαγμένο περιστέρι" (Γιώργος Νταλάρας), όλα του Απόστολου Καλδάρα.
" Ηλιοβασιλέματα" και " Περασμένες μου αγάπες" του Μανώλη Χιώτη με τη Μαίρη Λίντα,"Τι έχει και κλαίει το παιδί" του Σταύρου Ξαρχάκου, με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, την περίφημη " Μαλάμω" του Σταμάτη Κραουνάκη, με την Αλκηστη Πρωτοψάλτη....

Κι επειδή μάλλον έγινα "τούρνα" και σίγουρα ξέχασα πολλά.... συμπληρώστε τα...

JUKE-BOX: Τα παραπάνω άσματα και πλείστα όσα άλλα θα ακουστούν στην εκδήλωση που είχα προαναγγείλει εδώ. Η εκδήλωση θα λάβει χώρα σε κεντρικό ταβερνείο της Θεσσαλονίκης, θα συμμετέχουν ενεργά το ΙΘΙ, ο καλυβάρχης που θα εορτάσει το γενέθλιον έτος της καλύβας του κι όσοι από σας επιθυμούν να προσέλθουν, για να άδουν. Λεπτομέρειες στην Καλύβα εδώ.

ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ ΔΥΟ (II)

2007-10-26T20:45:00.000+03:00

Τα τραγούδια της Ευτυχίας είναι σκόρπια στη δισκογραφία. Αυτό οφείλεται μάλλον στο ό,τι η "γριά" τα πουλούσε ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες της στους διάφορους συνθέτες, ή τα οικειοποιούνταν αυτοί κατά βούληση, δίνοντάς της κανένα "ψιλό", για να το χαρτοπαίξει.

Εχουν κυκλοφορήσει διάφορες συλλογές με τραγούδια της, όμως μακράν κορυφαίο θεωρώ το δίσκο του Σταύρου Ξαρχάκου με τη Βίκυ Μοσχολιού σε τραγούδια της Ευτυχίας. Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1982.

Ο μαιτρ των διασκευών, χρησιμοποιεί για την ενορχήστρωση των τραγουδιών ακορντεόν, ενώ καταργεί τα κρουστά !!! Σκοπός του, όπως γράφει ο ίδιος στο σημείωμα του δίσκου ν' αφήσει το μπουζούκι να οδηγεί το τραγούδι...... Το αποτέλεσμα συγκλονιστικό.

'Ολα τα τραγούδια είναι εξαιρετικά, διάλεξα τρία που σε μένα άρεσαν περισσότερο:

ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΜΟΥ ΤΟ ΒΑΡΥ

Αμφιβολία δεν χωρεί
Πως είχα παρελθόν βαρύ
Γι αυτό κι αγάπες δεν περνούσαν στο μυαλό μου
Γιατί θα’ ρχόταν η στιγμή
Με τιποτένια αφορμή
Θα μου χτυπούσες διαρκώς το παρελθόν μου

Μα εσύ κατόρθωσες ευθύς
Μες στη ζωή μου να χωθείς
Και μου ‘πες χίλια παραμύθια να με πείσεις
Αφού δεν είχες την ψυχή
Και λίγη θέληση καλή
Το παρελθόν μου το καλό να συγχωρήσεις

Τραβώ τον δρόμο μου λοιπόν
Με το βαρύ μου παρελθόν
Με τις ελπίδες και τα όνειρα χαμένα
Κι αν έχεις λίγη ανθρωπιά
Πειράματα μην κάνεις πια
Πάνω σε έρημα κορμιά βασανισμένα

Ενα χασάπικο, "δείγμα γραφής" του Μπάμπη Μπακάλη. Στον ίδιο ανήκει και το
"ΣΥΡΜΑΤΟΠΛΕΓΜΑΤΑ ΒΑΡΙΑ" (ζώνουν τη δόλια μου καρδιάααααααα.....), που επίσης περιλαμβάνεται στο δίσκο, μέγα άσμα κι αυτό !!!
Το επόμενο ανήκει στο Μανώλη Χιώτη και το είπε σε πρώτη εκτέλεση η Μαίρη Λίντα. Νομίζω ότι στη διασκευή του Σταύρου, με την ερμηνεία της Μοσχολιού , απογειώθηκε:
ΚΑΠΟΙΟ ΤΡΕΝΟ

Γιατί βρε άνθρωπε κουτέ
Δεν φιλοσόφησες ποτέ
Στη σύντομη ζωή σου
Παρά κλαις και μαραζώνεις
Και το κέφι σου χαλάς
Κει που πήγαν τόσοι άλλοι
Οι μικροί και οι μεγάλοι
Κάποτε κι εσύ θα πας

Πού πήγαν τόσοι άνθρωποι
Που κλάψαν κι αγαπήσαν
Πού πήγανε τόσες καρδιές
Που τόσο αγαπηθήκαν

Γιατί βρε άνθρωπε κουτέ
Να τη θολώνεις την ζωή
Με το πικρό σου κλάμα
Κάποιο τραίνο θα περάσει
Στη ζωή μας βιαστικό
Τη βαλίτσα μας στο χέρι
Κι ο Θεός μονάχα ξέρει
Πού θα κάνουμε σταθμό

Τελευταίο άφησα το Χάρο. Το τραγούδι αυτό είναι του Γιάννη Παπαϊωάννου και σε πρώτη εκτέλεση το είπε ο Καζαντζίδης. Δεν υπερβάλλω, αν πω ότι η Μοσχολιού το λέει πολύ καλύτερα.
Το τραγούδι αυτό αποτελεί και τον επίλογο του δίσκου. Μια στροφή του τη λέει ο Κώστας Μαντζόπουλος και μόνο γι αυτό θα πρέπει ν' ακούσετε το δίσκο. Είναι σαν να το ερμηνεύει ο ίδιος ο Χάρος αυτοπροσώπως !!!! Οι πενιές που συνοδεύουν το Χάρο..... μεταφυσικές....

Αφιερωμένο στο φίλο Πυγμαλίωνα που του αρέσουν τα "χαροτράγουδα".

Βγήκε ο Χάρος να ψαρέψει

με τ' αγγίστρι του ψυχές

και γυρεύει πληγωμένους,

δυστυχείς και πονεμένους,

μεσ' τις φτωχογειτονιές,

Βγήκε ο Χάρος για ψυχές.

Βρε κορμιά βασανισμένα

πιάστε απόψε τα στενά

να μας βρει και μας ο Χάρος

που της γης δίνουμε βάρος

να σωθούμε απ΄το βραχνά,

πιάστε απόψε τα στενά.

Με τη μαύρη του σφεντόνα

στρίβει ο Χάρος τη γωνιά

για πιαστείτε χέρι-χέρι

να του στήσουμε καρτέρι

κι όποιον πάρει η σφεντονιά,

στρίβει ο Χάρος τη γωνιά.

Εκτός από τον επίλογο που προανέφερα, άλλο σημείο αναφοράς στο δίσκο, είναι ένα σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο, όπου ακούγεται η "γριά". Είναι απόσπασμα από ντοκυμαντέρ του Βασίλη Μάρου για το ρεμπέτικο τραγούδι. Απαγγέλει η ίδια τους στίχους της από το " ΚΑΠΟΙΟ ΤΡΕΝΟ" και δηλώνει ότι " το λαϊκό τραγούδι ποτέ δεν θα πεθάνει όσο υπάρχει Έλληνας".

JUKE-BOX: Ιδιαίτερη αναφορά κάνω στην ερμηνεία της Βίκυ Μοσχολιού. Στις μεγάλες της δόξες τότε, ερμηνεύει λιτά και απέριττα όλα τα τραγούδια του δίσκου, ακόμα και τα "κλασικά" της Ευτυχίας, όπως το " Ειμ' αιτός χωρίς φτερά", " Το τελευταίο βράδυ μου", " Μανούλα θα φύγω στα ξένα", "Ψιλή Βροχή" κλπ, που έγιναν γνωστά και καθιερώθηκαν στη λαϊκή συνείδηση με άλλους μεγάλους ερμηνευτές.

ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ ΕΝΑ (Ι)

2007-10-21T14:34:00.000+03:00

Ηθελα από την αρχή που αποφάσισα να εκτεθώ δημοσίως, ν' ασχοληθώ με τη " μυθική γριά" του Ελληνικού τραγουδιού. Ετοίμασα πολλά, έσβησα άλλα τόσα.... θα χωρίσω σε 3-4 μέρη το ποστ να μην κουράσω....

ΑΛΛΟΤΙΝΕΣ ΜΟΥ ΕΠΟΧΕΣ

(Μουσική: Απόστολος Καλδάρας- Πρώτη εκτέλεση : Στέλιος Καζαντζίδης)

Το τραγούδι αποδίδεται στιχουργικά και στη Ρέα Μανέλλη )

Αλλοτινές μου εποχές
αλλοτινοί μου χρόνοι
Ερωτικές μου συντροφιές
ερωτικοί μου πόνοι

Αχ και να 'ρχόσαστε ξανά
αυτά τα κρύα δειλινά
που είν' η καρδιά μου μόνη
τώρα που σουρουπώνει

Αλλοτινές μου εποχές
Αλλοτινοί μου χρόνοι

Αγαπημένες μου φωνές
αγαπημένα χείλη
Ονειρεμένες μου στιγμές
σ' ονειρεμένο δείλι

Αχ και να φέρνατε ξανά
στην ορφανή μου την καρδιά
μηνύματα τ' Απρίλη
της μοναξιάς μου φίλοι

Αγαπημένες μου φωνές
Αγαπημένα χείλη

* JUKE-BOX : Αφιερωμένο σε όλους/ες τους/τις παρελθοντολόγους !!

Μετά από τόσα χρόνια ενασχόλησης με τη μουσική και το ελληνικό τραγούδι, μπορώ να πω ότι για να γράψεις καλό στίχο ή καλή μουσική, ή ακόμα παραπέρα : για να γράψεις ο,τιδήποτε καλό, πρέπει να έχεις "πάθος"......

Τα συστατικά του πετυχημένου γραπτού είναι : α) εσωτερικός πλούτος και β) πάθος....

Το ένα από τα δύο μόνο δεν επαρκεί.....

Το πάθος δεν σημαίνει απλή αγάπη σ' αυτό που κάνεις.... δεν φτάνει...

Το πάθος είναι κάτι ισχυρότερο... (όπως, το πιοτό, τα χαρτιά, οι γυναίκες.... αυτά ειν' τα κλασικά πάθη)....

Η γριά είχε πάθος με το χαρτί.... κατάγονταν από αστική οικογένεια κι οι στίχοι που έγραφε σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσε να είναι εμπνευσμένοι από κει.... πηγάζουν από τα βιώματά της, που ήταν προσωπική της επιλογή, γι αυτό και είναι σπουδαίοι....

Σαν να το ' χει γράψει ο άντρας ο καψούρης : " ΔΙΠΡΟΣΩΠΗ"

Μουσική-Ερμηνεία : Αντώνης Ρεπάνης:

Σβήσε με κυρα μου
απ' τα τεφτέρια σου
κι άντε ν' ανταμώσεις
ξανά τα ταίρια σου

Στα όπα όπα σ' είχα
και σε ζηλεύανε
να βρούνε τέτοιον άντρα
κι άλλες γυρεύανε

Δώσε τώρα τη καρδιά σου
σε άλλο πρόσωπο
και μαζί του τώρα παίξε
ρόλο διπρόσωπο

Στα όπα όπα σ' είχα
και σε ζηλεύανε
να βρούνε τέτοιον άντρα
κι άλλες γυρεύανε

Σβήσε με κυρά μου
απ τα κιτάπια σου
και μοίραζε όπου θέλεις
τώρα τα χάδια σου

JUKE-BOX : Ουδέν σχόλιον....... ΟΠΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

Το βλέμμα της γριάς να δεις μόνο, φτάνει για να καταλάβεις τι άνθρωπος ήταν..... κεραυνοβόλο και σπινθηροβόλο.... όλα τα συναισθήματα συγκεντρωμένα σ' ένα και μόνο βλέμμα....

Οι άνθρωποι από το βλέμμα κρίνονται...

Στο Τραπέζι που τα πίνω λείπει το ποτήρι σου....

Μουσική: Απόστολος Καλδάρας-Τραγούδι: Στέλιος Καζαντζίδης

Στο τραπέζι που τα πίνω
λείπει το ποτήρι σου
Λείπουν τα γλυκά σου λόγια
που άκουγα απ' τα χείλη σου.

Η θύμησή σου τη νύχτα αυτή
Μες στην καρδιά μου, είναι καρφί

Οπου ρίξω την ματιά μου
βλέπω την σφραγίδα σου
κι αν ματώνει η καρδιά μου
ζω με την ελπίδα σου

JUKE-BOX: Απ΄το τραπέζι που τα πίνω δεν λείπει μόνο ένα ποτήρι, αλλά πολλά.... θα συνεχίσουμε...

ΤΣΙΠΟΥΡΟ ΣΑΝ ΠΙΕΙΣ...

2007-10-13T20:02:00.000+03:00

Χθες βράδυ μετά από μια ιδιαίτερα κουραστική μέρα, είπα να πάω να πιω ένα (που λέει ο λόγος) τσίπουρο σ' ενα μικρό ταβερνάκι, τρία επί τρία και ν' ακούσω και καμιά πενιά από τα παιδιά που παίζουν εκεί κι είναι ωραίοι.

Φτάνοντας ακούω χαχανητά και σκουξίματα.... γέμισε κιόλας αναρωτήθηκα..... βλέπω μέσα να κάθονται 4-5 γυναίκες, ηλικίας της β' και γ' κατανομής, να κάνουν φασαρία σαν να ήταν 54-55 άτομα.
Πάμε να φύγουμε, είπα,γιατί ψυχαανεμίστηκα τι θα επακολουθούσε, αλλά για κακή μου τύχη μ΄άκουσε ο κάπελας. Κάτσε, μου λέει, θα σε βάλω στο μέσα τραπέζι, θ' αρχίσει η μουσική, θα ηρεμήσουν..... μ' έπεισε, ήμουν και κουρασμένος να ψάξω αλλού.

Η φωτό δανεική από το www.focusmag.gr

Σαν μου' φερε το τσίπουρο, μη γλυκανισάτο, όπως το πίνω, άρχισε η προσέλευση και των λοιπών "κορών" στο ίδιο τραπέζι με τις άλλες. Ακούω μια, ηλικίας της γ' κατανομής και σωματικής γραμμής "βόδι-line", να σκούζει και να αυτοαναγορεύεται "πρόεδρος των διαζευγμένων γυναικών"....
Εδώ ήλθαμε και τα βρήκαμε....... σκέφτηκα μέσα μου, αλλά δεν γκρίνιαξα, σεβόμενος την παρέα μου.

Για να μην επαναλαμβάνομαι, το τι επακολούθησε θα το περιγράψω επιγραμματι-κά:
Δεν υπήρξε κανένα τραγούδι που δεν χορεύτηκε.
Λόγω στενότητας του χώρου, βγήκαν έξω από το μαγαζί, σ' ένα χασαποσέρβικο και σταμάτησαν την κυκλοφορία των αυτοκινήτων, ευτυχώς αραιή εκείνη την ώρα.
Ακούστηκε ο εθνικός ύμνος των ζωντό " όταν πίνει μια γυναίκα κι όταν παραφέρεται" των Β. Βασιλειάδη-Πυθαγόρα
Μεταλλάχθηκε το σπουδαίο άσμα " θεέ μου τη δεύτερη φορά που θάρθω για να ζήσω, όσο η καρδιά κι αν λαχταρά, δεν θα ξαναγαπήσω" των Μάνου Λοίζου- Λευτ.Παπαδόπουλου.

Εξαιρετική παρένθεση και μοναδική καλή στιγμή της βραδιάς, μέσα σ' όλο αυτό το πανδαιμόνιο : όταν παιάνιζε το "Πότε Βούδας-Πότε Κούδας", μια παρέα νεαρών παιδιών που περνούσε τυχαία έξω από το μαγαζί, μπήκε μέσα και χόρεψε, δικαιώνοντας το στιχουργό του Μανώλη Ρασούλη που το αποκαλεί : " το πιο πολυχορεμένο ελληνικό τραγούδι" .

Το μεσημέρι σήμερα, βρήκα ένα σχόλιο στο προηγούμενο ποστ " ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ" από ανώνυμο/η σχολιαστή. Μου παρήγγειλε τσίπουρο και το άσμα " ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ" των Βασίλη Τσιτσάνη-Κώστα Βίρβου, στην πρώτη του εκτέλεση από την εξαιρετική Λάουρα :

Ο καθένας άνθρωπος μοιάζει με καράβι

που θαλασσοδέρνεται βράδυ και πρωί

κι ο βαρύς ο πόνος του το κορμί του σκάβει

ώσπου το λιμάνι του κάποτε θα βρει.

Είμαι κι εγώ ένα καράβι τσακισμένο

κι από σένα λίγη αγάπη περιμένω.

Στη μεγάλη θάλασσα που ζωή τη λέμε

μας χτυπούν τα βάσανα με απανθρωπιά,

στη μεγάλη θάλασσα κάθε μέρα κλαίμε,

όμως υπομένουμε μα ως πότε πια.

Είμαι κι εγώ ένα καράβι τσακισμένο

κι από σένα λίγη αγάπη περιμένω.

JUKE-BOX : Ευχαριστώ τον ανώνυμο/η που μου το θύμισε και ήπια τα δανεικά μου (από χθες) τσίπουρα, ακούγοντάς το πλειστάκις και χωρίς να με χτυπάει κανένας κώλος χορεύτριας, ενώ έτρωγα το μεζεδάκι μου..... Αφιερωμένο εξαιρετικά....

ΓΕΝΤΙ-ΚΟΥΛΕ

2007-10-05T19:50:00.000+03:00

Κάθε μεγάλη πόλη έχει το σύμβολό της, η Θεσσαλονίκη όμως έχει δύο: το Λευκό Πύργο, αλλά και τη διαβόητη φυλακή, το Γεντί-Κουλέ. Δεσπόζει σ' ένα απ΄τα ψηλότερα σημεία της πόλης, ωραία η θέα, αλλά και γκρίζες οι αναμνήσεις.
Από προσωπική εμπειρία, θυμάμαι, πήγα μια και μοναδική φορά, για επαγγελματικούς βέβαια λόγους, λίγο πριν κλείσει (1988) και γίνει "μουσείο". Κουβαλούσα μέσα μου το "θρύλο" και θυμόμουνα τα τραγούδια, που αναφέρονταν στη φυλακή αυτή, αλλά μου κόπηκε η λαλιά, όταν μπήκα κι έκλεισε πίσω μου η φοβερή του εξώπορτα. Για το εσωτερικό καλύτερα ας μη μιλήσω. Είχες την αίσθηση ότι σε λίγο, θα σε παραλάβει ο "βαρκάρης"...

Πολλά τραγούδια γράφτηκαν κι άλλα τόσα εμπνεύστηκαν από το Γεντί Κουλέ, με κορυφαίο κατά τη γνώμη μου, το " ΝΥΧΤΩΣΕ ΧΩΡΙΣ ΦΕΓΓΑΡΙ " του Απόστολου Καλδάρα, που ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Το πιο γνωστό, της πρώτης κατηγορίας, το τραγούδι του Γιώργου Μητσάκη " ΤΑ ΚΑΣΤΡΑ ΤΟΥ ΓΕΝΤΙ ΚΟΥΛΕ" :

Τα κάστρα του Γεντί Κουλέ τα πήδηξα μια νύχτα
Και τότες με περάσανε από μεγάλη δίκη
στη Θεσσαλονίκη,στη Θεσσαλονίκη
Ηρθε και η μάνα μου κι έκλαψε στη δίκη
και μαζί της έκλαψε όλη η Θεσσαλονίκη.

Δραπέτης ημουνε, γι' αυτό μου βάλαν χειροπέδες
Πάλι με κλείσαν στο κελί, να βγάλω καταδίκη,
στη Θεσσαλονίκη, στη Θεσσαλονίκη
Πιο βαριά μου φάνηκε τότε η καταδίκη
ντρόπιασα τους φίλους μου μεσ' τη Θεσσαλονίκη

Σε λίγες μέρες τώρα πια τελειώνει η ποινή μου
Θα πάω στο σπιτάκι μου, εκεί που μου ανήκει
στη Θεσσαλονίκη, στη Θεσσαλονίκη
Φεύγω απ΄το Γεντί Κουλέ κι απ΄την καταδίκη
Θα' μαι το καλό παιδί μεσ' τη Θεσσαλονίκη.

Το τραγούδι σε πρώτη εκτέλεση το είπε ο Στέλιος Καζαντζίδης, στη ρεμπέτική του περίοδο.
Τα ενδιαφέροντα σημεία του τραγουδιού:
Ο καταδικασμένος αποδέχεται το αδίκημα και την ποινή (απόδραση : " τα κάστρα του Γεντί Κουλέ τα πήδηξα μια νύχτα"........ πάρε την επιπρόσθετη ποινή)
Η μάνα του έκλαψε στη δίκη (εμ ποιός άλλος θα πήγαινε ?)
Ο σωφρονισμός του στο Γεντί Κουλέ (.... θα 'μαι το καλό παιδί μεσ' τη Θεσσαλονίκη)

Το δεύτερο άσμα που επέλεξα, είναι πολύ πιο ενδιαφέρον: " ΑΝΑΣΤΕΝΑΖΕΙ Ο ΓΕΝΤΙ ΚΟΥΛΕΣ" του Σαράντη Κοτομάτη :

- Αναστενάζει ο Γεντί Κουλες, τι έχεις παλληκάρι μου και κλαις?

- Θρηνώ τα μαύρα νιάτα μου στο κρύο το κελί μου
Μεσ' τα βαριά τα σίδερα θ' αφήσω το κορμί μου

- Αναστενάζει ο Γεντί Κουλές Κουράγιο παλληκάρι μου, μην κλαις

-Αντιλαλούν απόψε οι φυλακές και κλαίει όλος ο Γεντί Κουλές

-Αύριο το ξημέρωμα τον κόσμο τον αφήνω
Αφού με καταδίκασαν, το χρέος μου το δίνω.

-Αναστενάζει ο Γεντί Κουλές. Κουράγιο παλληκάρι μου, μην κλαις

-Αφήνω τη γυναίκα μου, τα δόλια τα παιδιά μου
Ηρθε η στερνή η ώρα μου και σφίγγεται η καρδιά μου.

Εδώ πρόκειται προφανώς για ισοβίτη που πήρε την απόφαση όμως, να το "τελειώσει" το θέμα νωρίτερα ( αύριο το ξημέρωμα τον κόσμο τον αφήνω , αφού με καταδίκασαν το χρέος μου το δίνω....).
Εκπληκτική η συνειδητοποίηση της ανταποδοτικότητας της ποινής....
Η ποινή είναι σαν τη σύνταξη... δουλεύεις ,για να την πάρεις....
Η συμπόνοια των λοιπών κρατουμένων, ενδεικτική της συνειδητοποίησης της λίγο-πολύ ίδιας μοίρας του καθένα εκεί μέσα (....κλαίει όλος ο Γεντί Κουλές)

Το τραγούδι είναι σε μορφή διαλόγου, συνδιαλέγεται με τη ζωή, λίγο πριν την αφήσει....

Η φήμη του Γεντί Κουλέ βέβαια, δεν οφείλεται στους ποινικούς κρατουμένους, οι οποίοι λίγο ή πολύ δικαίως βρίσκονταν μέσα και το αποδέχονταν. Οι κακομοίρηδες πολιτικοί κρατούμενοι και οι χρήστες των χασισιών το έκαναν διάσημο, που τρώγανε εξοντωτικές ποινές για το τίποτα.

JUKE-BOX : Το θέμα δεν ψυχοπλακώνει. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι "εξώπορτες βαριές" και "κάγκελα" υπάρχουν ,πολύ χειρότερα απ' του Γεντί Κουλέ, έξω

κι ας μη νιώθεις ότι ξεπληρώνεις χρέος.
Οι φωτογραφίες είναι "δανεικές" από το site του Δήμου Θεσ/νίκης, τα τραγούδια από μια εξαιρετική συλλογή, με τίτλο " Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΣΤΑ ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ", του 1988. Τα δύο τραγούδια που αναφέρονται και ακούγονται από δω, με Internet Explorer, τα ερμηνεύει ο Χονδρο-Νάκος (εξαιρετικός και επιβλητικός!!!). Για τη συλλογή αυτή θα επανέλθω.

ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ

2007-09-28T21:10:00.000+03:00

Σκέφτηκα μετά την καλοκαιρινή ραστώνη, για να ζεσταθούμε, να διοργανώσω μια συναυλία (ακολουθώντας πιστά τη λογική : όλοι κάνουν, εγώ γιατί όχι? ) στις 10-11-2007 (την επoμένη μέρα θα έχουμε εκλογές, δεν γίνεται). Με την παρούσα καλούνται φίλοι και επισκέπτες του juke-box να συνεισφέρουν σε άσματα, ενώ κατανέμονται οι αρμοδιότητες ως ακολούθως :

ΓΕΝΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ: Ιδρυμα Ι.Θ.Ι. , που έχει μεγάλη εμπειρία στη διοργάνωση καλλιτεχνικών και λοιπών εκδηλώσεων.

ΝΑ: προσδιορίσει τον τόπο της συναυλίας, φροντίσει για την προστασία της από τραμπούκους, κουκουλοφόρους, πυρομανείς και λοιπούς "επικίνδυνους", περιορίσει τις χορευτικές εκδηλώσεις των "ζωντό", επιτρέψει την αλόγιστη χρήση αλκοολούχων ποτών και απαγορεύσει την κατανάλωση νερού και αναψυκτικών, φροντίσει για την υποδοχή και κάθε άνεση των παρισταμένων γυναικών, απαγορεύσει την είσοδο σε "βάλανους", προσερχομένους σε παρέες, άνω των 3 ατόμων, φροντίσει για την τήρηση των ενδυματολογικών και λοιπών απαγορεύσεων και γενικά επιμεληθεί το "χώρο", σύμφωνα με τα οριζόμενα στην παρούσα.

Ο Πρόεδρος του Ιδρύματος, Θείος Ισίδωρος, καλείται να εκφωνήσει τον εισαγωγικό και ακροτελεύτειο λόγο της εκδήλωσης.

ΣΚΟΠΟΙ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ : Θα συναθροιστούμε και θα "διασκεδάσουμε" για : α) το σβήσιμο των πυρκαϊών και την ήπια τουριστική ανάπτυξη των καμμένων περιοχών, β) τα χιλιόμετρα που θα μας πάει μπροστά η καινούρια κυβέρνηση, γ) την ανάληψη του Υπουργείου Πολιτισμού από εξέχουσα προσωπικότητα της πνευματικής ζωής του τόπου και την εξορία του πρώην Υπουργού Πολιτισμού στα νησιά, δ) την έλευση του φθινοπώρου , ε) την ενότητα της μπλογκόσφαιρας, στ) το γάμο της Βασίλως, όπου θέλει δεν θέλει, θα χορέψει πρώτη....
Το κυριότερο θα το ξεχνούσα: Θα υμνήσουμε τους 40ρηδες που επελέγησαν για να μας σώσουν, θα κλάψουμε για το Γιώργο και θα χαρούμε για την άνοδο της Αριστεράς του τόπου.
Το συναθροίζεσθαι είναι αρχαία υπόθεση. Δεν χρειάζεται λόγους. Οι παραπάνω αναφέρονται ενδεικτικά.

ΕΝΔΥΜΑΣΙΑ ΠΡΟΣΕΛΕΥΣΗΣ : Οχι μαύρα,είτε φυσικά,είτε βαμμένα....Απαγορεύονται τα εθνικά σύμβολα, όπως σημαίες, αστέρια Βεργίνας κλπ....

ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Ενα συνθέτη γνωρίζω προσωπικά, τον Ηλία. Ελπίζω ως τις 10-11-2007 να έχει επαρκή χρόνο για την ενορχήστρωση των ασμάτων και "ρεγουλάρισμα" των αοιδών.Να επιλέξει τα λοιπά όργανα ( αν είναι δυνατό, να υπάρχει και σαντούρι !!!), ενώ το juke-box θα διευθύνει την ορχήστρα !!!!

ΑΟΙΔΟΙ : Σιγά μην πληρώσουμε και τραγουδιστές. Θα τραγουδήσουν οι συμμετέχοντες και συμμετέχουσες (εκτός του Καλυβάρχη), ανάλογα με τις επιλογές του μεγάλου μαέστρου. Αλλωστε όλοι καλά τραγουδάμε, αρκεί η φωνή να εκπορεύεται από τα "μύχια της ψυχής μας".

ΕΝΔΙΑΜΕΣΑ ΣΧΟΛΙΑ : Στα κενά μεταξύ των τραγουδιών θα σχολιάζει ο " Σχολιαστής". Θέμα ελεύθερο.

ΓΕΝΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ : Καλυβάρχης βέβαια, με έμφαση στις δημόσιες σχέσεις, εξεύρεση χορηγών και γενικότερη προώθηση της εκδήλωσης. Αναλαμβάνει το marketing, αποκλείεται από αοιδός....
Βοηθός ορίζεται η Citronella, με αρμοδιότητες το ντεκόρ και τη σκηνοθεσία της συναυλίας.

Η ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ απευθύνεται σε φίλους και επισκέπτες, οι οποίοι, αν βέβαια θέλουν, πρέπει να προτείνουν δύο (2) τραγούδια ο καθένας τους, που θα τα φτιάξει ο μαέστρος και θ' ακουστούν στη συναυλία, εντός αποκλειστικής προθεσμίας επτά (7) ημερών από τη δημοσίευση της παρούσας.

Το Juke-box προτείνει τα 2 άσματα που θ' ακουστούν :
1) Γωνιά-Γωνιά: Μίκη Θεοδωράκη-Δημήτρη Χριστοδούλου
2) To καπηλιό : Χαίνηδες

Ο μαέστρος διατηρεί το δικαίωμα να παίξει και δικά του τραγούδια.

JUKE-BOX: Υ.Γ.1: Στην απίθανη περίπτωση που το κοινό κραυγάζει "κι άλλο-κι άλλο" το juke-box , ασκώντας το διευθυντικό δικαίωμα του διοργανωτή, ορίζει από τώρα ότι θα ακουστεί επιπρόσθετα το τραγούδι "ΤΟ ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ" (ναι, αυτό "που μου 'πεσε απ΄τα χέρια", του Μάκη Χριστοδουλόπουλου-φοβερή ερμηνεία κι ο στίχος εμπνευσμένος!!!!).

Θα το άδει to juke-box, διφωνία με το μαέστρο, ο οποίος αν κρίνει στις πρόβες, ότι απαιτείται ενίσχυση από άλλες φωνές, τότε θα επιτραπεί η συνοδεία, όλως επικουρικώς, από τους Καλυβάρχη και θείο Ισίδωρο (έτσι μόνο θα φύγουν όλοι με την ώρα τους και δεν θα προβάλουν άλλες απαιτήσεις!!!).

Y.Γ.2: Το cd με τα τραγούδια της συναυλίας θα εκδοθεί και διανεμηθεί από το Ι.Θ.Ι., πάντα χωρίς κερδοσκοπικούς σκοπούς (μόνο τα έξοδα για τα μηχανήματα θα πληρώσουμε .... γνωστό το κόλπο, το κάνουν κι άλλοι....)

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ

2007-09-20T22:00:00.000+03:00

Πέρασαν κι οι εκλογές, μείνανε οι υποσχέσεις και οι φιλοδοξίες άλλων ικανοποιήθηκαν, άλλων στραπατσαρίσθηκαν (ματαιοδοξία και φιλαρχία πανάρχαια εθνικά ελαττώματα).

Ο πρωθυπουργός πάντως μας υποσχέθηκε ότι θα πάμε πιο μπροστά (μεγάλη παρηγοριά να ξέρεις ότι κάποιοι σε "προχωράνε", είτε θέλεις, είτε δεν θέλεις), οι άλλοι ψάχνουν να πάρουν το κεφάλι του αρχηγού, λες κι αυτός μόνος του αντιπροσωπεύει 38 % του λαού (πράσινο-μπλε του παπαγάλου) και οι "κόκκινοι" πανηγυρίζουν ,αυταπατώμενοι ότι ξεφεύγουν από τη μοναξιά αιώνων.

Ενα τραγούδι του Μάριου Τόκα, σε στίχους του Αλκη Αλκαίου, που τραγουδά υπέροχα ο Δημήτρης Μητροπάνος, νομίζω ότι ταιριάζει στην περίσταση :

Μ' ΕΝΑ ΤΣΙΓΑΡΟ ΣΕΡΤΙΚΟ

κι ένα σκοπό ζεϊμπέκικο

να σ' ανταμώσω ξεκινώ

Η εκδρομή μονότονη

σκουπίδια και χρυσόσκονη

κι η ζωή μας να βαδίζει

πάνω σε συρματόσχοινο

Πράσινο μπλε του παπαγάλου

κι η μοναξιά στο κόκκινο

Μ' έναν καημό υπόγειο

στον ήλιο στη Μεσόγειο

να σ' ανταμώσω ξεκινώ

Οι φίλοι στα γρανάζια τους

τα φρένα και τα γκάζια τους

κι η Ελλάδα ν' αρμενίζει

με μιαν ελπίδα κόσκινο

Πράσινο μπλε του παπαγάλου

κι η μοναξιά στο κόκκινο

Το άσμα ανήκει στο δίσκο " ΕΝΤΕΛΒΑΙΣ". Μετά τη μεγάλη επιτυχία που είχε ο δίσκος του Θάνου Μικρούτσικου-Αλκη Αλκαίου-Δ.Μητροπάνου " ΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΚΑ", ο Μάριος Τόκας, δοκίμασε την ίδια συνταγή. Το αποτέλεσμα βέβαια σαφώς μετριότερο.

Ο Μ. Τόκας, γενικά μιμείται, δεν ξεχωρίζω κάποιο προσωπικό στυλ, πολλές φορές όμως με αρκετή επιτυχία.

Από το δίσκο, εκτός από το πιο πάνω τραγούδι, ωραία είναι τα : " ΚΙΦ" (δώσε μας λίγο ΚΙΦ Μαροκινό και θα στο ξεπληρώσει η ιστορία......τα όνειρα δεν βγαίνουνε στον πλειστηριασμό, δεν παίχτηκε η παρτίδα μας ακόμα), το " ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΟ" (ζεϊμπέκικο "κουστούμι" για το Μήτσο), το ομώνυμο " ΕΝΤΕΛΒΑΙΣ" και κορυφαίο η " ΟΥΜ ΧΑΡΑΜ", ανιψιά του Προφήτη, από τη Λάρνακα της Κύπρου, βασισμένο στην ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ιστορία της λάγνας Ανατολίτισσας, με εξαιρετική ερμηνεία του Μήτσου (ελάχιστα τα τσιφτετέλια που έχει πει, αλλά αυτό το "σκίζει" ).

JUKE-BOX : To άσμα αφιερωμένο στον ανιψιό Σταυράκη, που είναι το αγαπημένο του ζεϊμπέκικο και σεκλετίζεται, λόγω της έναρξης της νέας σχολικής χρονιάς, απορώντας και αρνούμενος να αποδεχθεί πώς έγινε κι έχει μπλέξει αυτός με τα σχολεία και μάλιστα για δεύτερη συνεχή χρονιά!!!

ΒΡΑΔΙΑΖΕΙ

2007-08-31T23:55:00.000+03:00

Mεγάλο το ποίημα του Δημήτρη Χριστοδούλου. Μελοποιήθηκε από το Μίκη Θεοδωράκη και ερμηνεύθηκε ιδανικά από τον Γρηγόρη Μπιθικώτση. Το τραγούδι ανήκει στον κύκλο τραγουδιών του μεγάλου συνθέτη "ΠΟΛΙΤΕΙΑ Β"

Ξημέρωμα σε γύρεψα
το δειλινό σε βρήκα

με την καρδιά σου μίλησα

στη μαύρη μοίρα μπήκα

Βοριάς χτυπάει την πόρτα μου

και στην ψυχή μου αγιάζι

και στα πικρά τα μάτια μου

στιγμή-στιγμή βραδιάζει

Τα μάτια σου εγύρεψα

στο φως να περπατήσω

να κάνω όνειρο γλυκό

καημούς παλιούς να κλείσω

Το τραγούδι είναι πολύ "μεγάλο" για σχόλια. Η μουσική του Μίκη επιταφιακή, σαν να συνοδεύει τους "4" που τον σηκώνουν στον ώμο για την κηδεία και .... τον πάνε. Ο στίχος του Χριστοδούλου εξαιρετικός και η ερμηνεία δωρική, αρμόζουσα απόλυτα στο "άσμα".

Το θεωρώ άκρως ερωτικό τραγούδι, αλλά ταυτόχρονα και συμβολικό στα όσα συμβαίνουν γύρω μου αυτό τον καιρό.

JUKE-BOX: Θαυμάζω το συνθέτη, που σ' αυτή την ηλικία βρήκε το κουράγιο και τη διαύγεια να κάνει δημόσια δήλωση περί " αρρωστημένων μυαλών" σε σχέση με τις φωτιές.

Στιγμή-στιγμή... βραδιάζει.....

O ΤΟΠΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΙΣΤΟΣ

2007-08-29T14:27:00.000+03:00

Πολλά γράφτηκαν για τις φωτιές και τη μέγιστη καταστροφή. Θυμήθηκα το ποίημα του Γιώργου Σεφέρη " ο τόπος μας είναι κλειστός, τον κλείνουν δυό μαύρες συμπληγάδες..."

Αφιερωμένο σ' όλους αυτούς που δήθεν κόπτονται για τον τόπο και αδυνατούν να τον προστατεύσουν, ακόμα και στο επίπεδο της ανθρώπινης ζωής.
Αφιερωμένο στον πρωθυπουργό που δηλώνει πομπωδώς στη Βουλή " όπου ήταν δάσος θα ξαναγίνει δάσος" και από κάτω οι ηλίθιοι να τον χειροκροτάνε, λες και είπε τίποτα καινούριο.

Από καταβολής του κράτους αυτό είναι κατοχυρωμένο από το Σύνταγμα και τους ειδικότερους δασικούς νόμους, δεν χρειάζεται να το δηλώσει, αλλά να το εφαρμόσει.

Αφιερωμένο επίσης σ' όλους όσους θα "συνευρεθούν" στις πλατείες, μαυροφορεμένοι ή ασπροφορεμένοι, δεν ξέρω, για να ασκήσουν το εθνικό σπορ, τις ανοιχτές μαζώξεις με σκοπό τις σιωπηλές ή φωναχτές διαμαρτυρίες.

"Οπου γάμος και χαρά πρώτη η Βασίλω", μας χαρακτηρίζει απόλυτα.

Ο τόπος μας είναι κλειστός,
όλο βουνά που έχουν σκεπή
το χαμηλό ουρανό μέρα και νύχτα.

Δεν έχουμε ποτάμια, δεν έχουμε
πηγάδια, δεν έχουμε πηγές.
Μονάχα λίγες στέρνες,
άδειες κι αυτές.
Που ηχούν και που τις προσκυνούμε.

Ήχος στεκάμενος, κούφιος,
ίδιος με τη μοναξιά μας,
ίδιος με την αγάπη μας,
ίδιος με τα σώματά μας.

Μας φαίνεται παράξενο
που κάποτε μπορέσαμε να χτίσουμε τα σπίτια,
τα καλύβια και τις στάνες μας.

Και οι γάμοι μας, τα δροσερά
στεφάνια και τα δάχτυλα,
γίνουνται αινίγματα
ανεξήγητα για την ψυχή μας.
Πώς γεννήθηκαν,
πώς δυναμώσαν τα παιδιά μας;

Δεν έχουμε ποτάμια, δεν έχουμε
πηγάδια, δεν έχουμε πηγές.
μονάχα λίγες στέρνες,
άδειες κι αυτές.
που ηχούν και που τις προσκυνούμε.

Ο τόπος μας είναι κλειστός.
τον κλείνουν οι δυο μαύρες
Συμπληγάδες.

Στα λιμάνια την Κυριακή σαν
κατεβούμε ν' ανασάνουμε,
βλέπουμε να φωτίζουνται στο
ηλιόγερμα σπασμένα ξύλα,
απο ταξίδια που δεν τέλειωσαν
σώματα που δεν ξέρουν πια
πώς ν' αγαπήσουν

Εύλογα τα ερωτήματα του Γιώργου Σεφέρη, ποτέ δεν πήραν απάντηση.

Το ποίημα μελοποιήθηκε από το Γιάννη Μαρκόπουλο και ανήκει στη συλλογή " ο Στρατής ο Θαλασσινός ανάμεσα στους αγαπάνθους", ερμηνεύεται από χορωδία με τη συμμετοχή του Λάκη Χαλκιά και της Ιωάννας Κιουρτσόγλου.

ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙ

2007-08-26T19:27:00.000+03:00

Επέστρεψα όπως κι οι περισσότεροι, αλλά μη περιμένετε να πω, τι ωραία που ήτανε, ή "γέμισα τις μπαταρίες" και καλό χειμώνα.
Δεν ήθελα να επιστρέψω.Aν και δεν το βρήκα τόσο ωραίο, ήταν καλύτερο από εδώ σίγουρα κι επίσης δεν είμαι συσκευή που λειτουργεί με "επαναφορτιζόμενες" μπαταρίες, ούτε σκοπεύω να γίνω κάτι τέτοιο. Αυτά είναι "αισχρή και κατάπτυστη προπαγάνδα".
Φεύγεις 10-15 μέρες δηλαδή και δια μαγείας φεύγει η κούραση αιώνων που φέρεις. Σιγά μη ματιάξω τους ξεκούραστους !!!!

Αφιερώνω στον εαυτό μου κι όσους άλλους θα συμφωνήσουν μαζί μου ένα μεγάλο τραγούδι των Μάνου Χατζιδάκι και Νίκου Γκάτσου, γραμμένο το 1961:

"ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙ":

Κουρασμένο παλληκάρι τώρα που δε μ' αγαπάς

πάρε το χρυσό φεγγάρι στον παράδεισο να πας

Ήσουν λυπημένο κύμα, δεν είχες ακρογιάλι να σταθείς

στης αγάπης μας το μνήμα, καρτερώ να 'ρθεις να κοιμηθείς

Κουρασμένο παλικάρι, γίνε φως του αυγερινού

κι άσ' τη νύχτα να σε πάρει στο περβόλι του ουρανού

Το άσμα ερμήνευσε ο Στέλιος Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα. Τα σεγκόντα της Μαρινέλλας είναι πραγματικά εκπληκτικά. Θυμήθηκα μια συνέντευξη του Στέλιου που δόθηκε στο Θανάση Λάλα, στον "ΣΚΑΙ" (μετέπειτα ALPHA), όταν είχε πρωτοαρχίσει να εκπέμπει τηλεοπτικά. Συναντήθηκε εκεί στο στούντιο τυχαία με τον Μίκη, που του πρότεινε να κάνουν συναυλίες και να πούνε και στη Μαρινέλλα να τον συνοδεύσει. Ο Στέλιος σεμνότατα δέχθηκε, αλλά είπε: "σιγά μην έλθει η Μαρινέλλα να κάνει σεγκόντα, είναι μεγάλη φίρμα τώρα".....

Οι διακοπές διακρίνονται σε δύο είδη : Η "περιήγηση" κι ο "παραθερισμός".

ΜΕ ΚΟΥΡΑΖΟΥΝ αφόρητα αυτά που συνδέονται με το δεύτερο είδος, όπως :

Η αίσθηση κατανάλωσης που διαχέεται στους παραθεριστές. Πάνε για να πουν ότι πήγαν, δεν νοείται νεοέλλην να μη κάνει τα μπάνια του και μάλιστα σε τόπους που παλιότερα θεωρούνταν "δύσκολα μέρη" .
Παραθερισμός ίσον: το "ΙLLUSION" του καταναλωτή.
Επίσης το "ILLUSION" του παραθεριστή, ότι δήθεν κάνει περιήγηση, επειδή επισκέπτεται νησιά ή άλλα δυσπρόσιτα μέρη.

Οι γκόμενες με τα κινητά να βαρούν ασταμάτητα στην παραλία και να ενημερώνουν τις άλλες γκόμενες, πόσο μαύρισαν και πόσο ωραία περνάνε.

Οι πεθερές που συνοδεύουν το "σκασμένο ζεύγος" να τρέχουν με τις μπανάνες στα χέρια, για να ταίσουν τους μικρούς δαίμονες, ενώ το "σκασμένο ζεύγος" απολαμβάνει τη θάλασσα και τα βράδια τα μπαράκια (μια και του έλειψαν όλο το χειμώνα !!!).

Το πανομοιότυπον του προγράμματος. Ξύπνημα, breakfast υποχρεωτικόν, επιλογή παραλίας κατάλληλη για παιδιά και πεθερά.... (να' ναι ρηχά μην και χάσουμε κανέναν) στις 11, μάχη για ξαπλώστρα, ή το στήσιμο ομπρέλλας, να αλείφω πλάτες με αντηλιακά (η κατάρα της φύσης, του Φαραώ, δεν ξέρω....) και μετά: θάλασσα, μπάνιο κάτω από 800 βαθμούς θερμοκρασία...
Μετά ντουζ βέβαια.... ένα από τα 5 ντουζ της μέρας (έτσι σώθηκε το νερό στον Αμαζόνιο και δεν θάχουμε νερό, ούτε να πιούμε σε λίγο...)

Το εξαιρετικό απόγευμα. Φραπεδιά, πλήξη αφόρητη (πού να περάσουν εκείνες οι ώρες 5-8 το απόγευμα !!!), άντε ξανά κανα ντουζ, γιατί η θερμοκρασία εξακολουθεί να είναι 800 βαθμοί, φαγητό στην τοπική ταβέρνα (με την πεθερά μαζί βέβαια...), τρώγοντας ό,τι χειρότερο έχει να προσφέρει η τοπική κουζίνα κι αναμονή για το βράδυ.

Να πας στην παραλία ντυμένος (αφού έχεις ρίξει ξανά shower βέβαια) και να δεις τις γκόμενες ντυμένες πλέον να σουλατσάρουν, ν' ακούσεις Τσαλιγοπούλου και Αντριάνα Μπάμπαλη, τα σουξέ του καλοκαιριού και να σχολιάζεις, από που είναι αυτός κι από που κείνος, δες τι φοράει αυτή και λοιπές μαλακίες...... και να περιμένεις με αδημονία να πάει 12 τα μεσάνυχτα να φύγεις, να κρυφτείς στο ενοικιαζόμενο (ξανά shower βέβαια!!!!)
κι αυτό λέγεται διακοπές και ξεκούραση.........έτσι λένε...

Οι κάτοικοι των αστικών κέντρων που ξεχύνονται όλοι μαζί, την ίδια χρονκή περίοδο κι αλλοιώνουν την όποια τοπική φυσιογνωμία έχει απομείνει.

Οι ντόπιοι που εξαναγκάζονται να γίνονται κλέφτες για να ζήσουν με δουλιά ενός μήνα, όλο το χειμώνα και να φτιάξουν και κανα επιπλέον ενοικιαζόμενο δωμάτιο για του χρόνου.

Η ταλαιπωρία να οδηγάς μέσα στα κωλοστένια και στις παραλίες που οι προδιαγραφές είναι για 50 αυτοκίνητα, ενώ στοιβάζονται 5.000.

Το όλον υποχρεωτικόν και επαναλαμβανόμενον ετησίως του πράγματος.... αν με εννοείτε...

JUKE-BOX: Μην παρανοήσετε. Είμαι φύσει και θέσει περιηγητής. Ευτυχώς μέχρι και σήμερα (γιατί ποτέ μην κοροϊδεύεις πράγματα που πιθανόν είναι να τα λουστείς) δεν συνοδεύομαι από πεθερά και δεν ακούω Τσαλιγοπούλου και Μπάμπαλη.

Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

2007-07-19T21:16:00.000+03:00

Ο Τούρκος ποιητής Ναζίμ Χικμέτ, έγραψε ένα ιδιαίτερα όμορφο ερωτικό ποίημα, αναφερόμενος μεταξύ άλλων και στην πιο όμορφη θάλασσα, αυτήν που δεν την αρμενίσαμε ακόμα.....

Ο ποιητής ήταν της μόδας τη δεκαετία του 1970-80.Προφανώς η αριστερή του ιδεολογία και οι ομοιότητες του με το Γιάννη Ρίτσο, τον κατέστησαν ιδιαίτερα δημοφιλή στη διανόηση της εποχής. Τα ποιήματά του μεταφράστηκαν στα Ελληνικά και κάποια από αυτά μελοποιήθηκαν.

Το ποίημα "Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΘΑΛΑΣΣΑ" μελοποιήθηκε αρχικά από το Θάνο Μικρούτσικο, σε μετάφραση Γιώργου Παπαλεονάρδου, στο δίσκο "ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ" με τη Μαρία Δημητριάδη.

Το μελοποίησε στη συνέχεια κι ο Μάνος Λοϊζος και συμπεριλήφθηκε μαζί με άλλα ποιήματα του Χικμέτ, σε απόδοση στα Ελληνικά του Γιάννη Ρίτσου, στο δίσκο " ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ".

Ο δίσκος κυκλοφόρησε μετά το θάνατο του συνθέτη, με τον ίδιο να παίζει και να τραγουδά, σε δοκιμαστική ηχογράφηση στο στούντιο,γιατί δεν πρόλαβε να τα ολοκληρώσει.

Στο μεταξύ ο Λοϊζος τα είχε παρουσιάσει σε συναυλίες με τη Μαρία Φαραντούρη, για την οποία ίσως να τα προόριζε, ενώ κι ο φίλος Μανώλης Ρασούλης μου έχει χαρίσει ένα cd φτιαγμένο από μια μαγνητοταινία, που βρέθηκε τυχαία στα σκουπίδια (!!!) της εταιρίας MINOS, όπου ο ίδιος τραγουδά επτά από αυτά τα τραγούδια, δοκιμαστικά στο στούντιο (δεν περιλαμβάνεται το συγκεκριμένο).

Η ερμηνεία του Λοϊζου στο τραγούδι αυτό, αλλά και στα υπόλοιπα του δίσκου είναι συγκλονιστική, ιδιαίτερα ευαίσθητη και αποδίδει με τον καλύτερο τρόπο το γράμμα του ποιητή από τη φυλακή προς τη γυναίκα του :

Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή

που δεν την αρμενίσαμε ακόμα.

Το πιο όμορφο παιδί δε μεγάλωσε ακόμα.

Τις πιο όμορφες μέρες μας, δεν τις ζήσαμε ακόμα

κι ό, τι πιο όμορφο, κι ό, τι πιο όμορφο θα 'θελα να σου πω,

δε στο 'πα ακόμα, δε στο 'πα ακόμα

JUKE-BOX : Ο Μάνος Λοϊζος και στο "κύκνειο άσμα" του αποδεικνύει ότι δίκαια χαρακτηρίστηκε "μέγας μελωδός". Εξαιρετικά τραγούδια τα : " ΛΙΓΑ ΓΑΡΟΥΦΑΛΑ", " Ο ΚΕΡΕΜ"," ΤΟ ΔΙΧΤΥ", " ΜΟΝΑΚΡΙΒΗ ΜΟΥ", '"ΟΜΟΡΦΟ ΠΟΥ ' ΝΑΙ ΝΑ ΣΕ ΣΥΛΛΟΓΙΕΜΑΙ".

Τυχερή πραγματικά η σύζυγος του ποιητή !!!

ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΤΑ ΜΑΓΙΑ

2007-07-13T00:13:00.001+03:00

Καλοκαιράκι και η μουσική απαραίτητη σύντροφος..... της θάλασσας τα μάγια...

Για το δίσκο των Θάνου Μικρούτσικου-Αλκη Αλκαίου, "ΥΠΕΡΟΧΑ ΜΟΝΑΧΟΙ" δεν έγραψα πολλά.
Οταν βγήκε, αρκέστηκα να παρουσιάσω δυο τραγούδια "ΤΗΣ ΓΟΡΓΟΝΑΣ ΤΟ ΦΤΕΡΟ" μ' ερμηνευτή τον ίδιο το συνθέτη και " ΤΟΥ ΑΔΑΜ ΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ ", με το Μανώλη Μητσιά, που είναι ο κύριος ερμηνευτής στο δίσκο (βρίσκονται στο -Δεκέμβριο 2006- για όποιον θέλει να τα διαβάσει).
Το δίσκο τον άκουσα και τον ξανάκουσα. Ο Θάνος Μικρούτσικος μουσικά πατάει στην ήδη πετυχημένη " πεπατημένη του". Συμπέρασμα: ωραία είναι, αλλά τίποτα καινούριο.
Οι ερμηνευτές Μητσιάς, Θηβαίος κι ο συνθέτης επίσης,ακολουθούν την πετυχημένη συνταγή.
Ο στιχουργός Αλκης Αλκαίος έχει δώσει σπουδαία τραγούδια. Σ' αυτό το δίσκο πιστεύω ότι δίνει μερικά ακόμα.
Ο δίσκος αξίζει να αγοραστεί και ν' ακουστεί, χωρίς καμιά αμφιβολία (με τη λογική ότι δεν βγαίνουν εφάμιλλης ποιότητας δίσκοι σωρηδόν-κάθε άλλο !!)
Εχω μεγαλύτερες απαιτήσεις από το Θάνο Μικρούτσικο, γιατί πιστεύω ότι είναι από τους αξιολογότερους συνθέτες των τελευταίων 30 χρόνων.
Ο στιχουργός εξακολουθεί να με "σκλαβώνει" ...
Ο Αλκης Αλκαίος έχει μια ιδιαίτερη εκφραστική δομή. Οι εικόνες του πάντα συνδυάζονται με ωραίες (όχι ηχηρές) λέξεις και ταυτόχρονα περιεκτικά νοήματα. Η συνταγή της επιτυχίας στο στίχο.
Ενα από τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου και λόγω εποχής, βέβαια : " ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΤΑ ΜΑΓΙΑ", μ' άρεσε ιδιαίτερα και επειδή λέω να πάω για κανα μπάνιο και ψάρεμα το σ/κ, σας το αφιερώνω :

Ώρες ατέλειωτες τη θάλασσα κοιτάζεις

και τ’ άγρια κύματα να σκάνε στην ακτή

σαν του χειμώνα τα πουλιά χρώματα αλλάζεις

κι εγώ στους κύκλους των ματιών σου έχω κλειστεί.

Άλλος γυρεύει άγκυρα κι άλλος πανί,

ό,τι προσμέναμε δεν λέει να φανεί

η νύχτα μάγισσα-γριά χαμογελάει,

νησιά-κοράλλια μας πουλάει.

Ποιός άλλαξε του χρόνου τη ροή,

ποιός έλυσε της θάλασσας τα μάγια;

Μη μ' αρνηθείς αυτή την εκδρομή

κι ας είναι να γυρίσουμε ναυάγια.

Άλλος γυρεύει βάλσαμο κι άλλος πληγή,

είν’ οι αλήθειες όσοι οι άνθρωποι στη γη

η νύχτα μάγισσα-γριά χαμογελάει,

νησιά-κοράλλια μας πουλάει.

JUKE-BOX: "άλλος γυρεύει άγκυρα κι άλλος πανί.... ποιός έλυσε της θάλασσας τα μάγια...." ( έγινε συζήτηση ξανά εδώ γι αυτό το στίχο) .... σπουδαίες κουβέντες του Αλκαίου

O ΜΠΑΓΛΑΜΑΣ

2007-07-08T19:32:00.000+03:00

Το μικρό, αλλά "θαυματουργό" οργανάκι, με τον οξύ ήχο, που προορισμός του είναι να συνοδεύει το κυρίως όργανο (συνήθως μπουζούκι), είναι θέμα σε πολλά σπουδαία τραγούδια.

(η φωτογραφία από το http://www.music-instruments.gr/)

Επίσης υπάρχουν τραγούδια όπου ο μπαγλαμάς έχει καθοριστικότατη συμβολή στην απόδοση του άσματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το περίφημο " ΖΕΙΜΠΕΚΙΚΟ ΤΗΣ ΕΥΔΟΚΙΑΣ", που αν το ακούσεις να παίζεται σκέτο, χωρίς συνοδεία μπαγλαμά, νιώθεις σαν Αμερικανός τουρίστας.
Ο μπαγλαμάς για το μουσικό δεν ήταν μόνο η συντροφιά του, αλλά και περιουσιακό του στοιχείο. Ας θυμηθούμε τον "ΚΥΡ-ΘΑΝΟ" των Γρ. Μπιθικώτση-Κώστα Βίρβου, όπου ο μακαρίτης τον είχε βάλει ενέχυρο και πέθανε από το κακό του, ή το "ΜΟΥ ΣΠΑΣΑΝΕ ΤΟ ΜΠΑΓΛΑΜΑ", του Απόστολου Καλδάρα, όπου τον κλαίει στην κυριολεξία, που τον σπάσανε οι παλιόμαγκες.
Ο Πρόδρομος Τσαουσάκης επίσης άδει : "έσπασα το μπαγλαμά μου, το μεράκι της καρδιάς μου".... Επεσε ο κακομοίρης από τη σούρα, σύμφωνα πάντα με το άσμα, κι έσπασε ο μπαγλαμάς !!!
Σπουδαία άσματα επίσης το "ΑΧ Ο ΜΠΑΓΛΑΜΑΣ" των Απόστολου Καλδάρα- Λευτέρη Παπαδόπουλου, που τραγούδησε ο Γιώργος Νταλάρας (...μια τσίγγινη φωνή γεμάτη πόνο)και βέβαια το "ΡΑΓΙΖΕΙ ΑΠΟΨΕ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΕ ΤΟ ΜΠΑΓΛΑΜΑΔΑΚΙ" του Νίκου Παπάζογλου σε στίχους του Τάκη Σιμώτα.

Διάλεξα , δύο τραγούδια για το μπαγλαμά, που σε μένα αρέσουν ιδιαίτερα, εκτός των προαναφερομένων. Το πρώτο είναι η " ΟΓΔΟΗ ΜΕΡΑ" του Μάνου Λοίζου, που τραγούδησε η Αλεξίου στα " ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΧΑΡΟΥΛΑΣ" ,σε στίχους του Μανώλη Ρασούλη:

Την όγδοη μέρα ο θεός, έπλασε και το μπαγλαμά

τον πιάνει κι ο αρχάγγελος κι αρχίζει τον καρσιλαμά

Μπαγλαμαδάκι μου, χρυσό κλειδάκι μου

την πόρτα άνοιξε μιας άπονης καρδιάς

κι από την άβυσσο, μεσ΄την παράδεισο

να μπω μια ώρα κάποιας όμορφης βραδιάς

Ο άγγελος κάποια βραδιά, έπεσε να ξεκουραστεί

ο μπάτης φύσηξε κρυφά, κι έκλεψε τ' όργανο στη γη

Ο κόσμος γύρω χάνεται και μεις συνέχεια μπαγλαμά

γιατί μπορεί στο γλέντι μας η γη να γεννηθεί ξανά

Κορυφαίο άσμα θεωρώ το : "Ο ΜΠΑΓΛΑΜΑΣ" των Γιάννη Σπανού-Λευτέρη Παπαδόπουλου, που τραγούδησε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης :

Aκου πως κλαίει ο μπαγλαμάς

κλαίει κορίτσι μου για μας

δάκρυ τα τέλια στάζουνε

οι δρόμοι μας αλλάζουνε

Αναστενάζει ο μπαγλαμάς

δεν ήταν η χαρά για μας

πως να ταιριάξω μ' άλληνε

ψεύτικε κόσμε,γυάλινε

To σπαρακτικό αυτό άσμα περιλαμβάνεται στο δίσκο των Γιάννη Σπανού-Λευτέρη Παπαδόπουλου, με τίτλο " ΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ". Το ομότιτλο άσμα, το λέει κι αυτό ο Μπιθικώτσης, ενώ στο δίσκο τραγουδούν ο Σταμάτης Κόκοτας (το " ΠΕΣ ΠΩΣ Μ' ΑΝΤΑΜΩΣΕΣ" , αν θυμάμαι καλά και ο ηθοποιός Τάκης Εμμανουήλ.

Ο Σπανός στο οπισθόφυλλο του δίσκου ζητά συγνώμη από τους λαϊκούς συνθέτες, γιατί μπαίνει στα χωράφια τους με τα δυο αυτά εξαιρετικά άσματα (ήθη εποχής !!!).

Ο δίσκος δυστυχώς δεν σώζεται (θα τον σπάσαμε και μεις σε καμιά σούρα....), τα τραγούδια τα έχω από συλλογές.

JUKE -BOX: Το δεύτερο άσμα αφιερωμένο εξαιρετικά σ' όσους/ες .... "άκουσαν " το μπαγλαμά....

Επίσης όποιος/α θυμάται κανένα άλλο τραγούδι για το μπαγλαμά, ας συμπληρώσει το ποστ.

ΕΡΩΤΑΣ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ

2007-06-30T11:09:00.000+03:00

Ο " ΕΡΩΤΑΣ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ" είναι ο τίτλος του καινούριου δίσκου του Χρήστου Λεοντή σε στίχους Δημήτρη Λέντζου που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες.

Ο Χρήστος Λεοντής ανήκει στη γενιά των μεγάλων συνθετών της δεκαετίας του 1960, με σημαντικούς δίσκους στο ενεργητικό του. Είναι ο συνθέτης του "ΑΧ ΕΡΩΤΑ" , σε ποίηση Φ.Γ.Λόρκα, απόδοση στα Ελληνικά του Λ. Παπαδόπουλου, με τον Μητσιά και τη Τσανακλίδου, που κατά τη γνώμη μου είναι ένας από τους 5 κορυφαίους δίσκους της Ελληνικής μουσικής.
Ο Λεοντής είχε αποσυρθεί από τη δισκογραφία (τελευταίος του δίσκος το 1994, με τίτλο
"ΠΥΓΟΛΑΜΠΙΔΕΣ" ) κι έγραφε μουσική για θεατρικά έργα.
Με το δίσκο αυτό επανέρχεται, μακριά από εταιρίες, όπως λέει ο ίδιος (ο δίσκος κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ, πρώτη απόπειρά τους στη δισκογραφία).
Τα τραγούδια του δίσκου, 15 συνολικά, μου άρεσαν πολύ. Ο Λεοντής ξέρει μουσική, οι μπαλλάντες του ακούγονται πολύ ευχάριστα, δεν είναι παλιομοδίτικες, αλλά ούτε και φέρουν τη σύγχρονη εσωστρέφεια, που προσωπικά μου είναι απεχθής.

Για το στιχουργό δεν ξέρω σχεδόν τίποτα, πάντως γράφει με τον τρόπο που σε μένα αρέσει.
Εξαιρετικές οι ερμηνείες των τραγουδιών από το Νίκο Δημητράτο, Μαρία Σουλτάτου, Δώρο Δημοσθένους, ενώ από ένα τραγούδι λένε οι Δημήτρης Μητροπάνος, Παντελής Θαλασσινός και Ιωάννα Φόρτη.

Το ομώνυμο τραγούδι "ΕΡΩΤΑΣ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ" είναι ένα ωραίο ζεϊμπέκικο, με το Μητροπάνο βέβαια να το ερμηνεύει ιδανικά. Ο Μήτσος πάντα φρέσκος και το τραγούδι του πήγε σαν κουστούμι :

Για τη Μαρία Σουλτάτου τα έχω ξαναπεί. Σπουδαία φωνή με άπειρες δυνατότητες. Τα δυο τραγούδια που λέει στο δίσκο εξαιρετικά, διάλεξα τη " ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ ΑΝΑΦΟΡΑ" :

Ο Νίκος Δημητράτος, κύριος ερμηνευτής στο δίσκο, παλιόλυκος, στέκεται στο ύψος του, εξαιρετικό τραγούδι το "ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ".
Η Ιωάννα Φόρτη, καινούρια τραγουδίστρια, ερμηνεύει μια ωραία μπαλλάντα "ΦΕΓΓΑΡΙ ΜΟΥ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ" (ήταν και πανσέληνος, μ' άρεσε περισσότερο...)
Ο Παντελής Θαλασσινός τραγουδάει πάλι με τη μύτη, ως συνήθως, αλλά το τραγούδι "ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΑΝΑΤΕΛΛΟΥΝΕ" είναι ωραίο.
Τέλος, μια καινούρια σχετικά, αλλά ιδιαίτερα αξιόλογη φωνή ο Δώρος Δημοσθένους. Αρθρώνει σωστά κάθε λέξη και μεταδίδει με μεγάλη ευκολία συναισθήματα με τη φωνή του.
JUKE-BOX: Θα ήθελα να ευχαριστήσω τα παιδιά στην Οδό Ονείρων που μας ενημερώνουν για τις καινούριες και σπάνιες κυκλοφορίες δίσκων και γενικότερα για την εξαιρετική δουλιά που έχουν κάνει για όλους τους δίσκους που έχουν παρουσιάσει. Σ' όσους αρέσει η Ελληνική μουσική, καλά θα κάνουν να τους επισκέπτονται τακτικά.

Ακούγεται το ομώνυμο άσμα, με Internet Explorer.

ΤΑ ΠΕΡΙΞ

2007-06-23T10:50:00.000+03:00

Μέσα από εσωτερικούς και εξωτερικούς καύσωνες αναζήτησα δροσιά σ' έναν παλιό δίσκο του Μάνου Χατζιδάκι, "ΤΑ ΠΕΡΙΞ" με τη Θεσσαλονικιά Βούλα Σαββίδη.

Ο συνθέτης έχει να επιδείξει σπουδαία έργα πάνω στη διασκευή και απόδοση ρεμπέτικων τραγουδιών, όπως ο Σκληρός Απρίλης του '44, Πασχαλιές μέσα από τη νεκρή γη. Εδώ για πρώτη φορά χρησιμοποιεί φωνή, την εξαιρετικά ιδιόρρυθμη, αλλά τόσο γνήσια και ερωτική φωνή της Βούλας Σαββίδη, ενώ κυριάρχο όργανο στην ενορχήστρωση είναι το μαντολίνο κι όχι το μπουζούκι. Το "γιατί" το εξηγεί ο ίδιος στο σημείωμα του δίσκου :
"..Εδώ ας με συγχωρέσει το όργανο μπουζούκι που δεν το μεταχειρίζομαι.΄Ετσι καθώς κατάντησε καλοντυμένο, πονηρό, σαν λαϊκός αγαπητικός, δεν είναι σε θέση να εκφράσει τα μύρια όσα ακριβά μας κληρονόμησαν οι "άγνωστοι και ανώνυμοι" δάσκαλοι των σεμνών καιρών"
Καλά τα λέει ο Μάνος Χατζιδάκις, ο οποίος εδώ έχει επιλέξει 12 γνωστά ρεμπέτικα, από τα 70 ή 80 -κατά τη γνώμη του πάντα- ωραία τραγούδια του μουσικού αυτού είδους. Συνδετικός κρίκος μεταξύ των τραγουδιών το "Οταν συμβεί στα Πέριξ" του Β. Τσιτσάνη, που όμως δεν ακούγεται ολόκληρο.

Η ενορχήστρωση είναι μαγική και ιδιαίτερα "φρέσκια" και "δροσερή" σε όλα τα τραγούδια. Η Βούλα Σαββίδη τα ερμηνεύει όλα μοναδικά. Ας μου επιτραπεί να ξεχωρίσω τα : " Μου λένε πως μου φαίνεται" του Β. Παπάζογλου, " Οταν δω τα δυό σου μάτια" του Παπαϊωάννου, το φοβερό " Εγώ πονώ , εσύ γελάς" του Κώστα Καπλάνη και τα " Ρίξε τσιγγάνα τα χαρτιά" ,
"Χαράματα η ώρα τρεις" (αυτό μάλλον είναι και το καλύτερο του δίσκου) , του Μάρκου Βαμβακάρη.
JUKE-BOX: Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1974, το εξώφυλλο είναι του Μόραλη, ενώ αναφέρεται ότι υπάρχουν 100 αριθμημένα αντίτυπα εκτός εμπορίου (Χατζιδάκις ήταν αυτός !!).

Ο δίσκος βινυλίου είναι πανέμορφος και πραγματικά "εντός εποχής" και ασμάτων.

ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ

2007-05-24T23:13:00.000+03:00

Η ωραιότατη αυτή λέξη " σταυροδρόμι" στην κυριολεξία της έχει οδική σημασία. Δρόμοι που ενώνονται και πρέπει να διαλέξεις ποιόν θ' ακολουθήσεις.

Συνηθισμένη μεταφορική της έννοια "το σταυροδρόμι των πολιτισμών", η Θεσσαλονίκη , ας πούμε....

Η σημαντικότερη μεταφορική έννοια της λέξης είναι η συναισθηματική. Επανερχόμενος λοιπόν στα αγαπημένα λαϊκά των juke-box, θα παίξω το ομότιτλο τραγούδι, γραμμένο το 1977 από το Χρήστο Νικολόπουλο, σε στίχους του διδύμου Γ. Βασιλόπουλου-Β. Ατραϊδη, ερμηνευμένο από το ακόμα φοβερότερο δίδυμο της εποχής Πάνο Γαβαλά και Ρία Κούρτη.

ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ

Στο σταυροδρόμι σε βρήκα και με βρήκες
κι είχαμε νιώσει της αγάπης τον παλμό
μα κάποιο βράδυ πως βαρέθηκες μου είπες
και δίχως λόγο μου ζητούσες χωρισμό

Στο σταυροδρόμι στο σταυροδρόμι
εκεί που μου 'πες μ' αγαπάς
εκεί άλλαξες γνώμη

Στο σταυροδρόμι στην ίδια τη γωνία
εκεί που σμίξαν η χαρά με τον καημό
θα περιμένω με λαχτάρα κι αγωνία
γλυκιά μου αγάπη το δικό σου γυρισμό

Στο σταυροδρόμι στο σταυροδρόμι
εκεί που μου 'πες μ' αγαπάς
εκεί άλλαξες γνώμη

Είναι θαυμάσιο άσμα κι αν δεν είχε συμπεριλάβει ο Νικολόπουλος στην ενορχήστρωσή του το συνθεσάιζερ (κατέστρεψε πολλά εξαιρετικά τραγούδια), θα το χαρακτήριζα "κλασικό". Εξαιρετική η ερμηνεία.

JUKE-BOX : Το γαμώτο της ιστορίας με τα σταυροδρόμια, είναι ότι πρέπει να διαλέγεις πάντα μία από τις 4 κατευθύνσεις και σιγά.... μην πετύχεις τη σωστή...

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ

2007-05-21T08:00:00.000+03:00

Ελεγε ο μεγάλος Χατζιδάκις: "η μουσική μου δεν πρέπει ν' ακούγεται τρώγοντας μπιφτέκι... Τα έργα μου ακούγονται ολόκληρα κι όχι αποσπασματικά.... "
Θα το τηρήσω.. προσθέτοντας ότι οι δίσκοι που ακούγονται μονορούφι και σ' απορροφούν ολοκληρωτικά, λιγοστοί....
Ενας από αυτούς, του μεγάλου συνθέτη, σε στίχους Μιχάλη Μπουρμπούλη (κατάγεται από το πανέμορφο νησί της Ιθάκης), σε ερμηνεία του Στέλιου Μαρκετάκη, ενός τραγουδιστή που δεν έκανε καρριέρα. Χατζιδακική φωνή, σε υποστήριξη όλων αυτών (μεταξύ τους και το juke-box), που πιστεύουν ότι ο τραγουδιστής έχει τη μικρότερη συμβολή σ' ένα ωραίο τραγούδι.... Εχει όμως ωραίο φιλαριστό μαλλί και εξαιρετικό λουλουδάτο πουκάμισο, τελείως seventies μιλάμε, στη φωτό του δίσκου.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1978 και μετά από χρόνια ξανά με τη Μαρία Δημητριάδη, προσωπικά προτιμώ την πρώτη εκτέλεση.

Το εξώφυλλο του δίσκου είναι του Σταθόπουλου.... εξαιρετικό...

Στο δίσκο αυτό δεν υπάρχει ένα καλό τραγούδι, όλα είναι υπέροχα.... δεν μπορώ να ξεχωρίσω, γι αυτό θα τα αναφέρω όλα , μη μου θυμώσει κι ο Μάνος.... ο Μπουρμπούλης, ας μου θυμώσει, αλλά δεν έχω χώρο να βάλω όλους τους υπέροχους στίχους του ...

Για μια Ελένη λοιπόν πάντα γίνονταν η φασαρία... "ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ" λοιπόν, του Μάνου Χατζιδάκι:
1. Εισαγωγή με το " Θέμα Νυχτερινού Αγγέλου" .... Κυριάρχο μουσικό όργανο στο δίσκο είναι το μαντολίνο.... μέγας μάστορας ο Μάνος.....
2. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ:
Με ρωτούν για την Ελένη,

αχ Ελένη
που 'ναι εικόνα δακρυσμένη
αχ Ελένη,
μα εγώ δεν απαντώ
την καρδιά μου τη σφραγίζω
και την πίκρα μου κεντώ

3. ΣΤΗΝ ΠΥΛΗ ΤΟΥ ΑΔΡΙΑΝΟΥ
Κι όταν σου πήρα το φιλί
κάτω απ΄τις κολώνες
χτυπούσε η σάλπιγγα βραχνά
μεσ' τους παλιούς στρατώνες

Εγιν' η νύχτα πυρκαγιά
η αγάπη ανατριχίλα
και μεις αρπάξαμε φωτιά
σαν τα ξερά τα φύλλα

4. ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΣΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΦΩΝΟ
Μη βάζεις στο ηλεκτρόφωνο
τραγούδια που να κλαίνε
είναι τ' Αυγούστου η φωτιά
και την αγάπη καίνε

5. ΑΠΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΚΥΡΙΑΚΗ
Το μοναχό φουστάνι σου
τρύπησε κι όλο λιώνει,
όπως τρυπάνε την καρδιά
τα βάσανα κι οι πόνοι

6. ΜΥΡΙΖΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΙΑΣΕΜΙ
Μυρίζει ο κόσμος γιασεμί
κι η γη αναστατωμένη
είναι το Σάββατο χλωμό
σαν κάτι που πεθαίνει

Κι ήρθες εσύ με τα παλιά
τα ρούχα τα τριμμένα
και με ρωτάς τι να 'γινε
η αγάπη αυτή που 'χα για σένα

7. ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ
Ψάχνει για φως στα σκοτεινά
κι όπως γυρίζει μοναχός
είν' ένας άγγελος αετός
που μας κοιτάζει απ΄τα βουνά

8. ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΠΙΤΙ
Αυτή ειν' η αγάπη μας
που καίει δυό αιώνες
τα καλοκαίρια μοναχή
κι έρημη τους χειμώνες

9. ΚΑΗΜΟΣ ΣΤΗ ΧΑΡΑΥΓΗ
Μεσ' τη θάλασσα ανάβουν
τις φωτιές οι ναυαγοί
ειν' εκείνοι που γυρίζουν
απ΄τον ουρανό στη γη

Αν έχεις δει χαράματα
τον ήλιο να 'χει σβήσει
και να περνάνε τα πουλιά
δίχως να βγάζουνε μιλιά
η πόλη αυτή κοιμήθηκε
και πια δεν θα ξυπνήσει....

10. ΟΤΑΝ ΘΑ ΒΓΑΛΩ ΤΟ ΧΑΚΙ
Οταν θα βγάλω το χακί
θ' ανάψω ένα τσιγάρο
και τη ζωή μου απ΄την αρχή
που λες θα ξαναπάρω

11. ΨΗΛΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΚΟΡΙΝΘΟ
Ψηλά στην Ακροκόρινθο
στον πιο μεγάλο βράχο
ένα φεγγάρι στάθηκε
αμίλητο, μονάχο

Ψηλά στην Ακροκόρινθο
σαν το πουλί πιασμένο
ένα φεγγάρι στάθηκε
βαρύ και κουρασμένο...

12. Ο ΜΑΓΚΑΣ
Μάγκας χτύπαγε τις πόρτες
μεσ' τα ξημερώματα
και φορούσε για κουστούμι
της αυγής τα χρώματα

13.ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗ ΛΑΧΑΝΑΓΟΡΑ
Μέσα στη λαχαναγορά
το γκάζι όταν σβήνει
βγαίνει ο αγέρας και σκορπά
καπνό κι ασετυλίνη

Τον πιάνει το παράπονο
και στ' αναφιλητό του
ζητάει να του 'ρθει πληρωμή
αυτό που 'ναι γραφτό του

JUKE-BOX: Με το : "....μυρίζει ο κόσμος γιασεμί κι η γη αναστατωμένη...." εύχομαι : " χρόνια πολλά" στην .... Ελένη και στους/στις λοιπούς/ές εορτάζοντες/ουσες ....

ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

2007-05-15T13:39:00.000+03:00

Ο φίλος και συνεργάτης Caesar με κάλεσε να απαντήσω σ' ενα ερωτηματολόγιο, που κυκλοφορεί και παίζουν τα παιδία της μπλογκόσφαιρας......

Προσωπικές οι ερωτήσεις, λες κι απαντάμε στην υποψήφια "νύφη".... τέλος πάντων δεν γκρινιάζω, αυτοσχεδιάζω :

1.Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Ευτυχία απόλυτη δεν υπάρχει. Η ευτυχία είναι άθροισμα ευχάριστων στιγμών(ίδετε φωτό).
2. Τι σας κάνει να σηκώνεσθε το πρωί;
Τα μπινελίκια που ρίχνω στο ξυπνητήρι. « Ρίχνει τότε τιμωρία σ’ όλο το προγονικό νάχουμε την εργασία για φαί και για πιοτό (Μ. Ρασούλης)»
3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Κάθε πρωί που ο επτάχρονος ανηψιός Σταυράκης ξυπνά να πάει σχολείο και τον ακούω στις σκάλες να λέει : « γαμώ τα σχολιά σας»
4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
«Ψαρίσια» ακραία ευαισθησία
5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Ελλειψη υπομονής
6. Σε ποια λάθη δείχνετε μεγαλύτερη επιείκεια;
Στου Πάπα
7. Με ποιαν ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεσθε περισσότερο;
Ναπολέων (πολυδιασπασμένη σκέψη και συναισθηματικός κόσμος-μ' αρέσει και η θέση που έβαζε το χέρι του)
8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Ηρωας είναι μόνο ο σύγχρονος άνθρωπος της καθημερινότητας.
9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Να βλέπω θάλασσα
10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Ν. Καζαντζάκης, Γ.Γ. Μαρκές
11. Ποιαν αρετή προτιμάτε σε έναν άνδρα;
Φιλότιμο
12. ... και σε μια γυναίκα;
Εχει και αρετές η γυναίκα?
13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Μίκης Θεοδωράκης και πλείστοι όσοι άλλοι
14. Το τραγούδι που σφυρίζετε, κάνοντας ντους;
Της Λαρίσης το ποτάμι που το λένε Πηνειό, αν τυχόν και δε με θέλεις κει θα πέσω να πνιγώ... ( η μάνα μου χρόνια τώρα ψιλιάζεται ότι είμαι καψούρης με Λαρισαία!!)
15. Το βιβλίο, που σας σημάδεψε;
Αλέξης Ζορμπάς
16. Η ταινία, που σας σημάδεψε;
Εντιμότατοι φίλοι μου
17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Πικάσσο
18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Το κόκκινο του Θρύλου
19. Ποια θεωρείτε ως μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Η υπομονή μου ν’ απαντώ στο ερωτηματολόγιο
20. Το αγαπημένο σας ποτό;
και οι.... κολώνιες
21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Οι μετάνοιες είναι για τους αγίους
22. Τι απεχθάνεσθε περισσότερο απ' όλα;
Την υποκρισία και το νεοπλουτισμό
23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Συνοδεία μουσικής, γράφω κιόλας
24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Μη μου κλέψουν τα CD !!
25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Λόγω επαγγέλματος, δεν απαντώ
26. Ποιο είναι το μόττο σας;
Ευ ζειν
27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
στη θάλασσα την κρύα να κηδευτεί.......... (Ν. Καββαδίας)
28. Εάν συναντούσατε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Στο καζάνι σου γρήγορα.....
29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεσθε αυτό τον καιρό;
Το θολωμένο μου μυαλόοοοοοοοο

JUKE-BOX: Κι επειδή χωρίς άσμα δεν γίνεται.... αφιερώνω τον "ΚΑΘΡΕΦΤΗ" των Θάνου Μικρούτσικου-Λάκη Λαζόπουλου, σε εξαιρετική ερμηνεία του Δημήτρη Μητροπάνου :
Αβάσταχτή μου ελαφρότητα
μου στέρησες του κόσμου την απλότητα
με έσπρωξες στις πόρτες του φτηνού,
εκεί που χάνει η ψυχή το νου
Αβάσταχτή μου ελαφρότητα...

Καθρέφτη, ξένος είμαι μην κοιτάς,
τα δάκρυά μου μόνο ν' αγαπάς
Καθρέφτη, όταν θα πέφτουνε στη γη
κανείς ποτέ, ποτέ κανείς να μην τα δει

Αβάσταχτή μου ελαφρότητα
μου κλείδωσες της τρέλας την ταυτότητα
μ' οδήγησες στους δρόμους του καπνού
εκεί που χάνει ο νους το νου
Αβάσταχτή μου ελαφρότητα......

Επειδή δεν έχω παρακολουθήσει ποιοί το έπαιξαν και ποιοί όχι ακόμα, όποιος/α από τους φίλους του juke-box θέλει, ας το παίξει στο blog του και να μ' ενημερώσει να το δω.

Θείε Ισίδωρε, που είσαι και σε φόρμα δεν το παίζεις μπας και σε "γυαλίσει" καμιά νύφη?

ΑΣΜΑ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΝ

2007-05-05T11:50:00.000+03:00

Ωραίες ανοιξιάτικες βραδιές και μια μεταφορά στην Εγγύς Ανατολή δεν βλάπτει, άλλωστε λένε οι βραδιές στην έρημο είναι μακράν οι ρομαντικότερες...
Εκεί τα χρόνια του 1960 τους είχε πιάσει όλους, συνθέτες και σκηνοθέτες μια μανία με τις φελλάχες, τους φοίνικες, τους καμηλιέρηδες και τους εμίρηδες.... Φαντάζομαι ήταν μόδα, βοηθούσαν και τα χρόνια για ρομάντσες....

Το τραγούδι των Β. Καραπατάκη-Χρήστου Κολοκοτρώνη, γραμμένο το 1960, με ερμηνευτή το Στέλιο Καζαντζίδη και τον τίτλο "ΓΛΥΚΙΑ ΦΕΛΛΑΧΑ ΚΛΑΨΕ" θα βοηθήσει στη ρομαντική αυτή μεταφορά, για μια βραδιά στην έρημο :

* JUKE-BOX : Ηδη από τη μουσική εισαγωγή είμαι πάνω στην καμήλα και βλέπω άμμο ....

Γλυκιά φελλάχα κλάψε μεσ' την όμορφη βραδια
και τα δάκρυα σου θάψε κάτω απ΄τη χουρμαδιά

(* ποτίζεται η άνυδρη χουρμαδιά.....)

Κλαίει απόψε πληγωμένη της φελλάχας η καρδιά
κλαίνε τ' άστρα το φεγγάρι, κλαίει και η χουρμαδιά

(* Nα η ρομάντζα που λέγαμε.....)

Τον άπιστο φελλάχο που αγάπησες τρελλά
κάποια άλλη τον κρατάει στη δική της αγκαλιά

(* απορία..... ούτε ο φελλάχος έχει δικαίωμα στην πολυγαμία ???? )

Κλαίει απόψε πληγωμένη της φελλάχας η καρδιά
κλαίνε τ΄άστρα το φεγγάρι, κλαίει και η χουρμαδιάααα

(* εκπληκτική η αναπαραγωγή των δακρύων από το φυτό....)

Ο Στέλιος στο στοιχείο του.... το "σκίζει" το άσμα και όπως και πολλά άλλα, το κάνει "άσμα"....

JUKE BOX: Θέλω τα χουρμαδάκια μου.....

LINKS :Ο φελλάχος (Στ.Καζαντζίδη-Στ.Βαρτάνη), Φαρίντα (Βασ.Τσιτσάνη με τον Αγγελόπουλο), Το τραγούδι του καμηλιέρη (Απ. Καλδάρα-Καζαντζίδης), Ο μεγάλος καμηλιέρης (Τ. Σούκα με τον Καζαντζίδη) κι άλλα πολλά εξίσου ρομαντικά και .... ερημικά!!

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

2007-04-29T14:28:00.000+03:00

Πάνω που ετοιμαζόμουν να ρίξω κέρμα και να παίξει η πενιά, ήλθε η Οίστρος με την πρόσκληση-πρόκλησή της.... Να βρω λέει και να ποστάρω τα τραγούδια που με σημάδεψαν...
Εγκυκλοπαίδια μάλλον είναι, γιατί δεν θυμάμαι στιγμές της ζωής μου, περισσόττερο ή λιγότερο σημαντικές, να μη συνδέονται με μουσική και τραγούδια.
Μόνο από τις σούρες και τα ξενύχτια να μαζέψω τα τραγούδια, θα σχηματιστεί μια σειρά με 25-30 cds.
Λόγω λοιπόν της υπερπληθώρας των αγαπημένων ασμάτων αποφάσισα να κάνω πέντε μνημόσυνα για να ανταποκριθώ στην πρόσκληση.Πέντε θάνατοι αγαπημένων ανθρώπων, που με τα τραγούδια τους με σημάδεψαν κι ο θάνατός τους μου προξένησε πραγματική λύπη, σαν να έχασα κάτι δικό μου. Οι απώλειες αναφέρονται με τυχαία σειρά, ούτε χρονολογική, ούτε συναισθηματική:

1) Μάνος Χατζιδάκις : Ηταν απόγευμα καθημερινής θυμάμαι και πριν φύγω για το γραφείο το άκουσα στις ειδήσεις. Επαιζε ο τότε ΣΚΑΙ και νυν ΑΛΦΑ ένα εξαιρετικό τραγούδι του συνθέτη από τους ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΥΣ, σε στίχους του Νίκου Γκάτσου, με την Αλίκη Καγιαλόγλου:

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ
Ολοι χορεύουν απόψε, τραγουδάνε όλοι
στη μεγάλη τούτη πόλη κι είναι Κυριακή
Γίνανε φίλοι αγγέλοι και διαβόλοι με τη μουσική

Ολα τα σπίτια είν' αδειανά, γεμάτοι οι δρόμοι
τι ρωτάν οι τροχονόμοι
τι συμβαίνει εδώ?
κι ετσι τυχαία, σύσσωμη η τροχαία
μπήκε στο χορό

Με το φεγγάρι που λάμπει τώρα σαν μπαλόνι
το παιδί γελά-θυμώνει και κοιτά ψηλά
και κάθε νύχτα απ΄το παλιό μπαλκόνι
το πετροβολά

Με τη βεντάλια στο ΄να της χέρι για σημαία
κάποια γριά ρωτά παρέα , μ' άλλες έξι-εφτά
ποιός έχει βγάλει πάλι απ΄τα λαθραία
σίγουρα λεφτά

Τόσος κόσμος πού πηγαίνει
τι συμβαίνει, τι συμβαίνει, τι?
Μάχη, πόλεμος, ειρήνη,
τι θα γίνει, τι θα γίνει, τι?

2) Στέλιος Καζαντζίδης: Ηταν 14/9, του Σταυρού, όταν άκουσα το θάνατο του Στέλιου. Μαζί με τον μεγάλο αυτό τραγουδιστή πέθανε και μια εποχή ολόκληρη, που εμείς τη ζήσαμε εκ του ασφαλούς βεβαια, αλλά την τραγουδήσαμε και την "ήπιαμε" δεόντως....
Κάθησα και έγραψα ένα cd με τραγούδια του Στέλιου εκείνη την ίδια μέρα, το τιτλοφόρησα ο "θάνατος του Στέλιου" και το έβαλα μετά να παίζει... Βγήκε από το απέναντι μπαλκόνι η γειτόνισσα και με λυπημένο ύφος μου είπε : "πάει κι ο Στέλιος , Θανάση...."
Πρώτο τραγούδι στο cd αυτό, το τραγούδι των Νικολόπουλου-Πυθαγόρα
" ΠΑΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟΣ" :
Επεσε σαν κεραυνός στη γειτονιά μας το μαντάτο
κι έκλεισαν τα μαγαζιά και τα σπιτάκια, πάνω ως κάτω
Ο καλύτερος ο φίλος εβασίλεψε σαν ήλιος
της παρέας το στολίδι πάει στ' αγύριστο ταξίδι

Πάει κι αυτός, πάει κι αυτός, ο αητός και το λιοντάρι
τους ωραίους μαύρη μοίρα μας τους παίρνει άπονα
Πάει κι αυτός κι απ΄τον κόσμο αυτόν θα πάρει
δυο λουλούδια, λίγα δάκρυα και πολλά παράπονα

Δάκρυα για το λεβέντη μας το φίλο δεν εγκρίνω
πέστε του τ' αγαπημένο το τραγούδι του εκείνο
που 'λεγε και τραγουδούσε στη γυναίκα π΄αγαπούσε
στο μεθύσι στο κρασί του και ξαλάφρωνε η ψυχή του

3) Νίκος Γκάτσος : O ποιητής της ΑΜΟΡΓΟΥ, ο άνθρωπος που τα τραγούδια που άφησε πίσω του, είναι η ψυχή μας. Μου πήρε τηλέφωνο βράδυ στο γραφείο ο φίλος Ηλίας : "πέθανε ο Γκάτσος ".... Γύρισα σπίτι κι έφτιαξα μια κασέτα με τραγούδια του κι έκανα ένα τάμα. Οταν θα πάω στο Μυστρά, κατεβαίνοντας, θα βάλω να παίζει το τραγούδι του "ΣΤΟΥ ΔΙΓΕΝΗ ΤΑ ΚΑΣΤΡΑ" , σε μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, με τη Φλέρυ Νταντωνάκη και θα τ' αφιερώσω στη μνήμη του. Εκπλήρωσα το τάμα πέρσι το καλοκαίρι :

Ψηλά στου Διγενή τα αλώνια
τις νύχτες του καλοκαιριού
του κάτω κόσμου τα τελώνια
με λεν' τρελλή του φεγγαριού

Μα εγώ χρυσόβουλο κρατάω
από καιρούς βυζαντινούς
και τ' άγρια βάθη που κυττάω
δεν τα χωράει ανθρώπου νους

Ψηλά στου Διγενή τα Κάστρα
στον τάφο του νεκρού παλληκαριού
τα νυχτοπούλια κάτω απ΄ τ' άστρα
με λεν' τρελλή του φεγγαριού

4) Γρηγόρης Μπιθικώτσης : Στον SIR είχα μια ιδιαίτερη αδυναμία.Θυμάμαι στο άκουσμα του θανάτου του, να βάζω το άσμα "ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ" σε μουσική δική του και στίχους ενός ανώνυμου , αλκοολικού και γι αυτό εξαιρετικά ευαίσθητου θυρωρού μιας πολυκατοικίας των Αθηνών και το δάκρυ να μου ξεφεύγει....

Κάποτε ήμουνα παιδί και σε αγάπησα πολύ,
μα έγινε η αγάπη μου κλωνάρια μαδημένα,
σπασμένα τριαντάφυλλα, στο χώμα πεταμένα

Το περιβόλι της καρδιάς το 'καψες όπως ο βοριάς
τα όνειρα μου πέσανε βαριά τραυματισμένα,
σπασμένα τριαντάφυλλα στο χώμα πεταμένα

Οι αναμνήσεις στο μυαλό χορό αρχίσανε τρελλό
τα περασμένα μου 'πανε πως είναι πια για μένα,
σπασμένα τριαντάφυλλα στο χώμα πεταμένα

5) Σταύρος Κουγιουμτζής: Ο "βελούδινος" συνθέτης, συντρόφεψε τις ψυχές μας για πολλά χρόνια με τις μελωδίες του. Θυμάμαι τη μέρα του θανάτου του είχα πάει στο Carrefour κι έπεσε το μάτι μου, ως συνηθως, στις προσφορές στα cd. Είδα λοιπόν το κύκνειο του άσμα με τίτλο "Εβρεχε ο κόσμος" να πουλιέται σε τιμή ευκαιρίας , 5 Ευρώ !! Ενιωσα φοβερή πίκρα και απογοήτευση. Ηταν ένα κομμάτι στο ράφι το περιμάζεψα.....Εβαλα το ομώνυμο κομμάτι σε στίχους του συνθέτη, τραγουδάει η κόρη του Μαρία :

Χθες το βράδυ μόνη
σ' ένα πέτρινο παγκάκι
κι ήτανε ο έρωτας απών
κι από μακριά ερχότανε ένα τραγουδάκι
επισκέπτης απ΄το παρελθόν

Εβρεχε ο κόσμος, έβρεχε η ζωή

και η απουσία σου κενό μεσ' τη ψυχή

έλειπε η αγάπη, έλειπες και συ

κι όλα ήταν μια πικρή βροχή

Χθες το βράδυ μόνη

μέσα σ' ένα καφενείο

βρήκα τον παλιό μου εαυτό

να μου λέει ξανά το τελευταίο σου αντίο

σαν τραυματισμένο "σ΄αγαπώ"

Το JUKE-BOX καλεί για τη συνέχεια του παιγνίου, τον καλυβάρχη (θάχει καμιά 30αριά cd κι αυτός), τη Citronella (για τη διεθνή νότα....) , τον Caesar ( αυτός θα μας εκπλήξει...), την Αναστασία και το Γιώργο (καινούριοι σχετικά φίλοι, να δούμε τι θα βγάλουν από τον ντουρβά τους...)

Η ΜΟΥΡΜΟΥΡΑ

2007-04-22T16:00:00.000+03:00

Μαύρη επέτειος χθες. Σαράντα χρόνια πέρασαν... τόσο πολύ μεγαλώσαμε?
Είδα τον Παττακό, στοίχειωσε. Σε περίφημη κατάσταση βέβαια, έλεγε ότι τάιζε αστακούς τους πολιτικούς στο ξενοδοχείο που τους μάντρωσε την πρώτη μέρα της "επανάστασης".
Μόνο του ελάττωμα το "πιτσκάρισμα" της μασέλας.... ας μας πουν οι οδοντίατροι, γιατί οι μασέλες αλλοιώνουν μόνο τη φωνή των αντρών κι όχι των γυναικών? (επιστημονική μου απορία !!!)

'Ερχονται τα seventies.... τι θυμάμαι από τότε?
Αλλάζει τελείως το μουσικό κλίμα. Από κει που μέχρι τότε τον "κλαίγανε" στις ταβέρνες και στα καπηλιά, η μουσική γίνεται πιο χαρούμενη.
Επί χούντας, αρχίζουν να τρώνε ψωμί οι δημόσιοι υπάλληλοι (αυτή η χωρα πάντα γι΄αυτούς ήταν πλασμένη!!).... κυκλοφορεί τότε, η περίφημη παροιμία " ΧΟΡΤΑΣΕ Η ΨΕΙΡΑ ΚΑΙ ΒΓΗΚΕ ΣΤΟ ΓΙΑΚΑ"...
Ανοίγουν τα περίφημα οικογενειακά κέντρα... πρωτοπόρες οι γυναίκες και πάλι.... δεν μπορούν βεβαια ν' ακούν τα ψυχοπλακωμένα άσματα της δεκαετίας του '60, που θυμίζουν φτώχια και στέρηση.
Οι συνθέτες φτιάχνουν ανατολίτικα-τσιφτετελοειδή, για να λικνίζονται οι "κούκλες" της εποχής και να επιδεικνύουν τα " tailleurs" τους...
Ο μαύρος δουλεύει νύχτα-μέρα, αλλά το Σάββατο η σύζυγος θέλει απαραίτητα έξοδο, στα τότε μπουζούκια... αλλιώς ακούς μπινελίκια : " γιατί η Φωφώ θα βγεί απόψε????"
Χαρακτηριστικό άσμα της εποχής, αντιπροσωπευτικό των προπεριγραφόμενων κοινωνικών συνθηκών: η "ΜΟΥΡΜΟΥΡΑ" του Βασίλη Τσιτσάνη με το φοβερό ντουέτο: Μανώλης Αγγελόπουλος- Αννούλα Βασιλείου....

Μην αρχίζεις τη μουρμούρα, άκου πρώτα να σου πω
χθες το βράδυ είχα μπλέξει' σ' ένα γλέντι φιλικό
είχε όμορφες γυναίκες και ξεχάστηκα να 'ρθω

Συγχώρα με μουρμούρα μου, χτυπούσε η καρδούλα μου
στο χορό στη παραζάλη με ξελόγιασαν τα κάλλη

΄Ομορφες που ήταν όλες μ' έβαλαν κρασί να πιω
μ΄έστρωσαν κι ένα ντιβάνι κι έπεσα να κοιμηθώ

Συγχώρα με μουρμούρα μου.......

Μια ξανθιά μικρή σουλτάνα, πω πω με τρέλλανε
τέτοια νύχτα μαγεμενη αχ να μην ξημέρωνε

Συγχώρα με μουρμούρα μου...

(Αντιπροσωπευτικό άσμα της διαχρονικής αντρικής ηθικής... σχετικότατη εννοια!!!

στο χορό στην παραζάλη, με ξελόγιασαν τα κάλληηηηηηηηηηη)

Μεγάλοι τραγουδιστές της εποχής: Γαβαλάς, Διονυσίου, Αγγελόπουλος, Ζαγοραίος, Περπινιάδης, Πάνος Ιωαννίδης, Μενιδιάτης, Μπιθικώτσης, Μοσχολιού, Πόλυ Πάνου, Χ.Λαπράκη κλπ... όλοι στις οικογενειακές ταβερνες των αστικών κεντρων (βλέπε Αθήμα βέβαια) ....
Πρόδρομοι των σημερινών σκυλάδικων.. Αρχίζει να πέφτει ο Καζαντζίδης....
Ο μεγάλος Τσιτσάνης, νομίζω είναι χαρακτηριστικό δείγμα και αυτής της εποχής.
Είναι γνωστό ότι η μουσική του ευφυία, βασίζονταν σε μεγάλο μέρος στην προσαρμοστικότητά του. Την δεκαετία του '50, ενώ δεν γούσταρε και δεν ήξερε Σμυρνέικο, το μιμήθηκε τέλεια κι έγραψε μεγάλα τραγούδια...
Τη δεκαετία του '60 δείχνει μάλλον το πιο αντιπροσωπευτικό του ύφος....
Τη δεκατία του '70 μπαίνει στο "σασιρμά" και γράφει σύμφωνα με τις επιταγές της εποχής.... Το ταλέντο του όμως μεγάλο, γράφει σπουδαία άσματα, όπως: " Απόψε στις ακρογιαλιές", "Με παρέσυρε το ρέμα", "Δηλητήριο στη φλέβα", " Τα λιμάνια" , "Κάποιο αλάνι μεσ' το λιμάνι", "Παπόρι απ΄την Περσία" κλπ.

Το juke-box θ' ασχοληθεί και στη συνέχεια μ' αυτή την ενδιαφέρουσα εποχή..... θ' ακολουθήσουν σπουδαία άσματα.. άλλωστε είναι το αντικείμενο της διατριβής μου .... διδακτορικό σ' αυτην την περίοδο έχω...

AΠΟΧΩΡΙΣΜΟΣ

2007-04-15T12:31:00.000+03:00

Τα τρένα, πλοία κι αεροπλάνα ταξιδεύουν. Αυτός είναι ο προορισμός τους. Συνήθως πριν την αναχώρησή τους, μια σκηνή αποχωρισμού εκτυλίσσεται στο σημείο αναχώρησης και μια δύσκολη προηγούμενη νύχτα...
Οι αποστάσεις καλύπτονται εύκολα, οι ραγισμένες καρδιές δύσκολα συγκολλώνται....

Πολλά τα τραγούδια για όσα προηγούνται του τελικού αποχωρισμού, κορυφαίο για μένα, που έχει "ντύσει" παρόμοιες προσωπικές μου στιγμές, το τραγούδι του Ακη Πάνου " ΔΩΣ' ΜΟΥ ΝΑ ΠΙΩ", τραγουδά η Μαίρη Μαράντη:

Ως την ώρα που θα φύγω

θέλω να 'μαστε αγκαλιά

Θα πονέσουμε πιο λίγο

μεθυσμένοι από φιλιά

Δωσ' μου να πιω κι άλλο λίγο κι άλλο λίγο

δωσ' μου να πιω, ξημερώνει και θα φύγω

Της αγάπης το μεθύσι

θα τελειώσει το πρωί

η αυγή θα μας χωρίσει

και θ' αλλάξουμε ζωή

Δωσ' μου να πιω κι άλλο λίγο κι αλλο λίγο...

Στο ρολόι τρέχει η ώρα

να μας φερει χωρισμό

και με τα φιλιά σου τώρα

ξεγελάω τον καημό...

Δωσ' μου να πιω κι άλλο λίγο κι άλλο λίγο....

JUKE-BOX : Ενα ακόμα σπουδαίο άσμα από τον Ακη Πάνου. Το γνώρισα κι αυτό από τα juke-box της εποχής και μάλιστα σε άλλη εκτέλεση . Περιλαμβάνεται στο δίσκο του συνθέτη "Το μέτρο της αγάπης" , όπου το άδει μια Ελληνοαμερικάνα "σκυλού" της εποχής, που δυστυχώς δεν θυμάμαι το όνομά της. Εκπληκτική ερμηνεία, δυστυχώς δεν τη διαθέτω σε cd, οπότε ας αρκεστούμε στη Μαίρη Μαράντη.

ΞΕΝΙΤΙΑ

2007-04-06T14:00:00.000+03:00

Στην ξενιτιά οι γιορτές αυτές είναι σκληρές. Οταν είσαι μακριά από τον τόπο σου και αγαπημένα πρόσωπα, τότε μόνο μπορείς να το νιώσεις.
Ετσι λοιπόν το σημερινό ποστ είναι αφιερωμένο πρώτα απ΄όλα στους φίλους που θα κάνουν Πάσχα στις δεύτερες πατρίδες τους.

(η φωτό είναι από τη λειτουργία της Μ. Παρασκευής στην Κω)

Με δυσκόλεψε ιδιαίτερα να διαλέξω τραγούδι, υπάρχουν πολλά όμορφα τραγούδια με το θέμα αυτό. Τελικά όμως προτίμησα κάτι κλασικό, είναι και Μ. Παρασκευή σήμερα και σε κάθε περίπτωση, δεν πιστεύω ότι για την ξενιτιά υπάρχουν χαρούμενα τραγούδια.
Ο Στέλιος Καζαντζίδης είναι ο τραγουδιστής που ταυτίστηκε με τους ξενιτεμένους τη δεκαετία του 1960. Μου έχει κάνει όμως φοβερή εντύπωση, ότι παρά το γεγονός ότι οι συνθήκες έχουν αλλάξει σήμερα, η ξενιτιά δεν είναι τόσο σκληρή όσο τότε, οι αποστάσεις έχουν εκμηδενιστεί, ο Καζαντζίδης ακόμα ακούγεται και αγαπιέται από την πλειοψηφία των σύγχρονων μεταναστών. Ακούστε λοιπόν το τραγούδι, σε σύνθεση και στίχους του Στέλιου, γραμμένο το 1961, με τίτλο :

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ

To γράμμα αυτό οι φίλοι μου

όλοι να το διαβάσουν

και όσοι βγάζουν τα χαρτιά

να ' ρθουν στη μαύρη ξενιτιά

τη γνώμη τους ν' αλλάξουν

Καλύτερα στον τόπο μας
κρεμμύδι και ψωμάκι
παρά στη μαύρη ξενιτιά
βράδυ-πρωί φαρμάκι

Από τα δέκα τα παιδιά
που έρχονται στα ξένα
προκόβει ο ένας μοναχά
και όλα τ' άλλα τα φτωχά
πηγαίνουνε χαμένα

Καλύτερα στον τόπο μας κρεμμύδι και ψωμάκι...

Μακριά από τη μανούλα μου
μέσα στους ξένους, ξένος
σαν το σκυλί θα παιδευτώ
κι αν τύχει πλούσιος να 'ρθώ
θα ' μαι σακατεμένος

Καλή Ανάσταση, σ' όλους τους ξενιτεμένους φίλους του juke-box και φυσικά σ' όλους τους φίλους-αναγνώστες και περαστικούς.

JUKE-BOX : Το τραγούδι αυτό το γνώρισα βέβαια, από τα juke-box της εποχής. Ο χαρακτήρας του ιστολογίου αυτού είναι εμπνευσμένος από αυτά τα όμορφα "μηχανήματα" της εποχής, οπότε σκέφτηκα να κάνω μια ενότητα, με τίτλο "τα τραγούδια των juke-box", η οποία ξεκίνησε από το προηγούμενο ποστ την "ΚΟΥΡΕΛΟΥ". Θα αναφερθώ σε 20 τραγούδια, τα οποία μου είναι γνωστά αποκλειστικά από εκεί κι όχι από τη δισκογραφία, τα οποία θα γράψω και σ' ενα cd να το έχουν όποιοι φίλοι μου το θελήσουν,να με θυμούνται.

Η ΚΟΥΡΕΛΟΥ

2007-03-30T21:00:00.000+03:00

Η φωτό είναι από : www.zoodohos.com/products.htm (επισκεφθείτε το μέρες που έρχονται).
Η κουρελού κατασκευάζεται από διάφορα παλιά ρούχα ή υφάσματα, τα οποία υφαίνανε στον αργαλειό.Χρησιμοποιούνταν σαν στρωσίδι κυρίως, κάτω από στρώματα, σε τοίχους κλπ

Ενα ωραίο λαϊκό τραγούδι, με εξαιρετικούς στίχους, θυμοσοφικούς...
Η Κουρελού, σύνθεση του Γρηγόρη Μπιθικώτση σε στίχους Ε. Λιάκου (δεν γνωρίζω αν είναι άντρας ή γυναίκα- εύγε πάντως) , το τραγουδάει ο ίδιος ο Sir, με συγκινούσε ιδιαίτερα σαν παιδί κι εξακολουθεί να με συγκινεί ακόμα.

Απόσταγμα λαϊκής σοφίας, από αυτήν που λείπει από το σύγχρονο στίχο, άλλωστε τι να αποστάξεις από τα "ξυνά σταφύλια" ?

Θυμάμαι όταν ήμουνα μικρό παιδί ακόμα
μια κουρελού πολύχρωμη
εδιάλεξα για στρώμα
και κάτω απ΄την αστροφεγγιά,
στη νύχτα, στα θεμέλια
τα όνειρά μου έχτιζα κι ας ήτανε κουρέλια

Πέρασα μεσημέρια, βράδια
πόνους, καημούς και χτυποκάρδια
παρέα με την κουρελού
σήμερα εδώ κι αύριο αλλού

Μα πέρασαν χρόνια πικρά
κι είπα ζωή ν' αλλάξω
την κουρελού δεν μπόρεσα
όμως να την πετάξω,
γιατί κι αν έγινε παλιά
την έχω πάντα στρώμα
τους πόνους και τα βάσανα
σ' αυτήν τα λέω ακόμα

Πέρασα μεσημέρια, βράδια.....

Κι αν σκίστηκε η κουρελού
απ΄της ζωής τη μπόρα
πρέπει να βρω υπομονή
να τη μπαλώσω τώρα,
γιατί είναι από δάκρυα
κι από χαρά βαμμένη
κι έχω ολόκληρη ζωή
απάνω της πλεγμένη

Πέρασα μεσημέρια, βράδια.............

Juke-box : Στα παλιά λαϊκά τραγούδια αν ψάξει κανείς, βρίσκει θησαυρούς. Πιστεύω η "κουρελού" είναι ένας από αυτούς και μάλιστα λαμπερός, να καθρεπτίζεσαι μέσα του. Κλασσικό τραγούδι των juke-box, ιδιαίτερα δυσεύρετο, καθώς δεν περιλαμβάνεται σε καμιά από τις συλλογές του Γρηγόρη Μπιθικώτση, τουλάχιστο αυτές που εκδόθηκαν πρόσφατα. Περιλαμβάνεται σ' ενα δίσκο , με τίτλο " Μπιθικώτσης Νο 4" της δεκαετίας του 1970, που δεν κυκλοφορεί βέβαια σήμερα.

Ευχαριστώ το φίλο "leκ" για τη βοήθειά του.

Το τραγούδι δεν σχολιάζεται νομίζω, είναι πλήρες...

ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ

2007-03-23T20:40:00.000+02:00

Ο «Αρχάγγελος της Κρήτης» , το «παλληκάρι απ΄τα Σφακιά», ένας μεγάλος τραγουδιστής, πρόωρα χαμένος, που όμως η φωνή του ακόμα συγκινεί, μάλλον συγκλονίζει.
Ο Νίκος Ξυλούρης, παράτησε τα πανηγύρια στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Κρήτη, πήρε τη λύρα του και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, σ’ ένα περιβάλλον που δεν του ταίριαζε με τίποτα. Ο ίδιος ίσως τη μετακίνησή του αυτή να την πλήρωσε με τη ζωή του, όμως χάρισε στους υπόλοιπους Ελληνες, σπουδαίες ερμηνείες, κυριολεκτικά σήκωσε στις πλάτες του το λεγόμενο έντεχνο ελληνικό τραγούδι, εκείνης της σημαντικής, όσο και ιδιαίτερα παραγωγικής περιόδου.
Σοβαρός , αξιοπρεπής, μετέφερε με τη φωνή του τα ηχοχρώματα της ιδιαίτερης πατρίδας του και τα πρόσφερε απλόχερα σ’ όλους τους Ελληνες.

Ξεχωριστό τραγούδι το «΄Ητανε μια φορά» σε μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου, στίχους του Κώστα Φέρρη, από τη σειρά της ασπρόμαυρης τηλεόρασης «Οι Εμποροι των Εθνών», βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Αλεξ. Παπαδιαμάντη. Το τραγούδι αυτό, ακόμα και σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, όταν το ακούω, μου έρχονται οι εικόνες της τηλεοπτικής σειράς :

Ήτανε μια φορά μάτια μου κι έναν καιρό
μια όμορφη κυρά αρχόντισσα να σε χαρώ

Μια μικροπαντρεμένη κόρη ξανθή
τον κύρη της προσμένει βράδυ πρωί

Ένα Σαββάτο βράδυ καλέ μια Κυριακή
τον ήλιο το φεγγάρι, καλέ, παρακαλεί

Ήλιε μου φώτισέ τον φεγγάρι μου
πάνε και μίλησέ του για χάρη μου

Γυρίζει κι αρμενίζει καλέ στα πέλαγα
τους πειρατές θερίζει καλέ και τους χαλά

Στον ήλιο στο φεγγάρι και στη βροχή
και μένανε μ' αφήνει έρμη και μοναχή

Γαλέρα ανοίχτηκε μάτια μου με το βοριά
στη μάχη ρίχτηκε μάτια μου και στον καυγά

Μέσα σ' ένα σινάφι πειρατικό
είδα φωτιά ν' ανάβει και φονικό

Ο Ξυλούρης συνεργάστηκε με τον Ξαρχάκο στους δίσκους : «ΣΥΛΛΟΓΗ» (εδώ τα περίφημα «Πως να σωπάσω μέσα μου», σε στίχους του Κώστα Κινδύνη, «Παλληκάρι στα Σφακιά» του Ν.Γκάτσου),«ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ»,"ΚΟΜΕΝΤΙΑ", «ΔΙΟΝΥΣΕ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΑΣ» και « Ο ΔΕΙΠΝΟΣ Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ» σε ποίηση Ματθαίου Μουντέ, που κυκλοφόρησε μετά το θάνατό του.
Με το Γιάννη Μαρκόπουλο στα : «ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ» ( εδώ τα «χίλια μύρια κύματα μακριά απ΄το Αϊβαλί....»), «ΧΡΟΝΙΚΟ» σε ποίηση Κώστα Μύρη, «Ο ΣΤΡΑΤΗΣ Ο ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΑΠΑΝΘΟΥΣ» σε ποίηση Γ. Σεφέρη, «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ», «ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ», «ΡΙΖΙΤΙΚΑ» ,

« ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ ».
Με τον Χριστόδουλο Χάλαρη στα : « ΤΡΟΠΙΚΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ» , « ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ» ,«ΔΡΟΣΟΥΛΙΤΕΣ» και « ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ».
Με το Χρήστο Λεοντή στα: «ΚΑΠΝΙΣΜΕΝΟ ΤΣΟΥΚΑΛΙ», σε ποίηση Γ. Ρίτσου και«ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ»
Με τον Ηλία Ανδριόπουλο στον «ΚΥΚΛΟ ΣΕΦΕΡΗ», με το Λίνο Κόκκοτο στα «ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΑ» σε στίχους Δημήτρη Χριστοδούλου, με το Λουκά Θάνο στο «ΣΑΛΠΙΣΜΑ»,με το Στέλιο Βαμβακάρη σε 6 τραγούδια στα «ΕΡΩΤΙΚΑ», όπου ο Ξυλούρης τραγουδά εκπληκτικά κάποια τραγούδια γραμμένα σε παραδοσιακούς λαϊκούς δρόμους.

(Η φωτογραφία από τα ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΑ. με το Λίνο Κόκκοτο και Δ. Χριστοδούλου)

Ο Νικόλας όμως έκανε την Ελλάδα ν’ αγαπήσει την Κρήτη και τα τραγούδια της. Εκτός από τα Ριζίτικα που τα επιμελήθηκε ο Γιάννης Μαρκόπουλος (θα θυμάστε βέβαια όλοι το Πότε θα κάνει ξαστεριά), τραγούδησε εκπληκτικά όλα τα παραδοσιακά τραγούδια της Κρήτης. Χωρίς να θέλω να μειώσω το «Φιλεντέμ», τον «Αργαλειό» ή το «Οσο βαρούν τα σίδερα», σε μένα αρέσει περισσότερο «Ο ΠΡΑΜΑΤΕΥΤΗΣ», ορισμός του ερωτικού τραγουδιού, παραδοσιακό κρητικό, αλλά σε σκοπό μάλλον καλαματιανό :

Κουβαρίστρες, βελονάκια,
ψιλολόγια ένα σωρό
πήρα δρόμους και σοκάκια
την αγάπη μου να βρω.

Σε μια γειτονιά
είχα μια αγαπητικιά
δέκα χρόνια πάνε τώρα
που δεν την ξανάδα πια.

Μαντηλάκια, τσιμπιδάκια,
πραματιές πολλώ λογιώ
τον πλανόδιο θα κάνω
ίσως και την ξαναβρώ.

Χώρες και χωριά
σαν τα έρημα πουλιά
θα γυρίζω αχ να φωνάζω
την δική μου καταντιά.

Μιας αγάπης το χατίρι
μ' έκανε τραγουδιστή
και ζητιάνο αχ και διαβάτη
και φτωχό πραματευτή.

Πέστε μου κυρές
παντρεμένες γριές και νιες
η δική μου αγάπη που 'ναι
και χαλάλι οι πραματιές.

Ο πραματευτής..........

*JUKE-BOX : Ο Νίκος Ξυλούρης με τη στεντόρεια φωνή, την καθαρότατη άρθρωση και τις τεράστιες ερμηνευτικές του ικανότητες κατέχει πανάξια μια θέση στο πάνθεον των μεγάλων ερμηνευτών, δίπλα στο Στέλιο Καζαντζίδη και το Γρηγόρη Μπιθικώτση. Στην Κρήτη σίγουρα τον λατρεύουν, αλλά και η υπόλοιπη Ελλάδα τον τιμά και πάντα θα τον «τραγουδά». Μιας αγάπης το χατήρι μ’ έκανε τραγουδιστή, αείμνηστε Νικόλα..

ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΩΝ ΙΧΘΥΩΝ

2007-03-19T21:35:00.000+02:00

Μια και χθες είχα τα γενέθλια μου (μη ρωτήσετε πόσα, η απάντηση είναι : ΠΟΛΛΑ !!), είπα ν' αφιερώσω ένα ποστ στον αστερισμό μου, το ζωδιό μου.
Μια και είμαι full-ιχθείς, με ωροσκόπο ιχθύ, το ύδωρ παίζει σημαντικότατο ρόλο στη ζωή μου, κάθε τι σε υγρή μορφή μάλλον. Γι αυτό, στην υγειά μας μ' ενα καλό κρασάκι κι ένα ωραίο τραγουδάκι του Μανώλη Ρασούλη σε μουσική της Βασως Αλαγιάννη, το είπε ο Νίκος Παπάζογλου:

ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Μπαίνουμε στον Υδροχόο
και θ' ανάψουνε φωτιές
οι καιροί νερό θα φέρουν
έτσι λεν αυτοί που ξέρουν
κι όμως θα καούν καρδιές (* juke-box : άντε να έλθω ως πυροσβέστης με τη μάνικα!!)

Όλα τριγύρω αλλάζουνε (* juke-box : Η ρευστότης του ύδατος....)
κι όλα τα ίδια μένουν
κι εμένα τα χεράκια της
με λύνουν και με δένουν (* juke-box : και το ύδωρ μόνο κύκλους κάνει μου φαίνεται)

Μπαίνουμε στον Υδροχόο
και θα φύγουν οι Ιχθείς
έτσι ήτανε γραμμένα
μέσα στ΄άστρα τα σβησμένα
που' χα δει στα μάτια της (*juke-box: ή σβησμένα ή αναμμένα τα δεις, οι Ιχθείς θα φύγουν).

JUKE-BOX : Κατά καιρούς μου έχουν πει πολλά για το ζώδιο, αλλά δεν τα θυμάμαι. Λένε πάντως οι ειδήμονες φίλες μου, ότι είμαι αντιπροσωπευτικό δείγμα του ζωδίου. Κάποιες μάλιστα μου ανέλυσαν και με ποια ζώδια είμαι "συμβατός" , ούτε κι αυτά τα θυμάμαι.... άμα ψαχνουμε και το ζώδιο στις γυναίκες, χαθήκαμε.....

ΠΕΝΤΟΛΕΞΟ

2007-03-12T21:49:00.000+02:00

Η φίλη Οίστρος έστειλε πρόσκληση να παίξω άλλο ένα μπλογκο-παιγνίδι, το ονόμασα πεντόλεξο.
Οι λέξεις που πρέπει να περιλαμβάνονται στο κείμενο είναι : θάλασσα, μύθος, μπαλλάντα, κορνίζα και τσικουδιά.
Οπως γράφουν εκθέσεις τα παιδάκια του δημοτικού, παίζουμε και τα παιδάκια της μπλογκόσφαιρας…..

Εκλεισα νωρίς σήμερα. Το βράδυ έχω τραπέζι και πρέπει να ετοιμαστώ. Η πρώτη εντύπωση μένει λέμε, πρώτη φορά στο σπίτι μου, να την τραπεζώσω, να περάσει καλά, να την «κόψουμε» κιόλας τι σόι είναι, μπας και δούμε χαίρι.
Βρήκα μέρα, ο βαρδάρης λυσσομανά, ψόφο σαλονικιώτικο έχει. Καλά δεν χρειάζεται άγχος, ας κάνω την αγαπημένη μου βόλτα με τ’ αυτοκίνητο στη Λεωφόρο Νίκης να δω τη ΘΑΛΑΣΣΑ πρώτα, για να φτιάξει η διάθεσή μου. Η ψυχολογική προετοιμασία είναι το ήμισυ του παντός.
Μανιασμένη, μαβιά τελείως, τα κύματα βγαίνουν στην προβλήτα. Μια τέτοια αγκαλιά σκέφτομαι, θα ήθελα απόψε, βίαιη και ολοκληρωτική, όπως η αγριάδα της θάλασσας.
Βυθίζομαι στις σκέψεις μου και σιγοτραγουδώ το τραγούδι του Πορτοκάλογλου:
«Αχ θάλασσα μου σκοτεινή, θάλασσα αγριεμένη….»
Αδιάφορος μου είναι αυτός, ως τραγουδοποιός, σκέφτομαι, αλλά αυτό είναι σπουδαίο τραγούδι, απορώ πώς του έκατσε…
Γυρνώ σπίτι, κάτσε να σκεφτώ τώρα τι θα μαγειρέψω. Ανοίγω τα βιβλία συνταγών, που μ’ άφησε κληρονομιά η προηγούμενη, που μανιωδώς μάζευε συνταγές κι αντίστοιχα βιβλία, αλλά φαί δεν είδαμε , ούτε σε KOΡNIZA!!!
Σκυλομπερδεύομαι, γαλλικές, ινδικές, κινέζικες, ταϋβανέζικες…. απορώ ρε γαμώτο, τι τους έχει πιάσει και βγάζουν τέτοια βιβλία κι άπειρες εκπομπές στην τηλεόραση, αφού καμιά δεν μαγειρεύει? Για συλλέκτες θα το κάνουν μάλλον, φαίνεται, απαντώ στο εύλογο ερώτημά μου…. ΄Οπως μοιράζουν τα έργα των ζωγράφων στις εφημερίδες, έτσι και τα βιβλία μαγειρικής.
Ασε να κάνουμε κάνα κλασικό που το ξέρουμε, μη μας βγει καμιά μαλακία ο ταϋβανέζος και ψάχνουμε για delivery νυχτιάτικα, χώρια που θα τρωθεί το κύρος μας, μια και αυτοδιαφημιστήκαμε ως chef.
Το ορεκτικό το ξέρω, απάκι κρητικό στο φούρνο (ξυδάτο χοιρινό με ντομάτα, πιπεριά και κρεμμύδι στο αλουμινόχαρτο). Ωραιότατο, σαλάτα θα βράσω μπρόκολο, αλλά ας βάλουμε μουσική, γιατί αλλιώς μαγείρεμα δεν γίνεται. Μια και μαγειρεύουμε Κρητικά, ας ρίξουμε τον Ερωτόκριτο του Χριστόδουλου Χάλαρη, με Ξυλούρη και Τσανακλίδου.
Ανατριχιάζω ακόμα από την εισαγωγή και τη φωνή του Νικόλα : « ήκουσες Αρετούσα μου τα θλιβερά μαντάτα, ο κύρης σου με ξόρισε στης ξενιτιάς τη στράτα.....»
Μεγάλο ποίημα ο Ερωτόκριτος, όσα και να μου λένε, όσα κι αν διάβασα, οι εικόνες και το συναίσθημα που εκπέμπει ο Ερωτόκριτος δεν συγκρίνεται.

Μα καλά, έτσι γίνεται μαγείρεμα? Οχι βέβαια. Χωρίς ΤΣΙΚΟΥΔΙΑ, δεν υφίσταται κέφι και κατά συνέπεια έμπνευση. Θα μαγειρέψω ακόμα ένα κρητικό για κυρίως πιάτο, μη ξεφύγουμε απ΄τη Μεγαλόνησο, τη λεβεντογέννα.
Ρίχνω και τους Χαίνηδες στο μεταξύ κι ετοιμάζω το «γαμουλιάτικο»…. Υπαινικτικό πιάτο, σκέφτομαι, το σερβίρουν στους γάμους στην Κρήτη. Πατάτες με χοιρινό στο φούρνο, με λίγη ντομάτα, θυμάρι και δενδρολίβανο. Το φουρνίζω και άδω:
«Εφτά ποτάμια σμίξαν και τρεις καημοί και είπανε να μερώσουνε μια στιγμή...
Ηλιε μου στρατολάτη , ταξιδευτή, που μού δωσες τη χάρη του γητευτή......»
Μέγα άσμα !!!!
Σταματώ πάραυτα τις τσικουδιές, γιατί θα γίνω «τάπα» πριν το εναρκτήριο λάκτισμα κι αν προκύψει τίποτα καλό, μην είμαστε σε αποσύνθεση και άδουμε μετά : «σήκωσα τα χέρια και με περηφάνια, μεσ’ τα αποδυτήρια κλαίω μοναχός…», που λέει κι ο φίλος μου ο Μανώλης.
Μέτρο λοιπόν (αν και δεν με χαρακτηρίζει η λέξη), μέχρι ν’ αφιχθεί. Ελέγχω την κάβα για κρασί, άφθονο, από after shave, μπορεί να ξεμείνουμε, από κρασί ποτέ.

Πρέπει να ετοιμάσω μουσική για το γεύμα, μη ψάχνομαι εκείνη την ώρα. Το πρώτο τραγούδι είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε τέτοιες στιγμές. Μετά ξέρω, θα βαλουμε τους Χατζιδάκιδες, κάνα αράπικο blues, κάνα πιο λαικό, ν’ αποφύγω πάση θυσία τους πόνους και τις θλίψεις, να βάλω π.χ Λοίζο, τα τραγούδια της Χαρούλας, Μούτση, το Χαμόγελο, καμιά σύνθεση του Μπιθικώτση για το επιδόρπιο και μετά ας διαλέξει αυτή.
Αλλά το πρώτο πρέπει να είναι δυνατή ΜΠΑΛΛΑΝΤΑ, να την αφοπλίσει.

Οταν θες να βρείς, ποτέ δεν βρίσκεις. Τόσες χιλιάδες τραγούδια, ένα δεν μου ’ρχεται. Τα σιντιά μου μέσα….. γαμώτο, δεν πρέπει να είναι παλιό, κάτι πιο καινούριο, αλλά με δυνατό στίχο κι όχι μαυρίλα, να είναι γυναικείο (λίγο γλυκερούλικο, μην το λέει καμιά χοντροφωνή λαϊκούρα)…… κάτσε να ρίξω καμιά τσικουδιά ακόμα….. είδες ? έτσι έρχεται η έμπνευση….
Μ’ αυτό θα ξεκινήσει το γεύμα: «Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια» των Δημήτρη Παπαδημητρίου, Μιχάλη Γκανά, το λέει ο Γεράσιμος Ανδρεάτος :

Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε
τα χέρια θα περάσουμε στους ώμους
παλιά τραγούδια για να θυμηθούμε
ονόματα και βλέμματα και δρόμους

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
που θυμάσαι και θυμάμαι,
τίποτα δε χάθηκε ακόμα,
όσο ζούμε και πονάμε
χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
μόνο τρόπο να κοιτάνε

Κι αν άλλάξαν οι φίλοι μας λιγάκι
αλλάξαμε κι εμείς με τη σειρά μας,
χαθήκαμε μια νύχτα στο Παγκράτι,
αλλά βλεπόμαστε στα όνειρά μας

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
που θυμάσαι και θυμάμαι
τίποτα δε χάθηκε ακόμα
όσο ζούμε και πονάμε
χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
μόνο τρόπο να κοιτάνε

Μετά το γεύμα, το κρασί στα κολωνάτα και στον καναπέ. Θα ρίξω και μια ανάλυση για το ΜΥΘΟ της γυναίκας ( δανεικά από τον Γκάτσο θα είναι τα περισσότερα δηλαδή, μη ζοριζόμαστε κιόλας…) κι ας ελπίσουμε να τον αντιπροσωπεύει…..
Φεύγω, μην κάψω το φαί τώρα…
JUKE-BOX :

* 1) Οι λέξεις που προτείνω είναι : φυσάει, λεμονιά, αμμοχάλικο, καράβι και
ζεϊμπέκικο.
Να γράψουν, αν θέλουν, έκθεση ο Καλυβάρχης (δύναμη σ’ αυτά... γεια σου Πάνο), ο caesar (συνεργάτης σ’ όλα), η Citronella, ο καινούριος φίλος Θανάσης και η παλιά φίλη και τέως συμπλογκάρχισα Ροδιά.
** Το juke-box θα είναι σε αγρανάπαυση για τις δυό επόμενες βδομάδες, λόγω επαγγελ-ματικών υποχρεώσεων. Θα επανέλθει δριμύτερο και ανανεωμένο...

ΓΥΝΑΙΚΑ

2007-03-08T21:59:00.000+02:00

Προβληματίστηκα πολύ αν θα γράψω κάτι σήμερα, ημέρα αφιερωμένη στη γυναίκα. Η γυναίκα γιορτάζει κάθε μέρα και σ’ αυτήν είναι αφιερωμένα η συντριπτική πλειοψηφία των τραγουδιών, ταινιών και γενικότερα έργων τέχνης.

Ακουσα το πρωί ότι η μέρα αυτή καθιερώθηκε προς τιμή της εργαζόμενης γυναίκας , για κάποιες εργάτριες στις φάμπρικες της Αμερικής.
Ο σύγχρονος εορτασμός της βέβαια δεν έχει σίγουρα αυτό το χαρακτήρα και απαξιώνω όσες τσιφτετελώνονται και σήμερα στις πίστες, επειδή δήθεν γιορτάζουν.
Η εργαζόμενη όμως γυναίκα-μητέρα σίγουρα αξίζει μια αφιέρωση.

Διάλεξα, έναν ύμνο για τη γυναίκα, το τραγούδι των Θάνου Μικρούτσικου – Αλκη Αλκαίου, τραγουδά ο συνθέτης, με τίτλο « ΣΙΝΤΑΡΤΑ» :

Απόψε μέτρησα για σένα χίλια μίλια
λευκό χαρτί μεσ΄ της αγάπης τη μποτίλια
το φως που ρίχνει η καμαρα σου στην αυλή σου
για μένα είναι σινεμά του Παραδείσου

Χίλια τα πλάνα σου ,τα χρώματα κι οι τόποι
ΕΛΕΝΗ, ΚΙΡΚΗ, ΝΑΥΣΙΚΑ και ΠΗΝΕΛΟΠΗ
μια χαραμάδα άνοιξέ μου να περάσω
μ' ενα σου τρυκ να ψωνιστώ και να ξεχάσω

Ειν' η καρδιά μου φτερωτή σε άδειο μύλο
φύσα ουρανέ μου κι όταν σβήσει ο παλμός
θα ΄ναι για σένα που θα ζω σ' αιώνιο κύκλο
ατμός, βροχή,ποτάμι, θάλασσα κι ατμός.

Βάφει η σελήνη τα βουνά κι εσύ τα χείλη,
μ' άρωμα ψέμα μου ποτίζεις το μαντήλι
κι ύστερα φεύγεις με αυτόματο πιλότο
κάποιο κρυμμένο θησαυρό να βρεις στο νότο

Τόσα ταξίδια σε κορμιά, ψυχές και τρένα
τόσα τραγούδια σε παράθυρα κλεισμένα
σαν τους φαντάρους που ξεχνούν τη μοναξιά τους
μ' ενα φτηνό τραντζιστοράκι στη σκοπιά τους

Χίλια τα πλάνα σου τα χρωματα κι οι τόποι
ΕΛΕΝΗ, ΚΙΡΚΗ,ΝΑΥΣΙΚΑ και ΠΗΝΕΛΟΠΗ ...........

Δεν νομίζω να υπάρχει ωραιότερο κοπλιμέντο για μια γυναίκα, να της πει ο αγαπημένος της ότι συγκεντρώνει τις 4 ταυτότητες που λέει κι ο ποιητής, να την αποκαλέσει δηλαδή, Ελένη, Κίρκη ,Ναυσικά και Πηνελόπη. Είναι οι 4 ιδιότητες που αντιπροσωπεύονται από τις 4 Ομηρικές γυναίκες και που απαιτούμε να διαθέτει μια γυναίκα, έστω κι αν προσωπικά θεωρώ άπληστο τον ποιητή, θα συμβιβαζόμουν και με κανα-δυό, αν εύρισκα να έχει !!!

Δυστυχώς από τη γυναίκα, ανέκαθεν βεβαια, αλλά ιδιαίτερα στη σύγχρονη κοινωνία της ζητείται να είναι πολυμορφική, όπως τα σύγχρονα αυτοκίνητα. Δεν είναι μόνο οι 4 ταυτότητες στη συσκευασία της μιας που αναφέρει ο ποιητής, αλλά και πολλές άλλες, που απαιτούμε να έχει η σύγχρονη γυναίκα, με κορυφαία βέβαια την ιδιότητα της μητέρας.
Μια χαραμάδα άνοιξε μου να περάσω μ' ενα σου τρυκ να ψωνιστώ και να ξεχάσω...
Ακόμα κι αυτό που εκφράζει τόσο όμορφα ο Αλκαίος, απαίτηση είναι, αλλά εκφράζει και τη δυσκολία του άντρα, την προσπάθεια του να βρει τη χαραμάδα, να μπει στη γυναικεία ψυχή...

JUKE-BOX : Μήπως ζητάμε πολλά από τη γυναίκα? Μήπως επιβεβαιώνει ο ποιητής ότι μόνο απαιτήσεις έχουμε και στο τέλος-τέλος χαμπάρι δεν έχουμε πάρει από το τι εστί γυναίκα και χαρακτηρίζουμε την ψυχή της «άβυσσο», όπως ο λαικός ποιητής σ' ένα άλλο ωραίο τραγούδι , επειδή ακριβώς δεν βρίσκουμε τη "χαραμάδα" ?
Μήπως η γυναίκα , πολυμορφική από τη φύση της, είναι και ιδιαίτερα πολύπλοκη για το μυαλό και την ψυχή μας?

Ζητούμενο λοιπόν η χαραμάδα.... " να ψωνιστώ και να ξεχάσω..."

ΝΗΣΙΩΤΙΚΑ

2007-03-04T11:19:00.000+02:00

Ο ανοιξιάτικος ήλιος φέρνει κέφια και βέβαια η θάλασσα είναι το πρώτο που έρχεται στο μυαλό μου. Το νησιώτικο τραγούδι δεν το κατέχω ιδιαίτερα, αν κι έχω παιδικές μνήμες και πολλά ακούσματα, καθότι ο πατέρας μου ήταν νησιώτης (εξ ού και λίγη αλμύρα λοιπόν στις φλέβες)...
Θεωρώ ότι είναι το πιο κακοποιημένο είδος δημοτικού τραγουδιού. Στα λεγόμενα " νησιώτικα τραγούδια" μάλλον συμπεριλαμβάνονται μόνο τα προερχόμενα από τα αιγιοπελαγίτικα νησιά (Κυκλάδες, νησιά Ανατολικού Αιγαίου και Δωδεκάνησα), ενώ τα επτανησιακά και κρητικά είναι ξεχωριστές κατηγορίες.
Ο λόγος της κακοποίησης αυτών των τραγουδιών μάλλον οφείλεται στην τουριστικοποίησή τους, αλλά κυρίως στο ότι είναι εύθυμα τραγούδια και δη χορευτικά (συρτά κλπ)!!!
Ο μπάλλος και η σούστα χορεμένοι από αυθεντικούς νησιώτες/ισσες, είναι μακράν οι ομορφότεροι παραδοσιακοί χοροί που έχω δει !!
Το νησιώτικο τραγούδι κακοποιήθηκε από τις κακές επανεκτελέσεις, διασκευές του θανατά και απομιμήσεις.
Επεσε στα χέρια μου όμως ενα εξαιρετικό cd, αφορμή για το ποστ αυτό, εκτός από την ανοιξιάτικη λιακάδα. Τίτλος του " ΑΙΓΑΙΟ" σε μουσική και στίχους των Βασίλη Δρογκάρη και Μανώλη Πάππου. Οι μουσικές τους επένδυσαν μια σειρά της ΝΕΤ με τίτλο " ΑΙΓΑΙΟ ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ " (δεν την εχω δει).

Ο Δρογκάρης και ο Πάππος είναι εξαιρετικοί μουσικοί. Είναι μέλη της ΚΟΕΜ (Κρατική Ορχηστρα Ελληνικής Μουσικής που διευθύνει ο Σταύρος Ξαρχάκος).
Ο πρώτος είναι και φίλος του Ξαρχάκου (μαζί κατεβαίναν στα υπόγεια, ο Ξαρχάκος παρουσιάζει και προτείνει το δίσκο). Ο δεύτερος παίζει χίλια όργανα, είναι και μέλος της Εστουδιαντίνας κι όποιον σύγχρονο καλό δίσκο ακούσετε, αυτός παίζει.
Εξαιρετικές μελωδίες λοιπόν, βασισμένες σε αιγιοπελαγίτικους σκοπούς. Ο δίσκος έχει 9 ορχηστρικά και 6 τραγούδια που άδουν: από ένα η Γλυκερία (πολύ καλό), η Ελ. Αρβανιτάκη κι ο Μπάμπης Τσέρτος, ενώ δυό λέει ο Κότσιρας.
Τον Νικόλα τον μοναχό, τον λέει ο Μανώλης Πάππος (το καλύτερο του δίσκου).
Ο δίσκος κλείνει μ' ενα αυθεντικό νησιώτικο τραγούδι τη " ΜΠΡΑΤΣΕΡΑ" , ηχογράφηση του 1947 , με τις Αιμιλία και Αννα Χατζηδάκη. Ας το ακούσουν κάποιοι σύγχρονοι καλλιτέχνες που δήθεν υπηρετούν το είδος αυτό, για να καταλάβουν τι πραγματικά σημαίνει νησιώτικο τραγούδι.
JUKE-BOX: Η ακρόαση αυτού του δίσκου πραγματικά άρει τις παρεξηγήσεις για το είδος αυτού δημοτικού τραγουδιού, που είναι το πλέον εύθυμο και ταξιδιάρικο. Νησιώτικα δεν είναι μόνο αυτά που λεει ο Πάριος, κάποιοι των Κονιτοπουλαίων και μια νεόκοπη "καλλιτέχνις" δήθεν παραδοσιακής μουσικής, όπως αυτοπαρουσιάζεται, Εφη Θώδη, που τα έχει κάνει ντίσκο!!!

Θα ακουστούν με Internet explorer η Μπρατσέρα,ο Νικόλας ο μοναχός κι ενα ορχηστρικό.

ΛΙΠΟΤΑΚΤΕΣ

2007-02-27T22:10:00.000+02:00

Οι βροχές φέρνουν και τη σχετική μελαγχολία τους. Οι στάλες της βροχής όμως είναι μελωδικές και το juke-box σήμερα παίζει τους « ΛΙΠΟΤΑΚΤΕΣ».
Ενας κύκλος τραγουδιών του Μίκη Θεοδωράκη, σε ποίηση του μακαρίτη πια αδελφού του Γιάννη. Τα τραγούδια περιλήφθησαν αρχικά στο δίσκο του συνθέτη « ΜΙΚΡΕΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ», που είναι σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη κι αποτελούν το δεύτερο μέρος του δίσκου.
Μ’ αρεσουν και τα 4 , η σειρά που τα αναφέρω τυχαία.
Τα ερμηνεύει όλα ο ίδιος ο Μίκης, ο οποίος νεότατος εδώ, παραδόξως τα ερμηνεύει πολύ ωραία.

Χάθηκα μεσα στους δρόμους που μ' εδεσαν για πάντα
μαζί με τα σοκάκια ,μαζί με τα λιμάνια

Χάθηκα, γιατί δεν είχα τα φτερά
και είχα εσένα Κατινιώ, γιατ' είχα όνειρα πολλά
και το λιμάνι, και το λιμάνι είναι μικρό
γιατ' ήμουν πάντα μόνος και θα'μαι πάντα μόνος

Ωραιότατο τραγούδι, ο Μίκης ως ερμηνευτής δύσκολα αναγνωρίζεται, ενώ τα σχόλια για το στίχο περιττεύουν. Δυνατές αναταράξεις με πολύ απλές λέξεις !!!
Αυτό λέγεται στιχουργική !!!! Βλέπεις ολοκάθαρα το λιμάνι, νιώθεις περίτρανα ότι είσαι μόνος και χάνεσαι ….

Δακρυσμένα μάτια, νυσταγμένοι κήποι,
όνειρα κομμάτια, ας ήτανε να ζω
στους μεγάλους δρόμους, κάτω απ' τις αφίσες,
στα χιλιάδες χρώματα, ας ήταν να βρεθώ

Να 'ταν η καρδιά μου λαμπερό αστέρι
να 'ταν η ματιά μου δίκοπο μαχαίρι
αστραφτερό σπαθί μες το μεσημέρι
αστραφτερό σπαθί μες το μεσημέρι

Τα «δακρυσμένα μάτια» είναι αντιπροσωπευτικό τραγούδι του Μίκη. Ενώ μουσικά είναι μπαλλάντα, έχει φοβερή εσωτερική δύναμη , τονίζει δυνατά με τη μουσική τις λέξεις, που κι εδώ είναι απλές ,αλλά υπέροχα δεμένες και το αποτέλεσμα δεν είναι διόλου κατευναστικό, μάλλον ταραχή φέρνει η ακρόασή του !!
Η ταραχή ίδιον του Μίκη!!!

Όμορφη πόλη, φωνές, μουσικές
απέραντοι δρόμοι, κλεμμένες ματιές
ο ήλιος χρυσίζει, χέρια σπαρμένα
βουνά και γιαπιά, πελάγη απλωμένα

Θα γίνεις δικιά μου πριν έρθει η νύχτα
τα χλωμά τα φώτα πριν ρίξουν δίχτυα
θα γίνεις δικιά μου
Η νύχτα έφτασε τα παράθυρα κλείσαν
η νύχτα έπεσε οι δρόμοι χαθήκαν

Το μεγάλο σουξέ του δίσκου. Κόσμος και κοσμάκης το έχει πει αυτό (Κ. Χατζής, Μαρινέλλα, Πάριος, Μάλαμας, Κότσιρας, μότσιρας και δεν συμμαζεύεται)…
Κορυφαία η ερμηνεία του Μίκη, κατά τη γνώμη μου, αλλά και της μεγάλης Γαλλίδας τραγουδίστριας Εντιθ Πιαφ που το ερμήνευσε στα Γαλλικά, σε μια ταινία, όταν ο Μίκης ήταν στη Γαλλία τα χρόνια της χούντας , με τίτλο « Les amants de teruel».
Ερωτικό τραγούδι, αλλά με φωτιά μέσα του κι αυτό, συλλαβή δεν πάει χαμένη, σε κάνει να θες ν’ αμοληθείς στους δρόμους νυχτιάτικα μεσ’ τη βροχή και να ….. την ψάχνεις !!!

Αυγή αφράτη, τσεκουριά στην πλάτη
απ΄τις καμινάδες ξέφυγε η καπνιά
και κρεμάστηκε μεσ’ τα παράθυρα μας
Σκέπασε ατμός ατμός τον ερωτα μας

Η νύχτα απόλυτη γαλήνη
στα κρεμασταρια σφαχτάρια τα ρούχα μας

Το πιο άγνωστο μάλλον τραγούδι του δίσκου. Εκείνο το: « ……..στα κρεμαστάρια σφαχτάρια τα ρούχα μας» παραπέμπει προφανώς στους αγωνιστές της αντίστασης. Τώρα πού εύρισκαν αυτοί χρόνο και διάθεση για έρωτες, ενώ πολεμούσαν και ήταν κυνηγημένοι κι εμείς δεν βρίσκουμε σήμερα, είναι μια αξιοσημείωτη απορία !!

* Juke-box : Τα τραγούδια θ’ ακουστούν με τη σειρά που γράφονται, όσες μέρες θα είναι κρεμασμένο το σφαχτάρι, συγνώμη το post, με internet explorer…

ΒΙΝΥΛΙΟΥ ΕΡΑΣΤΗΣ

2007-02-23T20:16:00.000+02:00

Με τα προσωπικά μου είδη ποτέ δεν ήμουν ιδιότροπος και ψειριάρης, με μοναδική εξαίρεση τους δίσκους βινυλίου, που έχω. Ο δίσκος βινυλίου εξακολουθεί να ασκεί γοητεία, το ανοίγεις και γεμίζουν τα χέρια και τα μάτια σου. Τους καθαρίζω περιοδικά, αν και πλέον σπάνια τους χρησιμοποιώ, διαθέτοντας 3-4 είδη ζουμιά καθαρισμού, το περίφημο βουρτσάκι με τις «χίλιες τρίχες», που αφαιρεί κάθε υποψία σκόνης από πάνω τους και καμιά δεκαριά ειδικά «πανάκια».

Κάνοντας τη διαδικασία αυτή τις προάλλες, καθάρισα και μια δεκάδα δίσκων που έχω ξεχωριστά στο ντουλάπι. Αυτοί έχουν τη δική τους ιστορία, την οποία αφηγούμαι σήμερα:

Το 1985, όσο έχω αρχίσει την άσκηση μου και είμαι βέβαια φανατικός συλλέκτης δίσκων.
Η μουσική τότε ήταν δυσεύρετη κι ως χόμπυ ακριβό. Σήμερα μπαίνεις στο ιντερνετ και βρίσκεις όποιο τραγούδι θέλεις. Τότε ακόμη και να είχες χρήματα δεν εύρισκες εύκολα κάποιους δίσκους ποιοτικούς που είχαν εξαντληθεί στην πρώτη κυκλοφορία τους κι επειδή δεν είχαν «πάει» εμπορικά, οι εταιρίες δεν τους επανεξέδιδαν.

Διαβάζω μια αγγελία στην εφημερίδα: «Πωλούνται μεταχειρισμένοι δίσκοι εις αρίστην κατάστασιν». Τηλεφωνώ και σπεύδω να βρω το θησαυρό. Χτυπώ το κουδούνι σ’ ένα χαμόσπιτο, πίσω από τα πρώην νεκροταφεία της Ευαγγελίστριας.
Μ’ ανοίγει ένας παππούς, με βάζει στο σαλόνι. Σπίτι που μύριζε κλεισούρα, ο παππούς μ’ ενα μελαγχολικό χαμόγελο στα χείλη με οδηγεί σ’ ένα δωμάτιο γεμάτο βινύλια. Αρχίζει να μου δείχνει διάφορα, στην αρχή μια μεγάλη συλλογή με 45άρια, μετά κάποια καινούρια εκείνης της εποχής (π.χ τα τραγούδια της Χαρούλας του Λοίζου κλπ). Το δικό μου μάτι γυρίζει και πέφτει σ’ ενα δίσκο του Ακη Πάνου.

Παππού να το δω λίγο αυτό? Αλλαζε κουβέντα ο παππούς, μου έδειχνε άλλα. Επέμενα. Τον πιάνει με τα χέρια τόσο προσεκτικά, λες και κράταγε μωρό. Αυτός, μου λέει, είναι από τους πολυαγαπημένους μου και ήλπιζα να πουληθεί τελευταίος!!!
Κοιτάζω το δίσκο, βλέπω μεταξύ άλλων σε δυό τραγούδια να τραγουδά ο Γιώργος Μαρίνος. Η έκπληξη μου φαίνεται ήταν έκδηλη,δεν ήξερα ότι ο Γ. Μαρίνος είχε τραγουδήσει Ακη Πάνου, δεν μου κόλλαγε. Τότε, ο παππούς τον βγάζει προσεκτικά και τον βάζει στο πικ-απ. Περιττό να σας πω ότι ο δίσκος ήταν καθρέφτης.
Ακούω ένα από τα κορυφαία ερωτικά τραγούδια που έχουν γραφεί :

Ήπια τα χείλη σου και χάνομαι
ήπια την ίδια τη ζωή,
κάτι γεννιέται το αισθάνομαι
ήπια τα χείλη σου και χάνομαι.

Μαρμάρωσε Θεέ μου
το σύμπαν εδώ
μαρμάρωσε εμένα κι εκείνη.
Εδώ που γιορτάζει ο έρωτας, μη
μη σβήσει αυτή η στιγμή.

Λιώνει η ψυχή μου μες στο αίμα σου
γίνεται αθάνατο νερό,
όλος ο κόσμος ένα βλέμμα σου
λιώνει η ψυχή μου μεσ’ το αίμα σου.

Δεν άντεξα τον ρώτησα. Γιατί πουλάς τους δίσκους σου παππού, αφού τους αγαπάς τόσο?
Παιδί μου πρόσφατα έχασα τη γυναίκα μου, κάνω αιμοκαθάρσεις, χρειάζομαι χρήματα, ποιός θ’ ακούσει μουσική τώρα?
Με τσάκισε, είχα ήδη διαλέξει δέκα δίσκους, δεν είχα πιο πολλά χρήματα. Του λέω κράτα τα λεφτά και τους δίσκους σου, δεν θέλω να στους στερήσω.
Αδύνατο να δεχθεί. Δεν θέλω ελεημοσύνη, μου λέει, άλλωστε φαίνεται ότι τους αγαπάς και θα είναι σε καλά χέρια. Θέλω να τους φροντίζεις μόνο, όπως εγώ.
Πλήρωσα, τους πήρα μαζί μου, όχι όμως το δίσκο του Ακη Πάνου. Με τρόπο και χωρίς να το καταλάβει ο παππούς, τον άφησα πίσω μου φεύγοντας, δώρο στον ανθρωπο αυτό που από ανέχεια πουλούσε ό,τι πολυτιμότερο είχε !!
JUKE BOX: Αυτή την ιστορία μου πήρε χρόνια να την αποφορτίσω μέσα μου και να τη διηγηθώ. Είχα συγκινηθεί, για να μη πω είχα ματώσει. Το δίσκο αυτό δεν τον απέκτησα ποτέ, δεν τον βρήκα πουθενά. Το τραγούδι αυτό το ηχογράφησα σε κασέτα από μια ραδιοφωνική εκπομπή του μακαρίτη Πάνου Γεραμάνη και τ΄ ακούω από κει. Πρόσφατα το βρήκα σε cd, να περιλαμβάνεται σε μια συλλογή με τραγούδια του Ακη Πάνου, « Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΔΙΚΟΣ ΤΟΥ», αλλά πήρα μεγάλη απογοήτευση, όταν άκουσα να το τραγουδά ο Λεωνίδας Βελλής. Το τραγούδι είναι βεβαια πολύ δυνατό , ακόμη κι εγώ να το 'λεγα πάλι ωραίο θα ήταν (που λέει ο λόγος, έτσι?). Χάνει όμως πολύ από το λιτό ερωτισμό που αποπνέει η εξαιρετική ερμηνεία του Γιώργου Μαρίνου. Ακούστε το εδώ με το Βελλή κι άμα το βρείτε με το Γιώργο Μαρίνο, σφυρίξτε με.